मत्तय 17

17 ¹सहा दिवसांनंतर येशूने पेत्र, याकोब व त्याचा भाऊ योहान यांना घेतले आणि त्यांना एका उंच डोंगरावर एकांती नेले. ²त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले: त्याचा चेहरा सूर्यासारखा तेजस्वी झाला आणि त्याची वस्त्रे प्रकाशासारखी शुभ्र झाली. ³अचानक मोशे व एलिया त्यांना दिसले आणि ते त्याच्याशी बोलत होते. ⁴पेत्र येशूला म्हणाला, “प्रभू, आपण येथे आहोत हे बरे झाले. आपली इच्छा असेल तर मी येथे तीन मंडप उभारतो—एक आपल्यासाठी, एक मोशेसाठी आणि एक एलियासाठी.”

⁵तो बोलत असतानाच एका तेजस्वी मेघाने त्यांना झाकले आणि मेघातून एक वाणी आली, “हा माझा प्रिय पुत्र आहे; याच्याविषयी मला संतोष आहे. याचे ऐका.”

⁶हे ऐकून शिष्य पालथे पडले आणि अत्यंत घाबरले.

⁷पण येशू जवळ आला आणि त्यांना स्पर्श करून म्हणाला, “उठा, भिऊ नका.”

⁸त्यांनी वर पाहिले तेव्हा त्यांना येशूखेरीज कोणीही दिसले नाही.

⁹डोंगरावरून उतरताना येशूने त्यांना आज्ञा दिली, “मनुष्याचा पुत्र मेलेल्यांतून उठवला जाईपर्यंत हा दृष्टान्त कोणालाही सांगू नका.”

¹⁰शिष्यांनी त्याला विचारले, “मग एलियाने प्रथम यायला हवे असे शास्त्री का म्हणतात?”

¹¹त्याने उत्तर दिले, “एलिया खरोखर येतो आणि तो सर्व गोष्टी पूर्ववत करील. ¹²पण मी तुम्हांला सांगतो, एलिया अगोदरच येऊन गेला आहे, आणि त्यांनी त्याला ओळखले नाही, तर आपल्या मनास वाटेल तसे त्याच्याशी वागले. त्याचप्रमाणे मनुष्याचा पुत्रही त्यांच्या हातून दुःख सोसणार आहे.”

¹³तेव्हा शिष्यांना समजले की तो त्यांच्याशी बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाविषयी बोलत होता.

येशू एका पीडित मुलाला बरे करतो

¹⁴मग ते लोकसमुदायाजवळ आले तेव्हा एक मनुष्य त्याच्याजवळ आला आणि त्याच्यापुढे गुडघे टेकून म्हणाला, ¹⁵“प्रभू, माझ्या मुलावर दया करा, कारण त्याला फेफरे येतात व तो फार हाल भोगतो; तो पुष्कळ वेळा अग्नीत आणि पुष्कळ वेळा पाण्यात पडतो. ¹⁶मी त्याला आपल्या शिष्यांकडे आणले, पण त्यांना त्याला बरे करता आले नाही.”

¹⁷येशूने उत्तर दिले, “अरे अविश्वासू व विपरीत पिढी! मी तुमच्याबरोबर कोठवर राहू? कोठवर तुमचे सहन करू? त्याला येथे माझ्याकडे आणा.”

¹⁸मग येशूने त्या भुताला धमकावले आणि ते त्याच्यातून निघाले, आणि तो मुलगा त्याच क्षणी बरा झाला.

¹⁹नंतर शिष्य एकांती येशूकडे आले आणि म्हणाले, “आम्हांला ते का काढता आले नाही?”

²⁰तो त्यांना म्हणाला, “कारण तुमचा विश्वास अल्प आहे. मी तुम्हांला खचित सांगतो: मोहरीच्या दाण्याएवढा विश्वास तुम्हांजवळ असला, तर तुम्ही या डोंगराला म्हणाल, ‘येथून तेथे सरक,’ आणि तो सरकेल. तुम्हांला काहीही अशक्य होणार नाही.” ^a a v20 अगदी प्राचीन हस्तलिखितांत येथे २१ वे वचन नाही; नंतरच्या प्रतींत हे जोडलेले आढळते: “पण या प्रकारचे भूत प्रार्थना व उपास केल्यावाचून निघत नाही.”

²²ते गालीलात एकत्र जमले असता येशूने त्यांना सांगितले, “मनुष्याचा पुत्र माणसांच्या हाती धरून दिला जाणार आहे, ²³आणि ते त्याला जिवे मारतील, आणि तिसऱ्या दिवशी तो उठवला जाईल.” यामुळे ते फार दुःखी झाले.

मंदिराचा कर

²⁴ते कफर्णहूमात आल्यावर मंदिराचा कर गोळा करणारे पेत्राजवळ आले आणि विचारले, “तुमचे गुरू मंदिराचा कर देत नाहीत का?”

²⁵तो म्हणाला, “देतात.” तो घरात गेल्यावर येशू प्रथम बोलला, “शिमोना, तुला काय वाटते? पृथ्वीवरील राजे जकात किंवा कर कोणाकडून घेतात—आपल्या स्वतःच्या पुत्रांकडून की परक्यांकडून?” ^b b v25 येशूचा प्रश्न एका सखोल सत्याकडे निर्देश करतो: आपल्या पित्याच्या घरातील पुत्र या नात्याने त्याला तेथे कर देणे लागत नाही—मंदिर त्याच्या पित्याचे आहे आणि तो पुत्र आहे.

²⁶पेत्राने म्हटले, “परक्यांकडून,” तेव्हा येशू त्याला म्हणाला, “तर मग पुत्र मुक्त आहेत.

²⁷पण आपण त्यांना अडखळण होऊ नये म्हणून तू समुद्रावर जा, गळ टाक आणि वर येणारा पहिला मासा धर. त्याचे तोंड उघड म्हणजे तुला एक नाणे मिळेल. ते घे आणि माझ्यासाठी व तुझ्यासाठी त्यांना दे.”