लूक 8

अध्याय 8.

8 ¹यानंतर लवकरच तो नगरांतून व खेड्यांतून फिरत गेला आणि आमच्या पित्याच्या राज्याची सुवार्ता गाजवीत व घोषित करीत राहिला. ते बारा जण त्याच्याबरोबर होते, ²आणि दुष्ट आत्म्यांपासून व रोगांपासून बऱ्या झालेल्या काही स्त्रियाही होत्या: मरीया, जिला मग्दालिया म्हणत, जिच्यातून सात भुते निघून गेली होती, ³आणि हेरोदाचा कारभारी खुजा याची पत्नी योहान्ना, आणि सुसान्ना, आणि इतर अनेक स्त्रिया, ज्या आपल्या स्वतःच्या संपत्तीतून त्यांना मदत करीत असत.

⁴मोठा लोकसमुदाय जमला आणि प्रत्येक नगरातील लोक त्याच्याकडे येत असता, तो एक दाखला सांगू लागला:

⁵“एक पेरणारा पेरणी करण्यास निघाला. तो पेरीत असता, काही बी वाटेवर पडले, ते तुडवले गेले आणि आकाशातील पाखरांनी ते खाऊन टाकले. ⁶दुसरे काही बी खडकावर पडले; ते उगवले, पण ओलावा नसल्यामुळे वाळून गेले. ⁷काही बी काट्यांमध्ये पडले, आणि काटे त्याच्याबरोबर वाढून त्यांनी ते दाबून टाकले. ⁸दुसरे काही बी चांगल्या जमिनीत पडले, ते वाढले आणि त्याने शंभरपट पीक दिले.” हे सांगून त्याने मोठ्याने पुकारले, “ज्याला ऐकायला कान आहेत तो ऐको.”

⁹त्याच्या शिष्यांनी त्याला विचारले की, या दाखल्याचा अर्थ काय.

¹⁰तो म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्याची रहस्ये जाणण्याचे दान तुम्हांला दिले आहे; बाकीच्यांना मात्र दाखल्यांत सांगितले जाते, यासाठी की, ‘पाहत असताही त्यांनी पाहू नये, आणि ऐकत असताही त्यांनी समजू नये.’”

¹¹“आता या दाखल्याचा अर्थ असा आहे: बी हे आमच्या पित्याचे वचन आहे. ¹²वाटेवर पडलेले ते हे आहेत की जे ऐकतात; मग सैतान येऊन त्यांच्या अंतःकरणातून ते वचन काढून घेतो, यासाठी की त्यांनी विश्वास ठेवून तारण पावू नये. ¹³खडकावर पडलेले ते हे आहेत की जे वचन ऐकून आनंदाने ते स्वीकारतात, पण त्यांना मूळ नसते; ते काही काळ विश्वास ठेवतात आणि परीक्षेच्या वेळी मागे पडतात. ¹⁴काट्यांमध्ये पडलेले ते हे आहेत की जे ऐकतात, पण पुढे जाता जाता संसाराच्या चिंता, संपत्ती व सुखोपभोग त्यांना दाबून टाकतात, आणि त्यांचे फळ कधीच पिकत नाही. ¹⁵पण चांगल्या जमिनीतले ते हे आहेत की जे प्रामाणिक व चांगल्या अंतःकरणाने वचन ऐकतात, ते दृढपणे धरून ठेवतात आणि धीराने फळ देतात.”

जो प्रकाश लपवता येत नाही

¹⁶“दिवा लावून तो एखाद्या भांड्याने झाकून ठेवीत नाही किंवा पलंगाखाली ठेवीत नाही; उलट, तो दिवठणीवर ठेवतो, यासाठी की आत येणाऱ्यांना प्रकाश दिसावा. ¹⁷कारण जे प्रकट होणार नाही असे लपलेले काहीही नाही, आणि जे कळणार व उघडकीस येणार नाही असे गुप्त काहीही नाही. ¹⁸म्हणून तुम्ही कसे ऐकता याकडे लक्ष द्या, कारण ज्याच्याजवळ आहे त्याला अधिक दिले जाईल; आणि ज्याच्याजवळ नाही, त्याच्याजवळ जे आहे असे त्याला वाटते तेही त्याच्यापासून काढून घेतले जाईल.”

आमच्या पित्याचे कुटुंब

¹⁹त्याची आई व त्याचे भाऊ त्याच्याकडे आले, पण गर्दीमुळे त्यांना त्याच्यापर्यंत पोहोचता आले नाही. ²⁰तेव्हा त्याला सांगण्यात आले, “तुझी आई व तुझे भाऊ तुला भेटण्याची इच्छा धरून बाहेर उभे आहेत.”

²¹पण त्याने त्यांना उत्तर दिले, “जे आमच्या पित्याचे वचन ऐकतात व त्याप्रमाणे करतात तेच माझी आई व माझे भाऊ आहेत.”

येशू वादळाला आज्ञा करतो

²²एके दिवशी तो व त्याचे शिष्य एका नावेत बसले. तो त्यांना म्हणाला, “आपण सरोवराच्या पलीकडे जाऊ या.” तेव्हा ते निघाले.

²³ते नावेत जात असता तो झोपी गेला. तेवढ्यात सरोवरावर वादळी वारा सुटला; नावेत पाणी भरू लागले आणि ते धोक्यात आले. ²⁴त्यांनी त्याला जागे करून म्हटले, “गुरुजी, गुरुजी, आपण बुडत आहोत!” तेव्हा तो उठला आणि त्याने वाऱ्याला व खवळलेल्या पाण्याला धमकावले; ती थांबली आणि सर्व शांत झाले. ²⁵मग त्याने त्यांना विचारले, “तुमचा विश्वास कोठे आहे?” ते भयभीत व आश्चर्यचकित होऊन एकमेकांना म्हणाले, “हा तरी कोण आहे? हा वाऱ्यालाही व पाण्यालाही आज्ञा करतो आणि ते त्याचे ऐकतात.”

सैन्यापासून मुक्त झालेला माणूस

²⁶मग ते गालीलच्या समोरील गरसेकरांच्या प्रदेशाकडे नावेने गेले. ²⁷येशू किनाऱ्यावर उतरताच, त्या नगरातील एक भूतग्रस्त माणूस त्याला भेटला. बराच काळ त्याने कपडे घातले नव्हते आणि तो घरात न राहता कबरांमध्ये राहत असे. ²⁸येशूला पाहताच तो ओरडला, त्याच्यापुढे पडला आणि मोठ्याने म्हणाला, “हे येशू, परात्पर देवाच्या पुत्रा, तुझा माझ्याशी काय संबंध? मी तुला विनंती करतो, मला छळू नकोस!” ²⁹कारण येशूने त्या अशुद्ध आत्म्याला त्या माणसातून निघून जाण्याची आज्ञा केली होती, कारण त्याने त्याला पुष्कळ वेळा पकडले होते; त्याला साखळ्यांनी व बेड्यांनी बांधून पहारा केला जात असे, तरी तो त्या तोडून टाकी आणि भूत त्याला रानात हाकलून नेत असे.

³⁰येशूने त्याला विचारले, “तुझे नाव काय?” तो म्हणाला, “सैन्य,” कारण पुष्कळ भुते त्याच्यात शिरली होती.

³¹आणि त्यांनी त्याला विनंती केली की, त्याने त्यांना अगाधकूपात जाण्याची आज्ञा करू नये.

³²तेथे डोंगराच्या उतारावर डुकरांचा मोठा कळप चरत होता. भुतांनी त्याला विनंती केली की, त्याने त्यांना त्या डुकरांत शिरू द्यावे, आणि त्याने त्यांना परवानगी दिली. ³³तेव्हा भुते त्या माणसातून निघून डुकरांत शिरली; आणि तो कळप कड्यावरून सरोवरात धावत जाऊन बुडाला.

³⁴हे पाहून राखणदारांनी पळ काढला आणि त्यांनी नगरात व शिवारात ही बातमी सांगितली. ³⁵जे झाले ते पाहण्यास लोक बाहेर आले. येशूकडे आल्यावर, ज्या माणसातून भुते निघाली होती तो कपडे घालून व शुद्धीवर येऊन येशूच्या पायांशी बसलेला त्यांना आढळला—आणि त्यांना भीती वाटली. ³⁶आणि ज्यांनी हे पाहिले होते त्यांनी लोकांना सांगितले की, तो भूतग्रस्त माणूस कसा बरा झाला. ³⁷तेव्हा गरसेकरांच्या प्रदेशातील सर्व लोकांनी त्याला त्यांच्याकडून निघून जाण्याची विनंती केली, कारण त्यांना फार भीती वाटत होती. म्हणून तो नावेत बसून परत गेला. ³⁸ज्या माणसातून भुते निघाली होती त्याने त्याच्याबरोबर राहण्याची विनंती केली, पण येशूने त्याला हे सांगून परत पाठवले,

³⁹“आपल्या घरी परत जा; आमच्या पित्याने तुझ्यासाठी किती मोठ्या गोष्टी केल्या हे सांग.” तेव्हा तो गेला आणि येशूने आपल्यासाठी किती मोठ्या गोष्टी केल्या हे त्याने अवघ्या नगरात गाजवले.

विश्वासाने बरे झालेले आणि उठवलेले

⁴⁰येशू परत आला तेव्हा लोकसमुदायाने त्याचे स्वागत केले, कारण ते सर्व त्याची वाट पाहत होते. ⁴¹याईर नावाचा एक माणूस, जो सभास्थानाचा अधिकारी होता, तो आला आणि येशूच्या पायांवर पडून त्याला आपल्या घरी येण्याची विनंती करू लागला, ⁴²कारण त्याला सुमारे बारा वर्षांची एकुलती एक मुलगी होती आणि ती मरणाच्या पंथाला लागली होती. येशू जात असता लोकसमुदाय त्याच्याभोवती दाटी करीत होता. ⁴³बारा वर्षांपासून रक्तस्राव होत असलेली एक स्त्री तेथे होती; तिने आपली सर्व उपजीविका वैद्यांवर खर्च केली होती, तरी कोणालाही तिला बरे करता आले नव्हते. ⁴⁴तिने त्याच्यामागे येऊन त्याच्या वस्त्राच्या गोंड्याला स्पर्श केला, आणि तत्काळ तिचा रक्तस्राव थांबला.

⁴⁵येशू म्हणाला, “मला कोणी स्पर्श केला?” सर्वांनी नाकारल्यावर पेत्र म्हणाला, “गुरुजी, लोकसमुदाय आपल्याभोवती दाटी करून आपल्यावर रेटा करीत आहे.”

⁴⁶पण येशू म्हणाला, “कोणीतरी मला स्पर्श केला, कारण माझ्यातून सामर्थ्य निघून गेल्याचे मला जाणवले.”

⁴⁷आपण लपून राहू शकत नाही हे पाहून ती स्त्री थरथर कापत आली, त्याच्यापुढे पडली आणि तिने त्याला स्पर्श का केला व ती तत्काळ कशी बरी झाली हे सर्वांसमोर सांगून टाकले.

⁴⁸तेव्हा तो तिला म्हणाला, “मुली, तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे; शांतीने जा.”

⁴⁹तो हे बोलत असतानाच, सभास्थानाच्या अधिकाऱ्याच्या घरून कोणीतरी येऊन म्हणाला, “तुझी मुलगी मेली आहे; आता गुरुजींना त्रास देऊ नकोस.”

⁵⁰पण येशूने हे ऐकून त्याला उत्तर दिले, “भिऊ नकोस; फक्त विश्वास ठेव, म्हणजे ती वाचेल.”

⁵¹घरी पोहोचल्यावर, त्याने पेत्र, योहान, याकोब आणि मुलीचे आईबाप यांच्याखेरीज कोणालाही आपल्याबरोबर आत येऊ दिले नाही.

⁵²सर्व जण तिच्यासाठी रडत व शोक करीत होते, पण तो म्हणाला, “रडू नका, कारण ती मेलेली नाही, फक्त झोपली आहे.”

⁵³आणि ती मेली आहे हे ठाऊक असल्यामुळे ते त्याला हसले.

⁵⁴पण त्याने तिचा हात धरून मोठ्याने म्हटले, “मुली, ऊठ.”

⁵⁵तेव्हा तिचा आत्मा परत आला आणि ती तत्काळ उठली. मग त्याने तिला काहीतरी खायला द्यावे अशी त्यांना आज्ञा केली. ⁵⁶तिचे आईबाप आश्चर्यचकित झाले, पण जे झाले ते कोणालाही सांगू नये अशी त्याने त्यांना आज्ञा केली.