लूक 7

7 ¹लोकांना हे सर्व सांगून झाल्यावर तो कफर्णहूमात गेला. ²तेथे एका शताधिपतीचा एक दास, जो त्याला प्रिय होता, आजारी असून मरणाच्या दारात होता. ³येशूविषयी ऐकून शताधिपतीने काही यहूदी वडीलधाऱ्यांना त्याच्याकडे पाठवले आणि येऊन आपल्या दासाला बरे करावे अशी विनंती केली. ⁴ते येशूकडे येऊन कळकळीने विनवू लागले, “आपण त्याच्यासाठी हे करावे असा तो योग्य आहे, ⁵कारण तो आमच्या राष्ट्रावर प्रेम करतो आणि त्यानेच आमच्यासाठी सभास्थान बांधले आहे.” ⁶मग येशू त्यांच्याबरोबर गेला. तो घराजवळ पोहोचला तोच शताधिपतीने आपल्या मित्रांना पाठवून सांगवले, “प्रभूजी, आपण त्रास करून घेऊ नका; आपण माझ्या छपराखाली यावे इतका मी योग्य नाही. ⁷म्हणूनच मी स्वतः आपल्याकडे येण्याचे धाडस केले नाही. पण आपण केवळ शब्द बोला, म्हणजे माझा दास बरा होईल. ⁸कारण मीदेखील अधिकाराखाली असलेला माणूस आहे आणि माझ्या हाताखाली शिपाई आहेत. मी एकाला ‘जा’ म्हणतो, तो जातो; दुसऱ्याला ‘ये’ म्हणतो, तो येतो; आणि माझ्या दासाला ‘हे कर’ म्हणतो, तो ते करतो.”

⁹हे ऐकून येशूला त्या शताधिपताबद्दल आश्चर्य वाटले आणि आपल्या मागोमाग येणाऱ्या लोकसमुदायाकडे वळून तो म्हणाला, “मी तुम्हांला सांगतो, इस्राएलातही मला एवढा मोठा विश्वास आढळला नाही.”

¹⁰आणि पाठवलेले लोक घरी परत आले तेव्हा त्यांना तो दास बरा झालेला आढळला.

येशू एका विधवेच्या मुलाला पुन्हा जिवंत करतो

¹¹यानंतर लवकरच तो नाईन नावाच्या नगरात गेला; त्याचे शिष्य व मोठा लोकसमुदाय त्याच्याबरोबर होता. ¹²तो नगराच्या वेशीजवळ आला, तेव्हा एका मृत माणसाला बाहेर वाहून नेत होते—तो आपल्या आईचा एकुलता एक मुलगा होता आणि ती विधवा होती; नगरातील पुष्कळ लोकही तिच्याबरोबर होते.

¹³प्रभूने तिला पाहिले तेव्हा त्याला तिचा कळवळा आला आणि तो तिला म्हणाला, “रडू नकोस.” ¹⁴मग त्याने पुढे येऊन तिरडीला स्पर्श केला; वाहून नेणारे थांबले, आणि तो म्हणाला, “तरुणा, मी तुला सांगतो, ऊठ.”

¹⁵तेव्हा तो मेलेला माणूस उठून बसला व बोलू लागला; आणि येशूने त्याला त्याच्या आईच्या स्वाधीन केले.

¹⁶तेव्हा सर्वांना भय व्यापले; ते आमच्या पित्याची स्तुती करीत म्हणाले, “आमच्यामध्ये एक थोर संदेष्टा उदयास आला आहे!” “आमच्या पित्याने आपल्या लोकांची भेट घेतली आहे!” ¹⁷आणि त्याच्याविषयीचे हे वृत्त सर्व यहूदीयात व आसपासच्या सर्व प्रदेशात पसरले.

योहान विचारतो: येणारा तोच तू आहेस का?

¹⁸योहानाच्या शिष्यांनी त्याला या सर्व गोष्टी सांगितल्या. तेव्हा योहानाने आपल्या दोन शिष्यांना बोलावले, ¹⁹आणि प्रभूकडे पाठवून विचारले, “येणारा तोच तू आहेस, की आम्ही दुसऱ्याची वाट पाहावी?” ²⁰ते लोक त्याच्याकडे येऊन म्हणाले, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाने आम्हांला तुझ्याकडे पाठवून विचारले आहे, ‘येणारा तोच तू आहेस, की आम्ही दुसऱ्याची अपेक्षा करावी?’”

²¹त्याच घटकेला त्याने पुष्कळांना रोग, व्याधी व दुष्ट आत्म्यांपासून बरे केले आणि पुष्कळ आंधळ्यांना दृष्टी दिली.

²²मग त्याने त्यांना उत्तर दिले, “जा, जे तुम्ही पाहिले व ऐकले ते योहानाला सांगा: आंधळे पाहतात, लंगडे चालतात, कुष्ठरोगी शुद्ध होतात, बहिरे ऐकतात, मेलेले उठतात आणि गरिबांना सुवार्ता सांगितली जाते. ²³आणि जो माझ्याविषयी अडखळत नाही तो धन्य.”

²⁴योहानाचे निरोपे निघून गेल्यावर येशू लोकसमुदायांना योहानाविषयी बोलू लागला, “तुम्ही रानात काय पाहायला गेला होता? वाऱ्याने हलणारा बोरू का? ²⁵तर मग तुम्ही काय पाहायला बाहेर गेला होता? मऊ वस्त्रे घातलेला माणूस का? पाहा—भपकेदार वस्त्रे घालून चैनीत राहणारे लोक तर राजांच्या महालांत असतात. ²⁶तर मग तुम्ही काय पाहायला बाहेर गेला होता—एक संदेष्टा का? होय, मी तुम्हांला सांगतो, संदेष्ट्यापेक्षाही अधिक असा तो आहे. ²⁷ज्याच्याविषयी शास्त्रात असे लिहिले आहे तो हाच: ‘पाहा, मी आपला निरोप्या तुझ्यापुढे पाठवतो; तो तुझ्यापुढे तुझी वाट तयार करील.’

²⁸मी तुम्हांला सांगतो, स्त्रियांपासून जन्मलेल्यांमध्ये योहानापेक्षा मोठा कोणी नाही; तरीही आमच्या पित्याच्या राज्यात जो सर्वांहून लहान आहे तो त्याच्याहून मोठा आहे.”

²⁹(तेव्हा जकातदारांसह सर्व लोकांनी हे ऐकून, योहानाचा बाप्तिस्मा घेतलेला असल्यामुळे, आमच्या पित्याला न्यायी ठरवले, ³⁰पण परूश्यांनी व शास्त्रवेत्त्यांनी त्याच्याकडून बाप्तिस्मा न घेता, आमच्या पित्याचा त्यांच्यासंबंधीचा हेतू नाकारला.)

³¹“तर मग या पिढीतील लोकांना मी कशाची उपमा देऊ? आणि ते कशासारखे आहेत? ³²ते बाजारात बसलेल्या मुलांसारखे आहेत, जी एकमेकांना हाक मारून म्हणतात: ‘आम्ही तुमच्यासाठी बासरी वाजवली, पण तुम्ही नाचला नाहीत; आम्ही विलापगीत गायले, पण तुम्ही रडला नाहीत.’ ³³कारण बाप्तिस्मा करणारा योहान भाकर न खाता व द्राक्षारस न पिता आला, तर तुम्ही म्हणता, ‘त्याला भूत लागले आहे.’ ³⁴मनुष्याचा पुत्र खातपीत आला, तर तुम्ही म्हणता, ‘पाहा, हा खादाड व दारूबाज, जकातदार व पापी यांचा मित्र आहे!’ ³⁵तरीही ज्ञान आपल्या सर्व लेकरांकडून योग्य ठरवले जाते.” ^a a v35 ज्ञान जे निर्माण करते त्यावरून ते स्वतःला सिद्ध करते—येशूची बरे करण्याची कृत्ये व सुवार्ता तो खरोखर कोण आहे हे दाखवतात.

तिला पुष्कळ क्षमा झाली, म्हणून तिने पुष्कळ प्रीती केली

³⁶एका परूश्याने येशूला आपल्याबरोबर जेवायला बोलावले; तो त्या परूश्याच्या घरी जाऊन भोजनास बसला. ³⁷त्या नगरातील एक स्त्री, जी पापी होती, तिला कळले की तो परूश्याच्या घरी भोजनास बसला आहे; तेव्हा तिने सुगंधी तेलाची एक स्फटिकाची कुपी आणली. ³⁸आणि रडत रडत त्याच्या पायांजवळ मागे उभी राहून, ती आपल्या आसवांनी त्याचे पाय भिजवू लागली, आपल्या केसांनी ते पुसले, त्याच्या पायांचे चुंबन घेतले आणि त्यांना सुगंधी तेल लावले. ³⁹ज्याने त्याला बोलावले होते त्या परूश्याने हे पाहून मनात विचार केला, “हा जर संदेष्टा असता, तर याला स्पर्श करणारी ही कोण आहे व कशा प्रकारची स्त्री आहे—म्हणजे पापी आहे—हे याला कळले असते.”

⁴⁰तेव्हा येशूने त्याला उत्तर दिले, “शिमोना, मला तुला काही सांगायचे आहे.” तो म्हणाला, “गुरुजी, सांगा.”

⁴¹“कोणा एका सावकाराचे दोन कर्जदार होते. एकाला पाचशे दीनार व दुसऱ्याला पन्नास देणे होते. ⁴²फेडायला त्यांच्याजवळ काही नसल्यामुळे त्याने दोघांचेही कर्ज माफ केले. तर त्यांच्यापैकी कोण त्याच्यावर अधिक प्रीती करील?”

⁴³शिमोनाने उत्तर दिले, “ज्याचे अधिक कर्ज माफ झाले तो, असे मला वाटते.” येशू त्याला म्हणाला, “तू योग्य न्याय केलास.”

⁴⁴मग त्या स्त्रीकडे वळून तो शिमोनाला म्हणाला, “ही स्त्री तुला दिसते ना? मी तुझ्या घरात आलो—तू माझ्या पायांसाठी पाणी दिले नाहीस, पण हिने आपल्या आसवांनी माझे पाय भिजवले व आपल्या केसांनी ते पुसले. ⁴⁵तू मला चुंबन दिले नाहीस, पण मी आत आल्यापासून हिने माझ्या पायांचे चुंबन घेण्याचे थांबवले नाही. ⁴⁶तू माझ्या डोक्याला तेल लावले नाहीस, पण हिने माझ्या पायांना सुगंधी तेल लावले. ⁴⁷म्हणून मी तुला सांगतो, तिच्या पुष्कळ पापांची क्षमा झाली आहे, कारण तिने पुष्कळ प्रीती केली. पण ज्याला थोडकीच क्षमा होते तो थोडीच प्रीती करतो.” ⁴⁸मग त्याने तिला म्हटले, “तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे.”

⁴⁹तेव्हा त्याच्याबरोबर भोजनास बसलेले एकमेकांना विचारू लागले, “पापांचीही क्षमा करणारा हा कोण आहे?”

⁵⁰आणि त्याने त्या स्त्रीला म्हटले, “तुझ्या विश्वासाने तुला तारले आहे; शांतीने जा.”