लूक 10

10 ¹यानंतर प्रभूने आणखी बहात्तर जणांची नेमणूक केली आणि ज्या ज्या नगरात व ठिकाणी तो स्वतः जाणार होता, तेथे त्यांना दोघे-दोघे करून आपल्यापुढे पाठवले.

²तो त्यांना म्हणाला, “पीक फार आहे, पण कामकरी थोडे आहेत. म्हणून हंगामाच्या पित्याला विनंती करा की, त्याने आपल्या हंगामात कामकरी पाठवावेत. ³जा! पाहा, मी तुम्हांला लांडग्यांमध्ये कोकरांसारखे पाठवत आहे. ⁴पैशाची थैली नको, झोळी नको, वहाणा नको; आणि वाटेत कोणाला अभिवादनही करू नका. ⁵ज्या घरात तुम्ही प्रवेश कराल, तेथे प्रथम म्हणा, ‘या घराला शांती असो.’ ⁶तेथे शांतीचा माणूस असेल, तर तुमची शांती त्याच्यावर राहील; नाहीतर ती तुमच्याकडे परत येईल. ⁷त्याच घरात राहा, आणि जे देतील ते खा-प्या; कारण कामकरी आपल्या मजुरीस पात्र आहे. घरोघरी फिरू नका. ⁸जेव्हा तुम्ही एखाद्या नगरात जाल आणि ते तुमचे स्वागत करतील, तेव्हा जे तुमच्यापुढे वाढतील ते खा. ⁹तेथील आजाऱ्यांना बरे करा आणि त्यांना सांगा, ‘आमच्या पित्याचे राज्य तुमच्याजवळ आले आहे.’ ¹⁰पण जेव्हा तुम्ही एखाद्या नगरात जाल आणि ते तुमचे स्वागत करणार नाहीत, तेव्हा तिच्या रस्त्यांवर जाऊन म्हणा, ¹¹‘तुमच्या नगराची जी धूळ आमच्या पायांना लागली, तीही आम्ही तुमच्याविरुद्ध झटकून टाकतो. तरी हे जाणून घ्या: आमच्या पित्याचे राज्य जवळ आले आहे.’ ¹²मी तुम्हांला सांगतो, त्या दिवशी त्या नगरापेक्षा सदोमाची स्थिती अधिक सुसह्य होईल.

¹³“हे खोराजिना, तुला हाय हाय! हे बेथसैदा, तुला हाय हाय! तुमच्यामध्ये जे चमत्कार झाले, ते सोर व सीदोन येथे झाले असते, तर त्यांनी गोणताट नेसून व राखेत बसून केव्हाच पश्चात्ताप केला असता. ¹⁴पण न्यायाच्या दिवशी तुमच्यापेक्षा सोर व सीदोन यांची स्थिती अधिक सुसह्य होईल. ¹⁵आणि हे कफर्णहूमा, तू स्वर्गापर्यंत उंचावला जाशील काय? तू अधोलोकापर्यंत खाली आणला जाशील. ¹⁶जो तुमचे ऐकतो तो माझे ऐकतो; जो तुम्हांला नाकारतो तो मला नाकारतो; आणि जो मला नाकारतो, तो ज्याने मला पाठवले त्याला नाकारतो.”

¹⁷ते बहात्तर जण आनंदाने परत आले आणि म्हणाले, “प्रभू, तुझ्या नावाने भुतेदेखील आमच्या अधीन होतात.”

¹⁸तो त्यांना म्हणाला, “मी सैतानाला विजेसारखे स्वर्गातून पडताना पाहिले. ¹⁹पाहा, साप व विंचू यांना तुडविण्याचा, आणि शत्रूच्या सर्व सामर्थ्यावरचा अधिकार मी तुम्हांला दिला आहे—तुम्हांला काहीही इजा करणार नाही. ²⁰तरी आत्मे तुमच्या अधीन होतात म्हणून आनंद करू नका—तर तुमची नावे स्वर्गात लिहिली आहेत म्हणून आनंद करा.”

²¹त्याच क्षणी येशूने पवित्र आत्म्यात आनंद केला आणि म्हणाला, “हे पित्या, स्वर्ग व पृथ्वीच्या स्वामी, मी तुझी स्तुती करतो—तू या गोष्टी ज्ञानी व चतुर यांच्यापासून लपवून ठेवल्यास आणि लहान बालकांना प्रकट केल्यास. होय, पित्या, कारण हेच तुला बरे वाटले.”

²²“माझ्या पित्याने मला सर्वकाही दिले आहे. पुत्र कोण आहे हे पित्यावाचून कोणी जाणत नाही, आणि पिता कोण आहे हे पुत्रावाचून—व ज्याला पुत्र त्याला प्रकट करू इच्छितो त्याच्यावाचून—कोणी जाणत नाही.”

²³मग शिष्यांकडे वळून तो एकांतात म्हणाला, “जे तुम्ही पाहत आहात ते पाहणारे डोळे धन्य! ²⁴कारण मी तुम्हांला सांगतो, जे तुम्ही पाहता ते पाहावे अशी पुष्कळ संदेष्ट्यांची व राजांची इच्छा होती, पण त्यांनी ते पाहिले नाही; आणि जे तुम्ही ऐकता ते ऐकावे अशी इच्छा होती, पण त्यांनी ते ऐकले नाही.”

भल्या शोमरोनी माणसाचा दृष्टान्त

²⁵एक नियमशास्त्री उभा राहिला आणि त्याची परीक्षा पाहत त्याने विचारले, “गुरुजी, सार्वकालिक जीवनाचे वतन मिळविण्यासाठी मी काय करावे?”

²⁶तो त्याला म्हणाला, “नियमशास्त्रात काय लिहिले आहे? तू ते कसे वाचतोस?”

²⁷त्याने उत्तर दिले, “तू आपल्या पित्यावर पूर्ण अंतःकरणाने, पूर्ण जिवाने, पूर्ण शक्तीने व पूर्ण मनाने प्रीति कर; आणि आपल्या शेजाऱ्यावर स्वतःसारखी प्रीति कर.”

²⁸तो त्याला म्हणाला, “तू बरोबर उत्तर दिलेस. हेच कर म्हणजे तू जगशील.”

²⁹पण स्वतःला नीतिमान ठरवू इच्छिणाऱ्या त्याने येशूला विचारले, “आणि माझा शेजारी कोण?”

³⁰येशू म्हणाला, “एक माणूस यरुशलेमाहून यरीहोकडे खाली जात होता, तेव्हा तो लुटारूंच्या तावडीत सापडला; त्यांनी त्याचे कपडे काढून घेतले, त्याला मारहाण केली आणि अर्धमेला टाकून निघून गेले. ³¹योगायोगाने एक याजक त्याच वाटेने खाली जात होता; त्याला पाहून तो दुसऱ्या बाजूने निघून गेला. ³²तसाच एक लेवीही त्या ठिकाणी आला, त्याला पाहून तोही दुसऱ्या बाजूने निघून गेला. ³³पण त्या वाटेने प्रवास करणारा एक शोमरोनी त्याच्याजवळ आला, आणि त्याला पाहून त्याला कळवळा आला. ³⁴तो त्याच्याजवळ गेला, त्याच्या जखमांवर तेल व द्राक्षारस ओतून त्या बांधल्या, त्याला आपल्या जनावरावर बसवले, एका उतारशाळेत नेले आणि त्याची काळजी घेतली. ³⁵दुसऱ्या दिवशी त्याने दोन चांदीची नाणी काढली, ती उतारशाळेच्या मालकाला दिली आणि म्हणाला, ‘याची काळजी घे. यापेक्षा अधिक जे काही तू खर्च करशील, ते मी परत येताना तुला देईन.’ ³⁶तुला काय वाटते, या तिघांपैकी कोण त्या लुटारूंच्या तावडीत सापडलेल्या माणसाचा शेजारी झाला?”

³⁷तो म्हणाला, “ज्याने त्याच्यावर दया केली तो.” येशू त्याला म्हणाला, “जा आणि तूही तसेच कर.”

मार्था व मरीया

³⁸ते प्रवास करीत असता येशू एका खेड्यात गेला. मार्था नावाच्या एका स्त्रीने त्याचे आपल्या घरी स्वागत केले. ³⁹तिला मरीया नावाची एक बहीण होती; ती प्रभूच्या पायांजवळ बसून त्याचे शिक्षण ऐकत होती. ⁴⁰पण मार्था सर्व सेवेच्या कामात गुंतून गेली होती. ती त्याच्याजवळ येऊन म्हणाली, “प्रभू, माझ्या बहिणीने मला एकटीला सेवा करायला सोडले आहे, याची तुला काही पर्वा नाही काय? तिला मला मदत करायला सांग.”

⁴¹पण प्रभूने तिला उत्तर दिले, “मार्था, मार्था, तू पुष्कळ गोष्टींविषयी चिंतित व व्याकूळ झाली आहेस, ⁴²पण एकाच गोष्टीची गरज आहे. मरीयेने तो चांगला वाटा निवडला आहे; तो तिच्यापासून काढून घेतला जाणार नाही.”