प्रेषितांची कृत्ये 5

5 ¹अनन्या नावाच्या एका माणसाने आपली पत्नी सप्पीरा हिच्यासह एक मालमत्ता विकली. ²त्याने आपल्या पत्नीच्या संमतीने मिळालेल्या रकमेतील काही भाग स्वतःसाठी राखून ठेवला आणि फक्त काही भाग आणून प्रेषितांच्या पायांजवळ ठेवला. ³पण पेत्र म्हणाला, “अनन्या, पवित्र आत्म्याशी लबाडी करण्यासाठी आणि जमिनीच्या किंमतीतील काही भाग राखून ठेवण्यासाठी सैतानाने तुझे मन का भरले? ⁴ती विकण्यापूर्वी ती तुझीच नव्हती का? आणि विकल्यानंतरही ते पैसे तुझ्याच अधिकारात नव्हते का? मग तू आपल्या मनात हे का योजले? तू माणसांशी नव्हे, तर आमच्या पित्याशी लबाडी केलीस.” ^a a v4 पवित्र आत्म्याशी लबाडी करणे म्हणजे आमच्या पित्याशी लबाडी करणे, असे जेव्हा पेत्र म्हणतो, तेव्हा तो दाखवतो की आत्मा पूर्णपणे देव आहे — केवळ एक शक्ती नव्हे, तर एक दैवी व्यक्ती.

⁵हे शब्द ऐकताच अनन्या खाली पडून मरण पावला; आणि ज्यांनी हे ऐकले त्या सर्वांना मोठे भय व्यापले. ⁶मग तरुण माणसे उठली, त्यांनी त्याचे शरीर गुंडाळले, बाहेर नेले आणि त्याला पुरले. ⁷सुमारे तीन तासांनंतर त्याची पत्नी आत आली, पण काय घडले हे तिला ठाऊक नव्हते. ⁸पेत्राने तिला विचारले, “मला सांग, तुम्ही ती जमीन एवढ्यालाच विकली का?” ती म्हणाली, “होय, एवढ्यालाच.”

⁹मग पेत्र तिला म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या आत्म्याची परीक्षा पाहण्यासाठी तुम्ही कट का केला? पाहा, तुझ्या पतीला पुरणाऱ्यांचे पाय दाराशीच आहेत, आणि ते तुलाही बाहेर नेतील.”

¹⁰त्याच क्षणी ती त्याच्या पायांजवळ पडून मरण पावली. तरुण माणसे आत आली, त्यांना ती मेलेली आढळली, त्यांनी तिला बाहेर नेले आणि तिच्या पतीच्या शेजारी पुरले. ¹¹आणि सर्व मंडळीवर व ज्यांनी या गोष्टी ऐकल्या त्या सर्वांवर मोठे भय आले.

प्रेषितांच्या हातून चिन्हे व अद्भुते

¹²प्रेषितांच्या हातून लोकांमध्ये पुष्कळ चिन्हे व अद्भुते घडली. ते सर्व शलमोनाच्या द्वारमंडपात एकत्र जमत असत. ¹³इतरांपैकी कोणालाही त्यांच्यात सामील होण्याचे धैर्य झाले नाही, तरी लोक त्यांचा फार आदर करीत. ¹⁴तरीही प्रभूवर विश्वास ठेवणारे — पुरुष व स्त्रिया यांचे समुदाय — अधिकच जोडले जात होते, ¹⁵इतके की लोक आजाऱ्यांना रस्त्यांवर आणून खाटांवर व अंथरुणांवर ठेवीत, यासाठी की पेत्र जाताना निदान त्याची सावली तरी त्यांच्यातील कोणावर पडावी. ¹⁶यरुशलेमेच्या आसपासच्या गावांतूनही लोकसमुदाय आजाऱ्यांना व अशुद्ध आत्म्यांनी पीडलेल्यांना घेऊन येत, आणि ते सर्व बरे होत.

अटक, सुटका आणि परत येणे

¹⁷मग मुख्य याजक व त्याच्याबरोबर असलेले सर्व, म्हणजे सदूकी पंथाचे लोक, उठले आणि ते मत्सराने भरून गेले. ¹⁸त्यांनी प्रेषितांना अटक करून सार्वजनिक तुरुंगात टाकले. ¹⁹पण रात्री आमच्या पित्याच्या एका दूताने तुरुंगाची दारे उघडली, त्यांना बाहेर आणले आणि म्हणाला, ²⁰“जा, मंदिरात उभे राहा आणि या जीवनाचे सर्व शब्द लोकांना सांगा.”

²¹हे ऐकून ते पहाटेस मंदिरात गेले आणि शिकवू लागले. मुख्य याजक व त्याच्याबरोबरचे आले तेव्हा त्यांनी न्यायसभा — इस्राएलाच्या वडिलांची संपूर्ण सभा — बोलावली आणि प्रेषितांना आणण्यासाठी तुरुंगात माणसे पाठवली. ²²पण पहारेकरी तेथे पोहोचले तेव्हा त्यांना तेथे कोणीच आढळले नाही; ते परत येऊन म्हणाले, ²³“तुरुंग घट्ट कुलूपबंद असलेला आणि पहारेकरी दारांशी उभे असलेले आम्हांला आढळले, पण उघडल्यावर आत कोणीच आढळला नाही.”

²⁴हे ऐकून मंदिराच्या पहाऱ्याचा सरदार व मुख्य याजक गोंधळून गेले आणि याचा शेवट काय होईल असा त्यांना प्रश्न पडला. ²⁵तेव्हा कोणीएक येऊन म्हणाला, “पाहा, ज्यांना तुम्ही तुरुंगात टाकले ती माणसे मंदिरात उभी राहून लोकांना शिकवीत आहेत!” ²⁶मग सरदार आपल्या अधिकाऱ्यांसह जाऊन त्यांना घेऊन आला, पण बळजबरी न करता; कारण लोक आपल्याला दगडमार करतील अशी त्यांना भीती वाटत होती. ²⁷त्यांना आणल्यावर त्यांनी त्यांना न्यायसभेपुढे उभे केले. आणि मुख्य याजकाने त्यांना विचारले, ²⁸“या नावाने शिकवू नका अशी आम्ही तुम्हांला सक्त ताकीद दिली होती, तरी तुम्ही आपल्या शिकवणीने यरुशलेम भरून टाकले आहे आणि या माणसाचे रक्त आमच्यावर आणण्याचा तुमचा हेतू आहे.”

²⁹पण पेत्र व इतर प्रेषितांनी उत्तर दिले, “माणसांपेक्षा आम्ही आमच्या पित्याची आज्ञा पाळली पाहिजे. ³⁰तुम्ही ज्या येशूला झाडावर टांगून जिवे मारले, त्याला आमच्या पूर्वजांच्या देवाने उठवले. ³¹आमच्या पित्याने त्याला अधिपती व तारणारा म्हणून आपल्या उजव्या हाताकडे उंच केले, यासाठी की इस्राएलाला पश्चात्ताप व पापांची क्षमा द्यावी. ³²या गोष्टींचे आम्ही साक्षी आहोत, आणि आमच्या पित्याने आपली आज्ञा पाळणाऱ्यांना दिलेला पवित्र आत्मादेखील साक्षी आहे.”

³³हे ऐकून ते संतापले आणि त्यांना जिवे मारावे अशी त्यांची इच्छा झाली. ³⁴पण सर्व लोकांकडून आदर पावलेला गमलीएल नावाचा एक परूशी, जो नियमशास्त्राचा शिक्षक होता, न्यायसभेत उठला आणि त्या माणसांना थोडा वेळ बाहेर नेण्याची आज्ञा दिली. ³⁵मग तो त्यांना म्हणाला, “इस्राएली लोकहो, या माणसांबरोबर तुम्ही काय करणार आहात याचा नीट विचार करा. ³⁶यापूर्वी थ्युदास उभा राहिला, आणि आपण कोणीतरी मोठा आहोत असे तो म्हणत असे; सुमारे चारशे माणसे त्याच्यामागे गेली. तो मारला गेला, त्याचे सर्व अनुयायी पांगले आणि सर्व काही व्यर्थ ठरले. ³⁷त्याच्यानंतर, जनगणनेच्या काळात गालीली यहूदा उठला आणि त्याने लोकांना आपल्यामागे ओढले. तोही मेला आणि जे कोणी त्याच्यामागे गेले ते सर्व पांगले. ³⁸आता मी तुम्हांला सांगतो: या माणसांपासून दूर राहा आणि त्यांना त्यांच्या स्थितीत सोडा. कारण ही योजना किंवा हे कार्य माणसांकडून असेल, तर ते नष्ट होईल. ³⁹पण जर ते आमच्या पित्याकडून असेल, तर तुम्ही त्यांना नष्ट करू शकणार नाही; उलट कदाचित तुम्ही आमच्या पित्याविरुद्ध लढत आहात असे तुम्हांला आढळेल.” तेव्हा त्यांना त्याचे म्हणणे पटले.

⁴⁰त्याचे म्हणणे पटल्यावर त्यांनी प्रेषितांना आत बोलावले, त्यांना मारले, येशूच्या नावाने बोलू नका अशी आज्ञा दिली आणि त्यांना सोडून दिले. ⁴¹मग या नावासाठी अपमान सोसण्यास आपण योग्य गणले गेलो म्हणून आनंद करीत ते न्यायसभेतून निघून गेले. ⁴²आणि दररोज मंदिरात व घरोघरी शिकवण्याचे व सुवार्ता गाजवण्याचे त्यांनी कधीही थांबवले नाही: येशू हाच ख्रिस्त आहे.