योहान 4

अध्याय 4.

4 ¹योहानापेक्षा येशू अधिक शिष्य करत आहे व त्यांचा बाप्तिस्मा करत आहे, हे परूश्यांनी ऐकले, आणि हे येशूला कळले; ²(खरे पाहता येशू स्वतः बाप्तिस्मा करत नव्हता, तर त्याचे शिष्य करत होते), ³तेव्हा त्याने यहूदिया सोडले आणि पुन्हा गालीलाकडे गेला. ⁴आणि त्याला शोमरोनातून जाणे भाग होते. ⁵म्हणून तो शोमरोनातील सुखार नावाच्या नगरात आला; याकोबाने आपला मुलगा योसेफ याला दिलेल्या शेताजवळ ते होते. ⁶तेथे याकोबाची विहीर होती. येशू प्रवासाने थकलेला असल्यामुळे विहिरीजवळ बसला—तेव्हा सुमारे दुपार झाली होती. ^a a v6 सूर्योदयापासून मोजल्यास सहावा तास म्हणजे सुमारे दुपार.

⁷शोमरोनातील एक स्त्री पाणी काढायला आली. येशू तिला म्हणाला, “मला पाणी प्यायला दे.”

⁸(कारण त्याचे शिष्य अन्न विकत घ्यायला नगरात गेले होते.)

⁹ती शोमरोनी स्त्री म्हणाली, “तू तर यहूदी आहेस; मग माझ्यासारख्या शोमरोनी स्त्रीकडे पाणी का मागतोस?” (कारण यहूदी लोक शोमरोनी लोकांशी संबंध ठेवत नाहीत.)

¹⁰येशूने तिला उत्तर दिले, “आमच्या पित्याचे दान तुला ठाऊक असते, आणि ‘मला पाणी प्यायला दे’ असे तुला कोण म्हणतो हे तू जाणतीस, तर तू त्याच्याजवळ मागितले असते आणि त्याने तुला जिवंत पाणी दिले असते.”

¹¹ती स्त्री त्याला म्हणाली, “महाराज, आपल्याजवळ काढण्यासाठी काहीच नाही आणि विहीर खोल आहे. मग हे जिवंत पाणी आपणाला कोठून मिळणार? ¹²आमचा पूर्वज याकोब याने ही विहीर आम्हांला दिली, आणि तिचे पाणी त्याने स्वतः, त्याच्या मुलांनी व गुरांनी प्याले; त्याच्यापेक्षा आपण मोठे आहात काय?”

¹³येशूने तिला उत्तर दिले, “हे पाणी जो जो पितो त्याला पुन्हा तहान लागेल, ¹⁴पण मी देईन ते पाणी जो पितो त्याला पुन्हा कधीही तहान लागणार नाही; उलट मी देईन ते पाणी त्याच्या ठायी सार्वकालिक जीवनासाठी उसळणाऱ्या पाण्याचा झरा होईल.”

¹⁵ती स्त्री त्याला म्हणाली, “महाराज, मला ते पाणी द्या, म्हणजे मला तहान लागणार नाही व पाणी काढायला मला येथे यावे लागणार नाही.”

¹⁶येशू तिला म्हणाला, “जा, तुझ्या पतीला बोलावून घेऊन ये.”

¹⁷त्या स्त्रीने उत्तर दिले, “मला पती नाही.” येशू तिला म्हणाला, “मला पती नाही असे तू बरोबर म्हणालीस.

¹⁸कारण तुला पाच पती झाले होते आणि आता जो तुझ्याजवळ आहे तो तुझा पती नाही. हे तू खरे बोललीस.”

¹⁹ती स्त्री त्याला म्हणाली, “महाराज, आपण संदेष्टे आहात असे मला दिसते. ²⁰आमच्या पूर्वजांनी या डोंगरावर उपासना केली, पण लोकांनी जेथे उपासना करावी ते ठिकाण यरुशलेम आहे असे आपण म्हणता.”

²¹येशू तिला म्हणाला, “बाई, माझ्यावर विश्वास ठेव: अशी वेळ येत आहे की, जेव्हा तुम्ही या डोंगरावरही नव्हे आणि यरुशलेमातही नव्हे, तर पित्याची उपासना कराल. ²²तुम्हांला जे ठाऊक नाही त्याची तुम्ही उपासना करता; आम्हांला जे ठाऊक आहे त्याची आम्ही उपासना करतो—कारण तारण यहूद्यांपासून आहे. ²³पण अशी वेळ येत आहे, किंबहुना ती आताच आली आहे की, जेव्हा खरे उपासक आत्म्याने व सत्याने पित्याची उपासना करतील—कारण पिता अशाच उपासकांचा शोध घेत आहे. ²⁴पिता आत्मा आहे, आणि जे त्याची उपासना करतात त्यांनी आत्म्याने व सत्याने उपासना केली पाहिजे.” ^b b v24 या संपूर्ण भागात येशू पित्याच्या उपासनेविषयी शिकवतो; ज्याचे स्वरूप आत्मा आहे तोच खऱ्या उपासकांचा शोध घेणारा पिता आहे.

²⁵ती स्त्री त्याला म्हणाली, “मसीहा—ज्याला ख्रिस्त म्हणतात तो—येणार आहे हे मला ठाऊक आहे. तो येईल तेव्हा तो आम्हांला सर्व काही सांगेल.”

²⁶येशू तिला म्हणाला, “तुझ्याशी बोलत आहे तोच मी आहे.”

²⁷तेवढ्यात त्याचे शिष्य परत आले, आणि तो एका स्त्रीशी बोलत आहे हे पाहून त्यांना आश्चर्य वाटले. तरी “आपली काय इच्छा आहे?” किंवा “तिच्याशी का बोलता?” असे कोणीही म्हणाले नाही. ²⁸मग ती स्त्री आपली पाण्याची घागर तेथेच ठेवून नगरात परत गेली आणि लोकांना म्हणाली, ²⁹“चला, पाहा, मी जे जे केले ते सर्व मला सांगणारा एक माणूस आहे. हाच ख्रिस्त असेल काय?” ³⁰तेव्हा ते नगरातून निघून त्याच्याकडे येऊ लागले.

³¹इतक्यात शिष्य त्याला आग्रह करून म्हणत होते, “गुरुजी, काही खा.”

³²पण तो त्यांना म्हणाला, “मला खायला असे अन्न आहे की जे तुम्हांला ठाऊक नाही.”

³³म्हणून शिष्य एकमेकांना म्हणू लागले, “कोणी त्याला खायला काही आणून दिले काय?”

³⁴येशू त्यांना म्हणाला, “ज्याने मला पाठवले त्याची इच्छा पूर्ण करणे व त्याचे काम पुरे करणे हेच माझे अन्न आहे. ³⁵‘अजून चार महिने आहेत, मग कापणी येईल’ असे तुम्ही म्हणत नाही काय? पाहा, मी तुम्हांला सांगतो: आपले डोळे वर करून शेतांकडे पाहा—ती कापणीसाठी पिकून पांढरी झाली आहेत. ³⁶कापणी करणाऱ्याला आताच मजुरी मिळत आहे आणि तो सार्वकालिक जीवनासाठी फळ जमा करत आहे, म्हणजे पेरणारा व कापणारा दोघेही एकत्र आनंद करतील. ³⁷कारण ‘एक पेरतो व दुसरा कापतो’ ही म्हण येथे खरी ठरते. ³⁸ज्यासाठी तुम्ही श्रम केला नाही ते कापायला मी तुम्हांला पाठवले. इतरांनी श्रम केला आणि तुम्ही त्यांच्या श्रमाचे फळ अनुभवत आहात.”

शोमरोन विश्वास ठेवते

³⁹“मी जे जे केले ते सर्व त्याने मला सांगितले,” या त्या स्त्रीच्या साक्षीमुळे त्या नगरातील पुष्कळ शोमरोनी लोकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला. ⁴⁰मग ते शोमरोनी लोक त्याच्याकडे आले तेव्हा त्यांनी त्याला आपल्याजवळ राहण्याची विनंती केली; आणि तो तेथे दोन दिवस राहिला. ⁴¹आणि त्याच्या वचनामुळे आणखी पुष्कळांनी विश्वास ठेवला. ⁴²ते त्या स्त्रीला म्हणाले, “आता तू सांगितलेस म्हणून आम्ही विश्वास ठेवतो असे नाही—आम्ही स्वतः ऐकले आहे, आणि हाच खरोखर जगाचा तारणारा आहे हे आम्हांला कळले आहे.”

पुन्हा गालीलाकडे

⁴³त्या दोन दिवसांनंतर तो तेथून निघून गालीलाकडे गेला. ⁴⁴(कारण संदेष्ट्याला त्याच्या स्वतःच्या गावात मान मिळत नाही, अशी येशूने स्वतः साक्ष दिली होती.) ⁴⁵जेव्हा तो गालीलात आला, तेव्हा गालीलकरांनी त्याचे स्वागत केले; कारण त्याने सणाच्या वेळी यरुशलेमात जे जे केले ते सर्व त्यांनी पाहिले होते—ते स्वतःही सणाला गेले होते. ⁴⁶जेथे त्याने पाण्याचा द्राक्षारस केला होता, त्या गालीलातील काना गावी तो पुन्हा गेला. कफर्णहूमात एका राजाच्या अधिकाऱ्याचा मुलगा आजारी होता. ⁴⁷येशू यहूदियाहून गालीलात आला आहे हे ऐकून तो त्याच्याकडे गेला आणि आपला मुलगा मरणाच्या दारात आहे म्हणून खाली येऊन त्याला बरे करावे अशी विनंती करू लागला.

⁴⁸तेव्हा येशू त्याला म्हणाला, “चिन्हे व अद्भुते पाहिल्याशिवाय तुम्ही लोक विश्वास ठेवणारच नाही.”

⁴⁹तो राजाचा अधिकारी त्याला म्हणाला, “महाराज, माझा मुलगा मरण्यापूर्वी खाली या.”

⁵⁰येशू त्याला म्हणाला, “जा; तुझा मुलगा जिवंत राहील.” येशूने सांगितलेल्या वचनावर त्या माणसाने विश्वास ठेवला आणि तो निघून गेला.

⁵¹तो खाली जात असतानाच त्याचे नोकर त्याला भेटले आणि त्याचा मुलगा जिवंत आहे असे त्याला सांगितले. ⁵²मग तो कोणत्या तासाला बरा झाला असे त्याने त्यांना विचारले, आणि ते म्हणाले, “काल सातव्या तासाला त्याचा ताप निघून गेला.”

⁵³तेव्हा “तुझा मुलगा जिवंत राहील” असे येशूने ज्या तासाला सांगितले होते तोच हा तास आहे, हे त्या पित्याला कळले. आणि त्याने व त्याच्या सर्व घराण्याने विश्वास ठेवला.

⁵⁴येशूने यहूदियाहून गालीलात आल्यावर केलेले हे दुसरे चिन्ह होते.