मार्क 11

11 ¹यरुशलेमाजवळ, जैतून डोंगराजवळील बेथफगे व बेथानीजवळ आल्यावर, येशूने आपल्या दोन शिष्यांना पुढे पाठवले,

²त्यांना म्हणाला, “तुमच्यासमोरील गावात जा; तेथे प्रवेश करताच, ज्यावर अजून कोणीही बसले नाही असे बांधलेले शिंगरू तुम्हांला आढळेल. ते सोडून येथे घेऊन या.”

³जर कोणी तुम्हांला विचारले, ‘तुम्ही असे का करत आहात?’ तर म्हणा, ‘प्रभूला याची गरज आहे आणि तो लगेच ते परत येथे पाठवील.’

⁴ते गेले आणि रस्त्यावर बाहेर एका दाराजवळ बांधलेले शिंगरू त्यांना आढळले, आणि त्यांनी ते सोडले. ⁵तेथे उभे असलेल्यांपैकी काहींनी त्यांना विचारले, “ते शिंगरू सोडून तुम्ही काय करत आहात?” ⁶येशूने सांगितल्याप्रमाणे त्यांनी उत्तर दिले, आणि लोकांनी त्यांना जाऊ दिले. ⁷त्यांनी ते शिंगरू येशूकडे आणले आणि त्यावर आपले झगे टाकले, आणि तो त्यावर बसला. ⁸पुष्कळांनी आपले झगे रस्त्यावर पसरले; इतरांनी शेतातून कापलेल्या पानांच्या फांद्या पसरल्या. ⁹पुढे चालणारे व मागून येणारे मोठ्याने ओरडत होते, “होसान्ना! आमच्या पित्याच्या नावाने येणारा धन्य आहे! ¹⁰आमचा पिता दावीद याचे येणारे राज्य धन्य आहे! ऊर्ध्वलोकी होसान्ना!”

¹¹येशू यरुशलेमात व मंदिरात गेला, त्याने सभोवतालच्या सर्व गोष्टींकडे पाहिले, आणि—आधीच उशीर झाला असल्याने—तो बारा जणांसह बेथानीला गेला.

येशू अंजिराच्या झाडाला शाप देतो

¹²दुसऱ्या दिवशी, ते बेथानीहून निघत असताना, येशूला भूक लागली. ¹³दुरून पाने असलेले अंजिराचे झाड पाहून, त्यावर काही आहे का हे पाहण्यासाठी तो गेला. जवळ पोहोचल्यावर, अंजिरांचा हंगाम नसल्याने, त्याला पानांशिवाय काहीच आढळले नाही.

¹⁴मग त्याने त्याला म्हटले, “यापुढे कोणीही तुझे फळ कधीही खाऊ नये.” त्याचे शिष्य त्याचे हे बोलणे ऐकत होते.

येशू आपल्या पित्याचे घर शुद्ध करतो

¹⁵ते यरुशलेमात आले, आणि येशू मंदिरात गेला व तेथे विकणाऱ्यांना व विकत घेणाऱ्यांना बाहेर घालवू लागला. त्याने सराफांचे मेज व कबुतरे विकणाऱ्यांच्या बैठकी उलथून टाकल्या, ¹⁶आणि त्याने कोणालाही मंदिराच्या आवारातून माल घेऊन जाऊ दिले नाही.

¹⁷आणि तो त्यांना शिकवत म्हणाला, “असे लिहिलेले नाही का: ‘माझे घर सर्व राष्ट्रांसाठी प्रार्थनेचे घर म्हटले जाईल’? पण तुम्ही ते लुटारूंची गुहा बनवले आहे.”

¹⁸मुख्य याजकांनी व शास्त्र्यांनी हे ऐकले आणि त्याचा नाश कसा करावा याचा मार्ग शोधू लागले, कारण ते त्याला भीत होते, कारण सर्व लोकसमुदाय त्याच्या शिकवणीने थक्क झाला होता.

¹⁹आणि संध्याकाळ झाल्यावर, ते नगराबाहेर गेले.

²⁰सकाळी, ते जात असताना, त्यांनी ते अंजिराचे झाड मुळांपासून वाळून गेलेले पाहिले. ²¹पेत्राला आठवण झाली आणि त्याने त्याला म्हटले, “रब्बी, पाहा! आपण शाप दिलेले अंजिराचे झाड वाळून गेले आहे.”

²²येशूने त्यांना उत्तर दिले, “आमच्या पित्यावर विश्वास ठेवा. ²³मी तुम्हांला खरे सांगतो, जो कोणी या पर्वताला म्हणेल, ‘उचलला जा आणि समुद्रात टाकला जा,’ आणि आपल्या मनात संशय न धरता, आपण जे बोलतो ते होईल असा विश्वास धरेल—त्याच्यासाठी ते केले जाईल. ²⁴म्हणून मी तुम्हांला सांगतो: तुम्ही जे काही प्रार्थनेत मागाल, ते तुम्हांला मिळाले आहे असा विश्वास धरा—ते तुमचे होईल. ²⁵जेव्हा तुम्ही प्रार्थना करण्यास उभे राहता, तेव्हा एखाद्याविरुद्ध तुमच्या मनात काही असेल तर त्याची क्षमा करा, म्हणजे स्वर्गातील तुमचा पिताही तुमच्या पापांची क्षमा करील.” ^a a v25 सर्वात प्राचीन हस्तलिखितांमध्ये येथे २६ वे वचन नाही; नंतरच्या प्रतींमध्ये हे जोडलेले आहे: “पण जर तुम्ही क्षमा केली नाही, तर स्वर्गातील तुमचा पिताही तुमच्या अपराधांची क्षमा करणार नाही.”

कोणत्या अधिकाराने?

²⁷ते पुन्हा यरुशलेमात आले. येशू मंदिरात फिरत असताना, मुख्य याजक, शास्त्री व वडीलजन त्याच्याकडे आले, ²⁸आणि त्यांनी विचारले, “तू कोणत्या अधिकाराने या गोष्टी करतोस? किंवा हे करण्याचा हा अधिकार तुला कोणी दिला?”

²⁹येशू त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हांला एक प्रश्न विचारतो. मला उत्तर द्या, म्हणजे मी कोणत्या अधिकाराने या गोष्टी करतो हे मी तुम्हांला सांगेन. ³⁰योहानाचा बाप्तिस्मा—तो स्वर्गापासून होता की मनुष्यांपासून? मला उत्तर द्या.”

³¹त्यांनी आपापसात चर्चा केली: “जर आपण म्हटले, ‘स्वर्गापासून,’ तर तो विचारील, ‘मग तुम्ही त्याच्यावर विश्वास का ठेवला नाही?’ ³²पण जर आपण म्हटले, ‘मनुष्यांपासून’”—ते लोकसमुदायाला भीत होते, कारण सर्वजण योहानाला खरा संदेष्टा मानत होते.

³³त्यांनी येशूला उत्तर दिले, “आम्हांला माहीत नाही.” येशू म्हणाला, “मीही कोणत्या अधिकाराने या गोष्टी करतो हे तुम्हांला सांगणार नाही.”