मत्तय 15

15 ¹मग यरुशलेमाहून परूशी व शास्त्री येशूकडे येऊन म्हणाले, ²“तुझे शिष्य वडिलांची परंपरा का मोडतात? ते जेवताना आपले हात धूत नाहीत.”

³त्याने उत्तर दिले, “तुम्ही तरी आपल्या परंपरेसाठी आमच्या पित्याची आज्ञा का मोडता? ⁴कारण आमचा पिता म्हणाला, ‘तू आपल्या बापाचा व आईचा मान राख,’ आणि, ‘जो कोणी बापाला किंवा आईला शिव्याशाप देतो त्याला अवश्य जिवे मारावे.’ ⁵पण तुम्ही म्हणता, ‘जो कोणी आपल्या बापाला किंवा आईला म्हणतो, “जे काही तुला माझ्याकडून मिळाले असते ते आमच्या पित्याला अर्पण केलेले दान आहे,” ⁶त्याने त्याद्वारे आपल्या बापाचा मान राखण्याची गरज नाही.’ अशा रीतीने तुम्ही आपल्या परंपरेसाठी आमच्या पित्याचे वचन रद्द केले आहे. ⁷अहो ढोंग्यांनो! यशयाने तुमच्याविषयी योग्य भविष्य सांगितले, तो म्हणाला: ⁸‘हे लोक आपल्या ओठांनी माझा मान राखतात, परंतु त्यांचे हृदय माझ्यापासून दूर आहे; ⁹ते व्यर्थ माझी उपासना करतात, ते माणसांच्या आज्ञा शिकवण म्हणून शिकवतात.’”

¹⁰मग त्याने लोकसमुदायाला जवळ बोलावून म्हटले, “ऐका आणि समजून घ्या: ¹¹तोंडात जे जाते ते माणसाला अशुद्ध करत नाही, तर तोंडातून जे बाहेर येते तेच माणसाला अशुद्ध करते.”

¹²मग शिष्यांनी त्याच्याकडे येऊन म्हटले, “हे वचन ऐकून परूश्यांना ठेच लागली, हे तुम्हांला ठाऊक आहे का?”

¹³त्याने उत्तर दिले, “माझ्या स्वर्गीय पित्याने जे रोप लावले नाही ते प्रत्येक रोप उपटले जाईल. ¹⁴त्यांना राहू द्या; ते आंधळे वाटाडे आहेत. जर आंधळ्याने आंधळ्याला वाट दाखवली, तर दोघेही खड्ड्यात पडतील.”

¹⁵पेत्राने त्याला म्हटले, “ही बोधकथा आम्हांला समजावून सांगा.”

¹⁶येशू म्हणाला, “तुम्हीही अजून इतरांसारखे मंदबुद्धीच आहात का?” ¹⁷“जे काही तोंडात जाते ते पोटात जाऊन मग बाहेर टाकले जाते, हे तुम्हांला समजत नाही का? ¹⁸पण तोंडातून जे बाहेर येते ते हृदयातून येते, आणि तेच माणसाला अशुद्ध करते. ¹⁹कारण हृदयातून दुष्ट विचार निघतात: खून, व्यभिचार, जारकर्म, चोरी, खोटी साक्ष, निंदा. ²⁰याच गोष्टी माणसाला अशुद्ध करतात, पण न धुतलेल्या हातांनी जेवल्याने कोणी अशुद्ध होत नाही.”

एका स्त्रीचा चिकाटीचा विश्वास

²¹ती जागा सोडून येशू सोर व सिदोन ह्या प्रदेशात निघून गेला. ²²त्या प्रदेशातील एक कनानी स्त्री येऊन ओरडून म्हणाली, “प्रभू, दाविदाच्या पुत्रा, माझ्यावर दया करा! माझ्या मुलीला भूताने फार पीडले आहे.”

²³त्याने तिला काहीच उत्तर दिले नाही. त्याच्या शिष्यांनी येऊन त्याला विनवले, “हिला पाठवून द्या—ती आमच्या मागे ओरडत राहते.”

²⁴त्याने उत्तर दिले, “मला केवळ इस्राएलाच्या घराण्यातील हरवलेल्या मेंढरांकडेच पाठवले आहे.”

²⁵पण ती येऊन त्याच्यापुढे गुडघे टेकून म्हणाली, “प्रभू, माझी मदत करा!”

²⁶त्याने उत्तर दिले, “मुलांची भाकर घेऊन कुत्र्यांपुढे टाकणे योग्य नाही.”

²⁷ती म्हणाली, “होय, प्रभू, तरी कुत्रीसुद्धा आपल्या धन्यांच्या मेजावरून पडणारे तुकडे खातात.”

²⁸येशूने उत्तर दिले, “बाई, तुझा विश्वास मोठा आहे. तुझ्या इच्छेप्रमाणे तुला होवो.” आणि त्याच घटकेपासून तिची मुलगी बरी झाली.

पिता चार हजारांना जेवू घालतो

²⁹तेथून निघून येशू गालील समुद्राच्या काठाने गेला, आणि डोंगरावर चढून तेथे बसला. ³⁰मोठमोठे लोकसमुदाय पांगळे, आंधळे, लुळे, मुके व इतर पुष्कळ जणांना घेऊन त्याच्याकडे आले आणि त्यांना त्याच्या पायांजवळ ठेवले, आणि त्याने त्यांना बरे केले. ³¹मुके बोलतात, लुळे बरे होतात, पांगळे चालतात व आंधळे पाहतात हे पाहून लोकसमुदाय थक्क झाला; आणि त्यांनी इस्राएलाच्या पित्याचा गौरव केला.

³²येशूने आपल्या शिष्यांना जवळ बोलावून म्हटले, “मला या लोकसमुदायाचा कळवळा येतो—ते तीन दिवसांपासून माझ्याबरोबर आहेत आणि त्यांच्याजवळ खायला काही नाही. त्यांना उपाशी पाठवून द्यायला मला नको वाटते; कदाचित ते वाटेत गळून पडतील.”

³³शिष्यांनी विचारले, “एवढ्या लोकसमुदायाला तृप्त करण्याइतकी भाकर या निर्जन ठिकाणी आम्हांला कोठून मिळणार?”

³⁴येशूने विचारले, “तुमच्याजवळ किती भाकरी आहेत?” ते म्हणाले, “सात, आणि थोडे लहान मासे.”

³⁵मग त्याने लोकसमुदायाला जमिनीवर बसण्यास सांगितले. ³⁶आणि त्याने त्या सात भाकरी व मासे घेऊन उपकारस्तुती केली, त्या मोडल्या, शिष्यांना दिल्या, आणि शिष्यांनी त्या लोकसमुदायांना दिल्या. ³⁷ते सर्व जेवून तृप्त झाले, आणि उरलेल्या तुकड्यांनी भरलेल्या सात टोपल्या त्यांनी गोळा केल्या. ³⁸जेवणारे पुरुष चार हजार होते, त्याशिवाय स्त्रिया व मुले होती. ³⁹लोकसमुदायांना पाठवून दिल्यावर तो नावेत बसून मगदान ह्या प्रदेशात गेला.