मत्तय 14

14 ¹त्या वेळी हेरोद चतुर्थांश राजाने येशूविषयीच्या वार्ता ऐकल्या. ²तो आपल्या सेवकांना म्हणाला, “हा बाप्तिस्मा करणारा योहानच आहे; तो मेलेल्यांतून उठवला गेला आहे, म्हणूनच त्याच्या ठायी ही सामर्थ्ये कार्य करीत आहेत.” ³कारण हेरोदाने आपला भाऊ फिलिप्प याची पत्नी हेरोदिया हिच्यामुळे योहानाला धरून, साखळदंडांनी बांधून तुरुंगात टाकले होते; ⁴कारण योहान त्याला सांगत असे, “ती तुझ्याजवळ असणे तुला उचित नाही.” ⁵हेरोदाला त्याला जिवे मारायचे होते, पण तो लोकसमुदायाला भ्याला, कारण ते योहानाला संदेष्टा मानीत होते. ⁶पण हेरोदाचा वाढदिवस आला तेव्हा हेरोदियेच्या मुलीने त्यांच्यासमोर नाच केला आणि हेरोदाला संतुष्ट केले; ⁷म्हणून तिने जे काही मागेल ते तिला द्यावयाचे त्याने शपथ वाहून वचन दिले. ⁸तिच्या आईने भरीस घातल्यामुळे ती म्हणाली, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचे शीर येथेच एका ताटात मला द्या.”

⁹राजा दुःखी झाला, तरी त्याने वाहिलेल्या शपथांमुळे व मेजवानीस बसलेल्या पाहुण्यांमुळे ते देण्याची आज्ञा केली, ¹⁰आणि त्याने माणसे पाठवून तुरुंगात योहानाचा शिरच्छेद करविला. ¹¹त्याचे शीर एका ताटात आणले गेले आणि त्या मुलीला दिले; आणि तिने ते आपल्या आईकडे नेले. ¹²मग योहानाचे शिष्य आले, त्यांनी प्रेत घेतले व त्याचे दफन केले; आणि त्यांनी जाऊन येशूला ही वार्ता सांगितली.

येशू पाच हजार लोकांना जेवू घालतो

¹³हे ऐकून येशू तेथून नावेत बसून एकांतात एका निर्जन ठिकाणी निघून गेला. पण लोकसमुदायांनी हे ऐकले आणि ते गावांतून पायी चालत त्याच्यामागे गेले. ¹⁴तो किनाऱ्यावर उतरला तेव्हा त्याने मोठा लोकसमुदाय पाहिला, त्याला त्यांचा कळवळा आला आणि त्याने त्यांच्यातील आजाऱ्यांना बरे केले. ¹⁵संध्याकाळ झाली तेव्हा शिष्य त्याच्याजवळ येऊन म्हणाले, “हे निर्जन ठिकाण आहे आणि वेळही आता उलटून गेली आहे. लोकसमुदायांना पाठवून द्या, म्हणजे ते खेड्यांत जाऊन आपल्यासाठी अन्न विकत घेतील.”

¹⁶पण येशू त्यांना म्हणाला, “त्यांना जाण्याची गरज नाही. तुम्हीच त्यांना खावयास द्या.”

¹⁷ते त्याला म्हणाले, “येथे आमच्याजवळ पाच भाकरी व दोन मासे यांशिवाय काहीच नाही.”

¹⁸तो म्हणाला, “त्या इकडे माझ्याजवळ आणा.”

¹⁹मग त्याने लोकसमुदायांना गवतावर बसण्यास सांगितले. त्याने त्या पाच भाकरी व दोन मासे घेतले, स्वर्गाकडे पाहून उपकारस्तुती केली, भाकरी मोडल्या आणि शिष्यांना दिल्या, आणि शिष्यांनी त्या लोकसमुदायांना दिल्या. ²⁰ते सर्व जेवून तृप्त झाले; आणि उरलेल्या तुकड्यांनी भरलेल्या बारा टोपल्या त्यांनी उचलून घेतल्या. ²¹जेवणारे पुरुष सुमारे पाच हजार होते; याशिवाय स्त्रिया व मुले होती.

येशू पाण्यावरून चालतो

²²लगेच त्याने शिष्यांना नावेत बसवून आपल्यापुढे पलीकडच्या तीरी जावयास लावले; तोपर्यंत तो लोकसमुदायांना पाठवून देत होता. ²³लोकसमुदायांना पाठवून दिल्यावर तो प्रार्थना करण्यासाठी एकांती डोंगरावर गेला. संध्याकाळ झाली तेव्हा तो तेथे एकटाच होता. ²⁴तोपर्यंत नाव भूमीपासून बरीच दूर गेली होती व लाटांनी हेलकावत होती, कारण वारा तिच्या विरुद्ध होता. ²⁵पहाटे सुमारे तीन वाजता तो समुद्रावरून चालत त्यांच्याकडे आला. ^a a v25 रात्रीचा चौथा प्रहर म्हणजे साधारण पहाटे तीन ते सहा वाजेपर्यंतचा काळ — पहाटेपूर्वीचा अगदी अंधारमय व सर्वात थंड असा प्रहर. ²⁶त्याला समुद्रावरून चालताना पाहून शिष्य घाबरले आणि “भूत!” असे म्हणून भयाने ओरडले.

²⁷पण येशू लगेच त्यांच्याशी बोलला, “धीर धरा! मीच आहे; भिऊ नका.”

²⁸पेत्राने त्याला उत्तर दिले, “प्रभू, जर तूच आहेस, तर मला पाण्यावरून तुझ्याकडे येण्याची आज्ञा कर.”

²⁹तो म्हणाला, “ये.” तेव्हा पेत्र नावेतून उतरला, पाण्यावरून चालला आणि येशूकडे जाऊ लागला.

³⁰पण जोराचा वारा पाहून तो भ्याला आणि बुडू लागताच ओरडून म्हणाला, “प्रभू, मला वाचव!”

³¹येशूने लगेच आपला हात पुढे करून त्याला धरले आणि म्हटले, “हे अल्पविश्वासी, तू संशय का धरलास?”

³²आणि ते नावेत चढल्यावर वारा शांत झाला. ³³तेव्हा नावेत असलेल्यांनी त्याला नमन करून म्हटले, “खरोखर तू आमच्या पित्याचा पुत्र आहेस.”

³⁴पलीकडे गेल्यावर ते गनेसरेत येथे किनाऱ्यास लागले. ³⁵तेथील माणसांनी त्याला ओळखले तेव्हा त्यांनी त्या सर्व प्रदेशात निरोप पाठवून जे कोणी आजारी होते त्या सर्वांना त्याच्याकडे आणले. ³⁶आणि त्यांनी त्याला विनवणी केली की त्यांना निदान त्याच्या वस्त्राच्या काठाला तरी स्पर्श करू द्यावा; आणि ज्यांनी ज्यांनी स्पर्श केला ते सर्व बरे झाले.