लूक 9

अध्याय 9.

9 ¹येशूने बारा जणांना एकत्र बोलावले आणि सर्व भुतांवर अधिकार व सामर्थ्य आणि रोग बरे करण्याची शक्ती त्यांना दिली. ²आणि आमच्या पित्याच्या राज्याची घोषणा करण्यास व आजाऱ्यांना बरे करण्यास त्याने त्यांना पाठवले.

³तो त्यांना म्हणाला, “वाटेसाठी काहीच घेऊ नका: काठी नको, पिशवी नको, भाकर नको, पैसा नको, आणि प्रत्येकाने दोन अंगरखेही घेऊ नका. ⁴ज्या घरात तुम्ही प्रवेश कराल तेथेच राहा आणि तेथूनच निघा. ⁵जेथे लोक तुमचा स्वीकार करणार नाहीत, त्या नगरातून निघताना त्यांच्याविरुद्ध साक्ष म्हणून आपल्या पायांची धूळ झटकून टाका.”

⁶मग ते निघाले आणि गावोगाव फिरून सर्वत्र सुवार्ता सांगत व रोग बरे करत गेले.

⁷हेरोद राजा, जो चतुर्थांशाधिपती होता, त्याने घडत असलेले सर्व ऐकले आणि तो गोंधळून गेला, कारण काहीजण म्हणत होते की योहान मेलेल्यांतून उठवला गेला आहे, ⁸इतर म्हणत, एलीया प्रकट झाला आहे, तर आणखी काहीजण म्हणत, पुरातन संदेष्ट्यांपैकी एक जिवंत झाला आहे. ⁹हेरोद म्हणाला, “योहानाचा तर मी शिरच्छेद केला—मग ज्याच्याविषयी मी अशा गोष्टी ऐकतो तो हा कोण आहे?” आणि तो त्याला पाहण्याचा प्रयत्न करत राहिला.

पाच भाकरींनी पाच हजारांचे पोषण

¹⁰प्रेषित परत आल्यावर त्यांनी जे काही केले होते ते सर्व येशूला सांगितले. त्याने त्यांना बरोबर घेतले आणि बेथसैदा नावाच्या नगराकडे एकांतात निघून गेला. ¹¹पण लोकसमुदायांना हे कळले आणि ते त्याच्यामागे गेले. त्याने त्यांचा स्वीकार केला, त्यांच्याशी आमच्या पित्याच्या राज्याविषयी बोलला आणि ज्यांना गरज होती त्यांना बरे केले. ¹²दिवस मावळत असताना बारा जण त्याच्याजवळ येऊन म्हणाले, “लोकसमुदायाला निरोप दे, म्हणजे ते आसपासच्या गावांत व शिवारांत जाऊन निवारा व अन्न मिळवतील—कारण आपण येथे निर्जन ठिकाणी आहोत.”

¹³तो म्हणाला, “तुम्हीच त्यांना खायला काहीतरी द्या.” ते म्हणाले, “आमच्याजवळ पाच भाकरी व दोन मासे यांशिवाय काहीच नाही—मग आम्हीच जाऊन या सगळ्या लोकांसाठी अन्न विकत आणले तर गोष्ट वेगळी.”

¹⁴कारण तेथे सुमारे पाच हजार पुरुष होते. त्याने आपल्या शिष्यांना सांगितले, “सुमारे पन्नास-पन्नास जणांच्या गटांत त्यांना बसवा.”

¹⁵त्यांनी तसे केले आणि सर्वांना बसवले. ¹⁶त्याने त्या पाच भाकरी व दोन मासे घेतले, वर स्वर्गाकडे पाहिले, आशीर्वाद देऊन ते मोडले आणि लोकसमुदायाला वाढण्यासाठी शिष्यांना देत राहिला. ¹⁷सर्वांनी खाल्ले व ते तृप्त झाले; आणि उरलेल्या तुकड्यांनी बारा टोपल्या भरल्या.

मी कोण आहे असे तुम्ही म्हणता?

¹⁸एकदा तो एकांतात प्रार्थना करत असता, शिष्य जवळ होते, तेव्हा येशूने त्यांना विचारले, “मी कोण आहे असे लोकसमुदाय म्हणतात?”

¹⁹त्यांनी उत्तर दिले, “बाप्तिस्मा करणारा योहान. काहीजण म्हणतात, एलीया. तर आणखी काहीजण म्हणतात, प्राचीन संदेष्ट्यांपैकी एक जिवंत झाला आहे.”

²⁰“पण मी कोण आहे असे तुम्ही म्हणता?” त्याने विचारले. पेत्राने उत्तर दिले, “आमच्या पित्याचा ख्रिस्त.” ^a a v20 जेव्हा पेत्र येशूला “आमच्या पित्याचा ख्रिस्त” म्हणतो, तेव्हा तो येशूला पित्याने पाठवलेला अभिषिक्त—पाठवणाऱ्या पित्यापासून वेगळा असलेला पुत्र—असे स्वीकारतो.

मनुष्याच्या पुत्राला दुःख भोगावेच लागेल

²¹येशूने त्यांना कडकपणे बजावले आणि ही गोष्ट कोणालाही न सांगण्याची आज्ञा दिली,

²²आणि म्हणाला, “मनुष्याच्या पुत्राला पुष्कळ दुःखे भोगावी लागतील, वडीलधाऱ्यांकडून, मुख्य याजकांकडून व नियमशास्त्राच्या शिक्षकांकडून नाकारले जावे लागेल, जिवे मारले जावे लागेल आणि तिसऱ्या दिवशी उठवले जावे लागेल.”

²³मग तो सर्वांना म्हणाला, “जर कोणी माझ्यामागे येऊ इच्छित असेल, तर त्याने स्वतःला नाकारावे, दररोज आपला वधस्तंभ उचलावा आणि माझ्यामागे यावे. ²⁴कारण जो कोणी आपला जीव वाचवू पाहतो तो तो गमावील, पण जो कोणी माझ्यामुळे आपला जीव गमावतो तो तो वाचवील. ²⁵कारण कोणी सगळे जग मिळवले, तरी स्वतःला गमावले किंवा नष्ट केले, तर त्याला काय लाभ? ²⁶जो कोणी माझी व माझ्या शब्दांची लाज धरतो, त्याची मनुष्याचा पुत्र आपल्या स्वतःच्या गौरवात, पित्याच्या गौरवात व पवित्र देवदूतांच्या गौरवात येईल तेव्हा लाज धरील. ²⁷पण मी तुम्हांला खरे सांगतो, येथे उभे असलेल्यांपैकी काहीजण आमच्या पित्याचे राज्य पाहीपर्यंत मरण चाखणार नाहीत.”

पिता आपल्या पुत्राचे गौरव करतो

²⁸या शब्दांनंतर सुमारे आठ दिवसांनी येशूने पेत्र, योहान व याकोब यांना बरोबर घेतले आणि प्रार्थना करण्यासाठी तो एका डोंगरावर गेला. ²⁹तो प्रार्थना करत असता त्याच्या चेहऱ्याचे रूप बदलले आणि त्याचे वस्त्र लखलखीत शुभ्र झाले. ³⁰आणि पाहा, दोन पुरुष त्याच्याशी बोलत होते—ते मोशे व एलीया होते, ³¹ते गौरवात प्रकट झाले होते आणि तो यरुशलेमेत जे पूर्ण करणार होता त्या त्याच्या निर्गमनाविषयी बोलत होते.

³²पेत्र व त्याचे सोबती झोपेने जड झाले होते; पण पूर्ण जागे झाल्यावर त्यांनी त्याचे गौरव व त्याच्याबरोबर उभे असलेले ते दोन पुरुष पाहिले. ³³ते त्याच्यापासून निघून जात असता पेत्र येशूला म्हणाला, “गुरुजी, आपण येथे आहोत हे बरे आहे. आपण तीन मंडप उभारू—एक आपल्यासाठी, एक मोशेसाठी, एक एलीयासाठी.” आपण काय बोलत आहोत हे त्याला कळत नव्हते.

³⁴तो असे बोलत असतानाच एक ढग येऊन त्यांना छायेत झाकून टाकले; आणि ते ढगात शिरत असता त्यांना भीती वाटली.

³⁵आणि ढगातून एक वाणी झाली, “हा माझा पुत्र, माझा निवडलेला—याचे ऐका!” ^b b v35 रूपांतराच्या वेळी पिता स्वतःच्या वाणीने येशूला “माझा पुत्र, माझा निवडलेला” असे नाव देतो—तोच पुत्र ज्याच्यावर पिता संतोष पावतो, तो आता गौरवात प्रकट झाला.

³⁶वाणी संपल्यावर येशू एकटाच असलेला आढळला. आणि जे त्यांनी पाहिले होते ते त्यांनी त्या दिवसांत कोणालाही न सांगता गप्प राहिले.

एका पित्याचा पुत्र अंधारातून मुक्त झाला

³⁷दुसऱ्या दिवशी ते डोंगरावरून खाली उतरले, तेव्हा एक मोठा लोकसमुदाय त्याला भेटला. ³⁸आणि लोकसमुदायातील एक माणूस मोठ्याने ओरडून म्हणाला, “गुरुजी, कृपया माझ्या मुलाकडे पाहा, कारण तो माझा एकुलता एक आहे. ³⁹एक आत्मा त्याला धरतो आणि तो एकाएकी ओरडतो; तो त्याला असा पिळवटून टाकतो की त्याच्या तोंडाला फेस येतो, आणि त्याला ठेचून जर्जर करून तो मोठ्या कष्टानेच त्याला सोडतो. ⁴⁰तो घालवून द्यावा म्हणून मी तुझ्या शिष्यांना विनवले, पण त्यांना ते जमले नाही.”

⁴¹येशूने उत्तर दिले, “अहो अविश्वासू व विपरीत पिढी, कोठवर मी तुमच्याबरोबर राहू व तुमचे सहन करू? तुझ्या मुलाला इकडे आण.”

⁴²तो मुलगा येत असतानाच त्या भुताने त्याला खाली आपटले व पिळवटून टाकले. पण येशूने त्या अशुद्ध आत्म्याला धमकावले, मुलाला बरे केले आणि त्याला त्याच्या पित्याकडे परत दिले.

मनुष्याचा पुत्र स्वाधीन केला जाईल

⁴³आणि आमच्या पित्याच्या महानतेने सर्वजण थक्क झाले. येशू करत असलेल्या सर्व गोष्टींनी सगळे विस्मित झाले असता तो आपल्या शिष्यांना म्हणाला,

⁴⁴“हे शब्द आपल्या कानांत साठवून ठेवा: मनुष्याचा पुत्र लवकरच माणसांच्या हाती स्वाधीन केला जाईल.”

⁴⁵पण हा शब्द त्यांना समजला नाही—तो त्यांच्यापासून लपवला गेला होता, म्हणून त्यांना तो कळला नाही—आणि त्याविषयी त्याला विचारण्यास ते घाबरले.

⁴⁶मग त्यांच्यामध्ये आपल्यांपैकी सर्वांत मोठा कोण याविषयी वाद उपस्थित झाला. ⁴⁷पण येशूने त्यांच्या अंतःकरणातील विचार ओळखून एका लहान मुलाला घेतले, त्याला आपल्याजवळ उभे केले,

⁴⁸आणि त्यांना म्हणाला, “जो कोणी या लहान मुलाचा माझ्या नावाने स्वीकार करतो तो माझा स्वीकार करतो, आणि जो माझा स्वीकार करतो तो मला पाठवणाऱ्याचा स्वीकार करतो. कारण तुम्हा सर्वांमध्ये जो सर्वांत लहान तोच मोठा आहे.”

⁴⁹योहान म्हणाला, “गुरुजी, आम्ही एकाला तुझ्या नावाने भुते घालवताना पाहिले आणि त्याला अडवण्याचा प्रयत्न केला, कारण तो आमच्याबरोबर तुझ्यामागे येत नाही.”

⁵⁰येशू त्याला म्हणाला, “त्याला अडवू नका, कारण जो तुमच्याविरुद्ध नाही तो तुमच्या बाजूचा आहे.”

येशू यरुशलेमकडे आपले तोंड वळवतो

⁵¹त्याला वर स्वर्गात घेतले जाण्याचे दिवस जवळ आले, तेव्हा येशूने निश्चयाने यरुशलेमेस जाण्यासाठी आपले तोंड वळवले. ⁵²त्याने आपल्यापुढे निरोपे पाठवले. ते गेले आणि त्याच्यासाठी तयारी करण्यास एका शोमरोनी गावात शिरले, ⁵³पण तेथील लोकांनी त्याचा स्वीकार केला नाही, कारण तो यरुशलेमेकडे जात होता. ⁵⁴हे पाहून याकोब व योहान हे शिष्य म्हणाले, “प्रभू, त्यांना भस्म करण्यासाठी आम्ही स्वर्गातून अग्नी उतरवावा असे तुला वाटते का?”

⁵⁵पण तो वळला आणि त्याने त्यांना धमकावले. ⁵⁶आणि ते दुसऱ्या गावाकडे निघून गेले.

येशूच्या मागे येण्याची किंमत

⁵⁷ते वाटेने चालत असता कोणीतरी त्याला म्हणाला, “तू जेथे कोठे जाशील तेथे मी तुझ्यामागे येईन.”

⁵⁸येशू म्हणाला, “कोल्ह्यांना बिळे आहेत, आकाशातील पक्ष्यांना घरटी आहेत, पण मनुष्याच्या पुत्राला डोके टेकण्यासही जागा नाही.”

⁵⁹आणखी एकाला तो म्हणाला, “माझ्यामागे ये.” तो म्हणाला, “प्रभू, आधी मला जाऊन माझ्या पित्याला पुरू दे.”

⁶⁰पण येशू त्याला म्हणाला, “मेलेल्यांना त्यांच्या मेलेल्यांना पुरू दे, पण तू जाऊन आमच्या पित्याच्या राज्याची घोषणा कर.”

⁶¹आणखी एकजण म्हणाला, “प्रभू, मी तुझ्यामागे येईन, पण आधी मला माझ्या घरच्यांचा निरोप घेऊ दे.”

⁶²येशू त्याला म्हणाला, “नांगराला हात घातल्यावर जो मागे वळून पाहतो, तो आमच्या पित्याच्या राज्यासाठी योग्य नाही.”