मत्तय 13

13 ¹त्या दिवशी येशू घरातून बाहेर निघाला आणि सरोवराच्या काठी बसला. ²त्याच्याभोवती मोठे लोकसमुदाय जमले, म्हणून तो एका होडीत जाऊन बसला, आणि सगळा लोकसमुदाय किनाऱ्यावर उभा राहिला.

³त्याने त्यांना दाखल्यांनी पुष्कळ गोष्टी सांगितल्या; तो म्हणाला: “पाहा, एक पेरणारा पेरणी करण्यास निघाला. ⁴तो पेरत असता काही बी वाटेवर पडले, आणि पक्ष्यांनी येऊन ते खाऊन टाकले. ⁵काही बी अल्प मातीच्या खडकाळ जागी पडले, आणि माती खोल नसल्यामुळे ते लवकर उगवले; ⁶पण सूर्य वर आला तेव्हा ती रोपे करपून गेली, आणि मूळ नसल्यामुळे ती वाळून गेली. ⁷काही बी काटेरी झुडपांत पडले, आणि काटेरी झुडपे वाढून त्यांनी ते दाबून टाकले. ⁸काही बी चांगल्या जमिनीवर पडले आणि त्याला धान्य आले: कोणी शंभरपट, कोणी साठपट, तर कोणी तीसपट. ⁹ज्याला कान आहेत तो ऐको.”

¹⁰मग शिष्य त्याच्याजवळ येऊन विचारू लागले, “तुम्ही त्यांच्याशी दाखल्यांनी का बोलता?”

¹¹त्याने उत्तर दिले, “आमच्या पित्याच्या राज्याची रहस्ये जाणण्याचे तुम्हांला दिले आहे; त्यांना ते दिलेले नाही. ¹²ज्याच्याजवळ आहे त्याला आणखी दिले जाईल व त्याच्याकडे विपुल होईल; पण ज्याच्याजवळ काहीच नाही, त्याच्याजवळ जे आहे तेही काढून घेतले जाईल. ¹³यामुळेच मी त्यांच्याशी दाखल्यांनी बोलतो: ते पाहतात पण त्यांना दिसत नाही; ते ऐकतात पण त्यांना ऐकू येत नाही व समजतही नाही. ¹⁴त्यांच्या ठायी यशयाचे भविष्यवचन पूर्ण होते: ‘तुम्ही ऐकाल आणि ऐकत राहाल, तरी मुळीच समजणार नाही; तुम्ही पाहाल आणि पाहत राहाल, तरी मुळीच जाणणार नाही.’ ¹⁵कारण या लोकांचे हृदय निबर झाले आहे; ते कानांनी क्वचितच ऐकतात, आणि त्यांनी आपले डोळे मिटले आहेत—नाहीतर त्यांनी डोळ्यांनी पाहिले असते, कानांनी ऐकले असते, हृदयाने समजून घेतले असते आणि वळून आले असते, आणि मी त्यांना बरे केले असते.’

¹⁶पण धन्य आहेत तुमचे डोळे, कारण ते पाहतात; आणि तुमचे कान, कारण ते ऐकतात. ¹⁷मी तुम्हांला खात्रीने सांगतो: तुम्ही जे पाहता ते पाहण्याची पुष्कळ संदेष्ट्यांनी व नीतिमानांनी उत्कट इच्छा केली, पण त्यांना ते पाहायला मिळाले नाही; आणि तुम्ही जे ऐकता ते ऐकण्याची इच्छा केली, पण त्यांना ते ऐकायला मिळाले नाही.

¹⁸म्हणून पेरणाऱ्याचा दाखला तुम्ही ऐका. ¹⁹जो कोणी राज्याचे वचन ऐकतो पण ते ग्रहण करत नाही, त्याच्या हृदयात जे पेरले होते ते दुष्ट येऊन हिसकावून नेतो. हे वाटेवर पेरलेले बी होय. ²⁰खडकाळ जागी पेरलेले बी म्हणजे तो, जो वचन ऐकतो आणि लगेच आनंदाने त्याचा स्वीकार करतो, ²¹पण त्याच्या ठायी मूळ नसल्यामुळे तो टिकत नाही; वचनामुळे संकट किंवा छळ आला की तो लगेच पडतो. ²²काटेरी झुडपांत पेरलेला तो आहे, जो वचन ऐकतो, पण या युगाची चिंता व संपत्तीचा भुलवा त्याला दाबून टाकतात, आणि तो निष्फळ होतो. ²³पण चांगल्या जमिनीवर पेरलेले बी म्हणजे तो, जो वचन ऐकतो व ते समजून घेतो. तो फळ देतो—पेरलेल्याच्या शंभरपट, साठपट किंवा तीसपट.”

शेतातील गहू आणि निदण

²⁴त्याने त्यांना आणखी एक दाखला दिला: “आमच्या पित्याचे राज्य अशा माणसासारखे आहे, ज्याने आपल्या शेतात चांगले बी पेरले. ²⁵पण सगळे झोपेत असताना त्याचा शत्रू आला, गव्हात निदण पेरले आणि निघून गेला. ²⁶जेव्हा गहू उगवला व त्याला दाणे आले, तेव्हा निदणही दिसू लागले. ²⁷मालकाचे नोकर येऊन म्हणाले, ‘धनी, तुम्ही आपल्या शेतात चांगले बी पेरले नव्हते काय? मग निदण कोठून आले?’

²⁸त्याने उत्तर दिले, ‘हे एखाद्या शत्रूने केले आहे.’ नोकरांनी त्याला विचारले, ‘तर आम्ही जाऊन ते उपटून काढावे अशी तुमची इच्छा आहे काय?’

²⁹तो म्हणाला, ‘नाही, कारण निदण उपटताना तुम्ही त्यांच्याबरोबर गहूही उपटाल. ³⁰कापणीपर्यंत दोन्ही एकत्र वाढू द्या. कापणीच्या वेळी मी कापणी करणाऱ्यांना सांगेन: आधी निदण गोळा करा आणि जाळण्यासाठी त्याच्या पेंढ्या बांधा; मग गहू माझ्या कोठारात साठवा.’”

मोहरीचा दाणा झाड बनतो

³¹त्याने त्यांना आणखी एक दाखला सांगितला: “आमच्या पित्याचे राज्य मोहरीच्या दाण्यासारखे आहे, जो एका माणसाने घेऊन आपल्या शेतात पेरला. ³²तो सर्व दाण्यांत सर्वात लहान असला, तरी वाढल्यावर तो सर्व झुडपांत सर्वात मोठा होतो, आणि झाड बनतो; इतका की पक्षी येऊन त्याच्या फांद्यांत घरटी करतात.”

राज्य लपवलेल्या खमिरासारखे कार्य करते

³³त्याने त्यांना आणखी एक दाखला दिला: “आमच्या पित्याचे राज्य खमिरासारखे आहे, जे एका स्त्रीने घेऊन सुमारे पंचवीस पौंड पिठात मिसळले, आणि शेवटी सगळे पीठ फुगून गेले.”

³⁴या सर्व गोष्टी येशूने लोकसमुदायांशी दाखल्यांनी सांगितल्या; दाखल्यावाचून तो त्यांच्याशी काहीच बोलला नाही.

³⁵यामुळे संदेष्ट्यांच्याद्वारे जे सांगितले होते ते पूर्ण झाले: “मी आपले तोंड दाखल्यांनी उघडीन; जगाच्या स्थापनेपासून जे गुप्त राहिले आहे ते मी बोलेन.”

पिता गव्हाला निदणापासून वेगळे करतो

³⁶मग तो लोकसमुदायांना सोडून घरात गेला. त्याचे शिष्य त्याच्याजवळ येऊन म्हणाले, “शेतातील निदणाचा दाखला आम्हांला समजावून सांगा.”

³⁷त्याने उत्तर दिले, “ज्याने चांगले बी पेरले तो मनुष्याचा पुत्र आहे. ³⁸शेत म्हणजे जग आहे. चांगले बी म्हणजे राज्याची मुले; निदण म्हणजे दुष्टाची मुले. ³⁹ती पेरणारा शत्रू म्हणजे सैतान; कापणी म्हणजे युगाचा शेवट; आणि कापणी करणारे म्हणजे देवदूत. ⁴⁰जसे निदण गोळा करून अग्नीत जाळतात, तसेच युगाच्या शेवटी होईल. ⁴¹मनुष्याचा पुत्र आपले देवदूत पाठवील, आणि पापास कारण होणाऱ्या सर्व गोष्टी व वाईट करणाऱ्या सर्वांना ते त्याच्या राज्यातून वेचून काढतील. ⁴²आणि ते त्यांना धगधगत्या भट्टीत टाकतील, जेथे रडणे व दात खाणे चालेल. ⁴³तेव्हा नीतिमान आपल्या पित्याच्या राज्यात सूर्यासारखे तेजस्वी होतील. ज्याला कान आहेत तो ऐको.”

राज्य सर्वस्वाच्या मोलाचे आहे

⁴⁴आमच्या पित्याचे राज्य शेतात लपवलेल्या ठेवीसारखे आहे. एका माणसाला ती सापडली, त्याने ती पुन्हा लपवली, आणि आनंदाने जाऊन आपले सर्वस्व विकून ते शेत विकत घेतले.

⁴⁵“पुन्हा, आमच्या पित्याचे राज्य उत्तम मोत्ये शोधणाऱ्या व्यापाऱ्यासारखे आहे. ⁴⁶एक अनमोल मोती सापडल्यावर, त्याने जाऊन आपले सर्वस्व विकले आणि तो विकत घेतला.

जाळे सर्व प्रकारचे मासे धरते

⁴⁷पुन्हा, आमच्या पित्याचे राज्य सरोवरात टाकलेल्या जाळ्यासारखे आहे, जे सर्व प्रकारचे मासे गोळा करते. ⁴⁸ते भरल्यावर कोळ्यांनी ते किनाऱ्यावर ओढले, आणि खाली बसून चांगले मासे टोपल्यांत गोळा केले व वाईट टाकून दिले. ⁴⁹तसेच युगाच्या शेवटी होईल: देवदूत बाहेर येऊन नीतिमानांतून दुष्टांना वेगळे करतील, ⁵⁰आणि त्यांना धगधगत्या भट्टीत टाकतील, जेथे ते रडतील व दात खातील.”

⁵¹“या सर्व गोष्टी तुम्हांला समजल्या काय?” त्यांनी उत्तर दिले, “होय.”

⁵²तो त्यांना म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्यासाठी शिकवलेला प्रत्येक नियमशास्त्राचा शिक्षक अशा घरधन्यासारखा आहे, जो आपल्या भांडारातून नव्या व जुन्या ठेवी बाहेर काढतो.”

आपल्या गावी येशूचा नाकार

⁵³येशूने हे दाखले सांगून संपवल्यावर तो तेथून निघून गेला.

⁵⁴आपल्या गावी परत आल्यावर त्याने त्यांच्या सभास्थानात शिकवले, आणि ते थक्क होऊन म्हणाले, “या माणसाला हे ज्ञान व ही पराक्रमी कृत्ये कोठून मिळाली? ⁵⁵हा सुताराचा मुलगा नव्हे काय? याच्या आईचे नाव मरीया नव्हे काय, आणि याकोब, योसेफ, शिमोन व यहूदा हे याचे भाऊ नव्हेत काय? ⁵⁶याच्या सर्व बहिणी आपल्यामध्ये नाहीत काय? मग या माणसाला हे सर्व कोठून मिळाले?”

⁵⁷आणि त्यांनी त्याच्याविषयी अडखळण मानली. पण येशू त्यांना म्हणाला, “संदेष्ट्याला आपल्या गावी व आपल्या घरात मात्र मान मिळत नाही, इतरत्र सर्वत्र मिळतो.”

⁵⁸आणि त्यांच्या अविश्वासामुळे त्याने तेथे पुष्कळ चमत्कार केले नाहीत.