मार्क 9

अध्याय 9.

9 ¹तो त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हांला खचित सांगतो: येथे उभे असलेल्यांपैकी काहीजण आमच्या पित्याचे राज्य सामर्थ्याने आलेले पाहीपर्यंत मरणाचा अनुभव घेणार नाहीत.”

²सहा दिवसांनंतर येशूने पेत्र, याकोब व योहान यांना घेतले आणि एका उंच डोंगरावर त्यांना एकांती वर नेले; तेथे त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले. ³त्याची वस्त्रे तेजस्वी, चमकदार पांढरी झाली—पृथ्वीवर कोणीही धुवून करू शकणार नाही इतकी शुभ्र. ⁴आणि एलीया मोशेसह त्यांना दिसला आणि ते येशूशी बोलत होते.

⁵पेत्र येशूला म्हणाला, “गुरुजी, आपण येथे आहोत हे बरे आहे. आपण तीन मंडप बांधू—एक आपल्यासाठी, एक मोशेसाठी व एक एलीयासाठी.” ⁶त्याला काय बोलावे हे समजत नव्हते, कारण ते फार भयभीत झाले होते.

⁷तेव्हा एक ढग आला व त्याने त्यांच्यावर छाया केली आणि ढगातून वाणी झाली: “हा माझा प्रिय पुत्र आहे. त्याचे ऐका!”

⁸अचानक, त्यांनी सभोवार पाहिले तेव्हा येशूवाचून त्यांच्याजवळ आणखी कोणीही त्यांना दिसले नाही.

⁹डोंगरावरून उतरत असताना त्याने त्यांना आज्ञा दिली की, मनुष्याचा पुत्र मेलेल्यांतून उठेपर्यंत जे पाहिले ते कोणालाही सांगू नका. ¹⁰म्हणून त्यांनी ही गोष्ट आपल्यापाशीच ठेवली आणि मेलेल्यांतून उठणे म्हणजे काय, याविषयी ते एकमेकांना विचारत राहिले. ¹¹मग त्यांनी त्याला विचारले, “एलीयाने प्रथम आले पाहिजे असे शास्त्री का म्हणतात?”

¹²तो म्हणाला, “एलीया खरोखर प्रथम येतो आणि सर्व काही पूर्ववत करतो. मग मनुष्याच्या पुत्राने पुष्कळ दुःख सोसावे व त्याचा तिरस्कार व्हावा असे का लिहिले आहे? ¹³पण मी तुम्हांला सांगतो, एलीया येऊन गेला आहे आणि त्याच्याविषयी जसे लिहिले आहे तसे त्यांनी त्याला वाटेल तसे केले.” ^a a v13 येशू येथे बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाविषयी बोलत आहे, जो एलीयाच्या आत्म्याने व सामर्थ्याने आला.

एका पित्याचा आर्त विश्वास

¹⁴इतर शिष्यांकडे आल्यावर त्यांनी शिष्यांभोवती मोठा लोकसमुदाय आणि त्यांच्याशी वाद घालणारे शास्त्री पाहिले. ¹⁵सर्व लोकसमुदायाने येशूला पाहताच ते चकित झाले आणि त्याला भेटण्यासाठी धावत आले.

¹⁶त्याने त्यांना विचारले, “शास्त्र्यांशी तुम्ही कशाविषयी वाद घालत आहात?”

¹⁷लोकसमुदायातील एकाने त्याला उत्तर दिले, “गुरुजी, मी माझ्या मुलाला आपणाकडे आणले; त्याला एक आत्मा लागला आहे जो त्याला बोलू देत नाही. ¹⁸जेव्हा जेव्हा तो त्याला धरतो, तेव्हा त्याला खाली आपटतो. तो तोंडाला फेस आणतो, दात खातो व ताठ होतो. मी आपल्या शिष्यांना तो घालवून द्यायला सांगितले, पण त्यांना जमले नाही.”

¹⁹तो त्यांना म्हणाला, “अहो अविश्वासी पिढी, मी कोठवर तुमच्याबरोबर राहू? कोठवर तुमचे सहन करू? त्याला माझ्याकडे आणा.”

²⁰त्यांनी मुलाला त्याच्याकडे आणले. येशूला पाहताच त्या आत्म्याने त्याला तत्काळ पिळवटले; तो जमिनीवर पडला व तडफडत तोंडाला फेस आणू लागला.

²¹येशूने मुलाच्या बापाला विचारले, “त्याला असे किती दिवसांपासून होत आहे?” तो म्हणाला, “लहानपणापासून.

²²त्याचा नाश करण्यासाठी त्याने त्याला अनेकदा विस्तवात व पाण्यात लोटले आहे. पण आपल्याने काही होत असेल, तर आमच्यावर कळवळा करा आणि आम्हांला मदत करा.”

²³येशू त्याला म्हणाला, “‘आपल्याने होत असेल’ म्हणतोस? जो विश्वास ठेवतो त्याला सर्व काही शक्य आहे.”

²⁴लगेच मुलाचा बाप ओरडून म्हणाला, “मी विश्वास ठेवतो; माझ्या अविश्वासाला साहाय्य कर!”

²⁵लोक धावत एकवटत आहेत हे पाहून येशूने त्या अशुद्ध आत्म्याला धमकावले: “अरे मुक्या व बहिऱ्या आत्म्या, मी तुला आज्ञा करतो—याच्यातून बाहेर नीघ आणि पुन्हा कधीही याच्यात शिरू नकोस!”

²⁶तो आरडाओरडा करत व त्याला जोराने पिळवटत बाहेर निघाला. मुलगा प्रेतासारखा दिसू लागला, म्हणून पुष्कळजण म्हणाले, “तो मेला.” ²⁷पण येशूने त्याचा हात धरून त्याला उठवले आणि तो उभा राहिला.

²⁸येशू घरात गेल्यावर त्याच्या शिष्यांनी त्याला एकांती विचारले, “आम्हांला तो का घालवता आला नाही?”

²⁹तो त्यांना म्हणाला, “या जातीचा आत्मा प्रार्थनेवाचून दुसऱ्या कशानेही बाहेर निघू शकत नाही.”

मनुष्याच्या पुत्राला मरावेच लागेल

³⁰ते तेथून निघून गालीलातून पुढे गेले. आपण कोठे आहोत हे कोणालाही कळावे अशी येशूची इच्छा नव्हती,

³¹कारण तो आपल्या शिष्यांना शिक्षण देत होता आणि त्यांना सांगत होता, “मनुष्याचा पुत्र माणसांच्या हाती धरून दिला जात आहे. ते त्याला जिवे मारतील आणि तीन दिवसांनंतर तो पुन्हा उठेल.”

³²पण त्याच्या बोलण्याचा अर्थ त्यांना समजला नाही आणि त्याला विचारण्यास ते भ्याले.

जो सर्वांत लहान तोच सर्वांत मोठा होईल

³³ते कफर्णहूमला आले. घरात त्याने त्यांना विचारले, “वाटेत तुम्ही कशाविषयी वाद घालत होता?”

³⁴पण ते गप्प राहिले, कारण वाटेत आपल्यांत सर्वांत मोठा कोण याविषयी त्यांनी वाद घातला होता.

³⁵तो खाली बसला, त्याने बारा जणांना बोलावले आणि त्यांना म्हणाला, “ज्याला पहिले व्हायचे असेल त्याने सर्वांत शेवटले व सर्वांचे सेवक झाले पाहिजे.”

³⁶मग त्याने एक लहान बालक घेतले, त्याला त्यांच्यामध्ये उभे केले, त्या बालकाला कवेत घेतले आणि त्यांना म्हणाला:

³⁷“जो कोणी माझ्या नावाने अशा लहान बालकांपैकी एकाचा स्वीकार करतो, तो माझा स्वीकार करतो; आणि जो माझा स्वीकार करतो, तो माझा नव्हे तर ज्याने मला पाठवले त्याचा स्वीकार करतो.”

आमच्या विरुद्ध नाही, तर आमच्या बाजूने

³⁸योहान त्याला म्हणाला, “गुरुजी, एकजण आपल्या नावाने भुते घालवत असताना आम्ही पाहिले आणि त्याला आम्ही अडवण्याचा प्रयत्न केला, कारण तो आमच्यामागे चालत नाही.”

³⁹पण येशू म्हणाला, “त्याला अडवू नका—कारण माझ्या नावाने चमत्कार करणारा कोणीही लगेच माझ्याविषयी वाईट बोलू शकणार नाही. ⁴⁰कारण जो आमच्या विरुद्ध नाही तो आमच्या बाजूने आहे. ⁴¹मी तुम्हांला खचित सांगतो, तुम्ही ख्रिस्ताचे आहात म्हणून जो कोणी तुम्हांला प्यायला पेलाभर पाणी देतो, तो आपले प्रतिफळ मुळीच गमावणार नाही.

या लहानग्यांना बहकवू नका

⁴²माझ्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या या लहानग्यांपैकी एकाला जो कोणी अडखळवतो—त्याच्या गळ्यात मोठे जाते बांधून त्याला समुद्रात लोटले, तर ते त्याच्यासाठी अधिक बरे होईल. ⁴³जर तुझा हात तुला अडखळवत असेल, तर तो कापून टाक. दोन हात असून नरकात, न विझणाऱ्या अग्नीत जाण्यापेक्षा थोटा होऊन जीवनात प्रवेश करणे बरे. ^b b v43 अगदी प्राचीन हस्तलिखितांत येथे ४४ वे वचन नाही; नंतरच्या प्रती जोडतात: “जेथे त्यांचा किडा मरत नाही व अग्नी विझत नाही.”

⁴⁵जर तुझा पाय तुला अडखळवत असेल, तर तो कापून टाक. दोन पाय असून नरकात लोटले जाण्यापेक्षा लंगडा होऊन जीवनात प्रवेश करणे बरे. ^c c v45 अगदी प्राचीन हस्तलिखितांत येथे ४६ वे वचन नाही; नंतरच्या प्रती जोडतात: “जेथे त्यांचा किडा मरत नाही व अग्नी विझत नाही.”

⁴⁷जर तुझा डोळा तुला अडखळवत असेल, तर तो उपटून टाक. दोन डोळे असून नरकात लोटले जाण्यापेक्षा एका डोळ्याने आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करणे बरे, ⁴⁸जेथे ‘त्यांचा किडा कधीही मरत नाही व अग्नी कधीही विझत नाही.’

⁴⁹कारण प्रत्येकाला अग्नीने खारवले जाईल. ⁵⁰मीठ चांगले आहे, पण जर मिठाचा खारटपणा गेला, तर तुम्ही ते पुन्हा कसे खारट कराल? तुमच्यामध्ये मीठ राखा आणि एकमेकांशी शांतीने राहा.”