ईयोब 7

7 ¹"माणसाला पृथ्वीवर कठीण कष्ट करावे लागत नाहीत काय, आणि त्याचे दिवस मजुराच्या दिवसांसारखे नाहीत काय? ²सावलीची आस धरणाऱ्या गुलामासारखा, आणि आपल्या मजुरीची वाट पाहणाऱ्या मजुरासारखा, ³तसे माझ्या वाट्याला व्यर्थतेचे महिने आले आहेत, आणि दुःखाच्या रात्री मला नेमून दिल्या आहेत. ⁴मी झोपतो तेव्हा म्हणतो, ‘मी केव्हा उठेन?’ पण रात्र लांबत जाते, आणि पहाटेपर्यंत मी तळमळत राहतो. ⁵माझ्या देहाला किडे आणि मातीची ढेकळे यांचे वस्त्र आहे; माझी त्वचा कठीण होते, मग पुन्हा फुटते. ⁶माझे दिवस विणकऱ्याच्या धोट्यापेक्षा जलद आहेत, आणि ते आशेवाचून आपल्या शेवटाला येतात. ⁷लक्षात ठेव की माझे जीवन केवळ एक श्वास आहे; मी पुन्हा कधीही काही चांगले पाहणार नाही. ⁸जो डोळा मला आता पाहतो तो मला पुन्हा पाहणार नाही; तुझी दृष्टी माझ्यावर असेल, पण मी नाहीसा झालेला असेन. ⁹जसा ढग विरून नाहीसा होतो, तसा जो कबरेत उतरतो तो पुन्हा वर येत नाही; ¹⁰तो पुन्हा आपल्या घरी परत येत नाही, आणि त्याचे स्थान त्याला पुन्हा ओळखत नाही.

¹¹"म्हणून मी आपले तोंड बंद ठेवणार नाही; मी माझ्या आत्म्याच्या यातनेतून बोलेन, मी माझ्या जिवाच्या कडूपणात तक्रार करेन. ¹²मी समुद्र आहे काय, किंवा समुद्रातील राक्षस आहे काय, की तू माझ्यावर पहारा ठेवावास? ¹³जेव्हा मी म्हणतो, ‘माझी शय्या मला सांत्वन देईल, माझा पलंग माझी तक्रार शांत करील,’ ¹⁴तेव्हा तू स्वप्नांनी मला भयभीत करतोस आणि दृष्टान्तांनी मला घाबरवतोस, ¹⁵म्हणून या माझ्या देहापेक्षा मी गळा दाबून मरणे पसंत करीन. ¹⁶मी क्षीण होत चाललो आहे; मी सर्वकाळ जगणार नाही. मला एकटे सोड, कारण माझे दिवस केवळ एक श्वास आहेत.

¹⁷"मनुष्य तो काय आहे, की तू त्याला इतके महत्त्व द्यावेस, आणि त्याच्यावर आपले मन लावावेस, ¹⁸की तू प्रत्येक सकाळी त्याला भेट द्यावीस आणि प्रत्येक क्षणी त्याची परीक्षा घ्यावीस? ¹⁹तू माझ्यापासून आपली दृष्टी केव्हा वळवशील, आणि माझी लाळ गिळण्याइतका वेळ तरी मला एकटे केव्हा सोडशील? ²⁰मी पाप केले असेल, तर हे माणसांवर पहारा ठेवणाऱ्या, मी तुझे काय केले आहे? तू मला आपले लक्ष्य का बनवले आहेस, की मी स्वतःला भार झालो आहे? ²¹तू माझ्या पापाची क्षमा का करत नाहीस आणि माझा अपराध का दूर करत नाहीस? कारण लवकरच मी मातीत झोपेन; तू मला शोधशील, पण मी नाहीसा झालेला असेन."