मार्क 10

अध्याय 10.

10 ¹तो तेथून निघून यहूदीया प्रांतात व यार्देनेच्या पलीकडे गेला; लोकसमुदाय पुन्हा त्याच्याकडे जमले, आणि नेहमीप्रमाणे त्याने त्यांना पुन्हा शिकवले.

²काही परूशी त्याची परीक्षा पाहण्यासाठी आले आणि त्यांनी विचारले, “पुरुषाने आपल्या पत्नीला घटस्फोट देणे योग्य आहे काय?”

³त्याने त्यांना उत्तर दिले, “मोशेने तुम्हांला काय आज्ञा दिली?”

⁴ते म्हणाले, “मोशेने पुरुषाला घटस्फोटाचे पत्र लिहून तिला सोडून देण्याची परवानगी दिली.”

⁵येशूने त्यांना सांगितले, “तुमची अंतःकरणे कठीण होती म्हणून त्याने तुम्हांला ही आज्ञा लिहिली. ⁶पण सृष्टीच्या प्रारंभापासून आमच्या पित्याने त्यांना नर व नारी असे निर्माण केले. ⁷‘या कारणासाठी पुरुष आपल्या आईबापांना सोडून आपल्या पत्नीला जडून राहील, ⁸आणि ती दोघे एकदेह होतील.’ म्हणून ती आता दोन नाहीत, तर एकदेह आहेत. ⁹म्हणून आमच्या पित्याने जे जोडले आहे ते कोणीही वेगळे करू नये.”

¹⁰घरात परत आल्यावर शिष्यांनी त्याला याविषयी पुन्हा विचारले.

¹¹तो त्यांना म्हणाला, “जो कोणी आपल्या पत्नीला घटस्फोट देऊन दुसरीशी लग्न करतो, तो तिच्याविरुद्ध व्यभिचार करतो, ¹²आणि जर ती आपल्या पतीला घटस्फोट देऊन दुसऱ्याशी लग्न करते, तर ती व्यभिचार करते.”

पिता मुलांचे स्वागत करतो

¹³लोक मुलांना त्याच्याकडे आणत होते, यासाठी की त्याने त्यांना स्पर्श करावा, पण शिष्यांनी त्यांना धमकावले.

¹⁴हे पाहून येशूला राग आला व तो म्हणाला, “मुलांना माझ्याकडे येऊ द्या; त्यांना अडवू नका, कारण आमच्या पित्याचे राज्य अशांचेच आहे. ¹⁵मी तुम्हांला खरे सांगतो, जो कोणी आमच्या पित्याचे राज्य बालकाप्रमाणे स्वीकारीत नाही, तो त्यात कधीही प्रवेश करणार नाही.”

¹⁶मग त्याने त्यांना आपल्या कवेत घेतले आणि त्यांच्यावर हात ठेवून त्यांना आशीर्वाद दिला.

ज्याच्याजवळ पुष्कळ होते पण एका गोष्टीची उणीव होती असा मनुष्य

¹⁷तो वाटेने निघाला असता एक मनुष्य धावत आला, त्याच्यापुढे गुडघे टेकून त्याने विचारले, “हे उत्तम गुरुजी, सार्वकालिक जीवनाचे वतन मिळवण्यासाठी मी काय करावे?”

¹⁸येशूने विचारले, “मला उत्तम का म्हणतोस? आमच्या पित्यावाचून कोणीही उत्तम नाही. ¹⁹तुला आज्ञा माहीत आहेत: ‘खून करू नकोस, व्यभिचार करू नकोस, चोरी करू नकोस, खोटी साक्ष देऊ नकोस; कोणाला ठकवू नकोस; आपल्या आईबापांचा मान राख.’”

²⁰तो त्याला म्हणाला, “गुरुजी, या सर्व गोष्टी मी माझ्या तारुण्यापासून पाळल्या आहेत.”

²¹येशूने त्याच्याकडे पाहिले व त्याच्यावर प्रीती केली. “तुझ्याजवळ एका गोष्टीची उणीव आहे: जा, तुझे सर्वस्व विकून टाक, गरिबांना दे—म्हणजे तुला स्वर्गात संपत्ती मिळेल—मग येऊन माझ्यामागे चल.”

²²हे शब्द ऐकून त्याचा चेहरा उतरला आणि तो दुःखी होऊन निघून गेला, कारण त्याच्याजवळ पुष्कळ मालमत्ता होती.

²³येशूने सभोवती पाहून आपल्या शिष्यांना सांगितले, “धनवानांना आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करणे किती कठीण आहे!”

²⁴त्याच्या शब्दांनी शिष्य आश्चर्यचकित झाले. येशू त्यांना पुन्हा म्हणाला, “मुलांनो, आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करणे किती कठीण आहे! ²⁵धनवान माणसाने आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करण्यापेक्षा उंटाला सुईच्या नाकातून जाणे सोपे आहे.”

²⁶ते अधिकच थक्क झाले व एकमेकांना म्हणाले, “तर मग कोणाचे तारण होऊ शकते?”

²⁷येशूने त्यांच्याकडे पाहून म्हटले, “माणसाला हे अशक्य आहे; पण आमच्या पित्याला नाही, कारण आमच्या पित्याला सर्व काही शक्य आहे.”

²⁸पेत्र त्याला म्हणू लागला, “पाहा, आम्ही सर्वकाही सोडून तुझ्यामागे आलो आहोत.”

²⁹येशू म्हणाला, “मी तुम्हांला खरे सांगतो, ज्याने माझ्यासाठी व सुवार्तेसाठी घर, भाऊ, बहिणी, आई, बाप, मुले किंवा शेते सोडली आहेत,

³⁰त्याला आताच, या काळात, शतपट मिळाल्याशिवाय राहणार नाही—घरे, भाऊ, बहिणी, आया, मुले, शेते, छळांसह—आणि येणाऱ्या युगात सार्वकालिक जीवन मिळेल. ³¹पण पहिले असलेले पुष्कळजण शेवटले होतील, आणि शेवटले पहिले होतील.”

येशू तिसऱ्यांदा आपल्या मृत्यूविषयी भाकीत करतो

³²यरुशलेमकडे जाण्याच्या वाटेवर येशू त्यांच्यापुढे चालत होता. ते आश्चर्यचकित झाले आणि मागून येणारे भयभीत झाले. पुन्हा त्या बारा जणांना बाजूला घेऊन तो त्यांना, आपल्याबाबतीत काय घडणार आहे ते सांगू लागला:

³³“पाहा, आपण यरुशलेमकडे वर जात आहोत. मनुष्याचा पुत्र मुख्य याजकांच्या व शास्त्र्यांच्या हाती धरून दिला जाईल, ते त्याला मरणदंड ठरवतील आणि परराष्ट्रीयांच्या हाती देतील. ³⁴ते त्याची थट्टा करतील, त्याच्यावर थुंकतील, त्याला फटके मारतील आणि त्याला जिवे मारतील; आणि तीन दिवसांनंतर तो पुन्हा उठेल.”

सेवेद्वारे मोठेपण

³⁵जब्दीचे पुत्र याकोब व योहान त्याच्याकडे येऊन म्हणाले, “गुरुजी, आम्ही जे काही मागू ते तू आमच्यासाठी करावेस अशी आमची इच्छा आहे.”

³⁶तो त्यांना म्हणाला, “मी तुमच्यासाठी काय करावे अशी तुमची इच्छा आहे?”

³⁷ते त्याला म्हणाले, “तुझ्या गौरवात, एकाला तुझ्या उजवीकडे व एकाला तुझ्या डावीकडे बसू दे.”

³⁸येशू त्यांना म्हणाला, “तुम्ही काय मागता हे तुम्हांला कळत नाही. जो प्याला मी पितो तो तुम्हांला पिता येईल काय, किंवा ज्या बाप्तिस्म्याने माझा बाप्तिस्मा होत आहे त्याने तुमचा बाप्तिस्मा होऊ शकेल काय?”

³⁹“आम्हांला येईल,” ते म्हणाले. येशू त्यांना म्हणाला, “जो प्याला मी पितो तो तुम्ही प्याल; ज्या बाप्तिस्म्याने माझा बाप्तिस्मा होत आहे त्याने तुमचाही बाप्तिस्मा होईल, ⁴⁰पण माझ्या उजवीकडे किंवा डावीकडे बसू देणे हे देण्याचा अधिकार माझा नाही—ज्यांच्यासाठी ते तयार केले आहे त्यांनाच ते मिळेल.”

⁴¹हे ऐकून त्या दहा जणांना याकोब व योहान यांचा राग आला.

⁴²येशूने त्यांना एकत्र बोलावून म्हटले, “तुम्हांला माहीत आहे की परराष्ट्रीयांचे अधिकारी मानले जाणारे त्यांच्यावर धनीपण गाजवतात, आणि त्यांचे मोठे लोक त्यांच्यावर सत्ता चालवतात. ⁴³पण तुमच्यामध्ये तसे नाही. उलट, जो कोणी तुमच्यामध्ये मोठा होऊ इच्छितो त्याने तुमचा सेवक व्हावे, ⁴⁴आणि जो कोणी तुमच्यामध्ये पहिला होऊ इच्छितो त्याने सर्वांचा दास व्हावे. ⁴⁵कारण मनुष्याचा पुत्रही सेवा करून घ्यायला नाही, तर सेवा करायला आणि पुष्कळांसाठी आपला जीव खंडणी म्हणून द्यायला आला.”

बर्तिमयला दृष्टी मिळते

⁴⁶मग ते यरीहोस आले. येशू व त्याचे शिष्य मोठ्या लोकसमुदायासह तेथून निघत असता, तिमयचा पुत्र बर्तिमय हा आंधळा भिकारी वाटेच्या कडेला बसला होता. ⁴⁷हा नासरेथकर येशू आहे हे ऐकून तो मोठ्याने ओरडू लागला, “येशू, दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया कर!” ⁴⁸पुष्कळांनी त्याला गप्प राहण्यासाठी धमकावले, पण तो अधिकच मोठ्याने ओरडला, “दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया कर!”

⁴⁹येशू थांबला व म्हणाला, “त्याला बोलवा.” तेव्हा त्यांनी त्या आंधळ्याला बोलावले: “धीर धर! ऊठ—तो तुला बोलावत आहे.”

⁵⁰त्याने आपला झगा फेकून देऊन उडी मारून उठून येशूकडे आला.

⁵¹येशू त्याला म्हणाला, “मी तुझ्यासाठी काय करावे अशी तुझी इच्छा आहे?” त्या आंधळ्याने त्याला म्हटले, “रब्बोनी, मला पुन्हा दिसू दे.” ^a a v51 “रब्बोनी” हा येशूला संबोधण्याचा एक हृदयस्पर्शी, व्यक्तिगत मार्ग आहे—“माझे गुरुजी,” असे खोल विश्वासाने उच्चारलेले.

⁵²येशू त्याला म्हणाला, “जा; तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे.” आणि लगेच त्याला दृष्टी मिळाली आणि तो वाटेने येशूमागे चालू लागला.