मत्तय 19

19 ¹जेव्हा येशूने हे शब्द बोलून संपवले, तेव्हा तो गालील सोडून यार्देनेच्या पलीकडील यहूदीया प्रांतात गेला. ²मोठे लोकसमुदाय त्याच्यामागे आले, आणि त्याने तेथे त्यांना बरे केले.

³परूशी त्याची परीक्षा घ्यायला आले आणि त्यांनी विचारले, “कोणत्याही कारणासाठी पुरुषाने आपल्या पत्नीला घटस्फोट देणे योग्य आहे का?”

⁴त्याने उत्तर दिले, “तुम्ही वाचले नाही का, की आमच्या पित्याने, ज्याने त्यांना आरंभी निर्माण केले, त्यांना नर व नारी असे निर्माण केले, ⁵आणि म्हणाला, ‘म्हणून पुरुष आपल्या आईवडिलांना सोडील व आपल्या पत्नीला बिलगून राहील, आणि ती दोघे एकदेह होतील’? ⁶म्हणून ती आता दोन नाहीत तर एकदेह आहेत; म्हणून आमच्या पित्याने जे जोडले आहे ते कोणीही वेगळे करू नये.”

⁷ते त्याला म्हणाले, “मग मोशेने अशी आज्ञा का दिली, की पुरुषाने घटस्फोटाचे पत्र देऊन तिला सोडून द्यावे?”

⁸त्याने त्यांना सांगितले, “तुमची अंतःकरणे कठीण होती म्हणून मोशेने तुम्हांला आपल्या पत्नींना घटस्फोट देण्याची परवानगी दिली, पण आरंभापासून असे नव्हते. ⁹मी तुम्हांला सांगतो: जो कोणी—व्यभिचाराच्या कारणाशिवाय—आपल्या पत्नीला घटस्फोट देतो आणि दुसरीशी लग्न करतो, तो व्यभिचार करतो.”

¹⁰शिष्य त्याला म्हणाले, “जर पती-पत्नीमध्ये अशी स्थिती असेल, तर लग्न न करणेच बरे.”

¹¹तो त्यांना म्हणाला, “हे वचन प्रत्येकाला स्वीकारता येत नाही—फक्त ज्यांना ते दिले आहे त्यांनाच. ¹²आपल्या आईच्या उदरातून तसेच जन्मलेले षंढ आहेत; इतरांनी तसे केलेले षंढ आहेत; आणि आमच्या पित्याच्या राज्यासाठी स्वतःला तसे केलेले षंढ आहेत. ज्याला हे स्वीकारता येते त्याने ते स्वीकारावे.”

येशू लहान बालकांचे स्वागत करतो

¹³मग त्याने आपले हात ठेवून प्रार्थना करावी म्हणून लहान बालके त्याच्याकडे आणली गेली, पण शिष्यांनी त्यांना आणणाऱ्यांना धमकावले.

¹⁴पण येशू म्हणाला, “लहान बालकांना माझ्याकडे येऊ द्या—त्यांना अडवू नका, कारण आमच्या पित्याचे राज्य अशांचेच आहे.”

¹⁵आणि त्याने त्यांच्यावर आपले हात ठेवले आणि तेथून पुढे निघाला.

त्याच्यात एकाच गोष्टीची उणीव होती

¹⁶तेवढ्यात एक माणूस त्याच्याजवळ आला आणि त्याने विचारले, “गुरुजी, सार्वकालिक जीवन मिळवण्यासाठी मी कोणते चांगले कृत्य करावे?”

¹⁷तो त्याला म्हणाला, “चांगल्याविषयी तू मला का विचारतोस? चांगला असा केवळ एकच आहे. तुला जीवनात प्रवेश करायचा असेल, तर आज्ञा पाळ.”

¹⁸त्याने विचारले, “कोणत्या?” येशू म्हणाला, “खून करू नकोस, व्यभिचार करू नकोस, चोरी करू नकोस, खोटी साक्ष देऊ नकोस, ¹⁹आपल्या आईवडिलांचा मान राख, आणि जशी स्वतःवर तशी आपल्या शेजाऱ्यावर प्रीती कर.”

²⁰तो तरुण त्याला म्हणाला, “या सगळ्या मी पाळल्या आहेत. अजून माझ्यात कशाची उणीव आहे?”

²¹येशूने त्याला सांगितले, “तुला परिपूर्ण व्हायचे असेल, तर जा, आपली मालमत्ता विकून गरिबांना दे—म्हणजे तुला स्वर्गात संपत्ती मिळेल—मग ये, माझ्यामागे चल.”

²²हे ऐकून तो तरुण दुःखी होऊन निघून गेला, कारण त्याच्याजवळ पुष्कळ संपत्ती होती.

²³येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “मी तुम्हांला खरे सांगतो: श्रीमंत माणूस आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करणे फार कठीण आहे. ²⁴मी तुम्हांला पुन्हा सांगतो: श्रीमंत माणूस आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करण्यापेक्षा उंट सुईच्या नेढ्यातून जाणे सोपे आहे.”

²⁵हे ऐकून शिष्य अतिशय थक्क झाले आणि त्यांनी विचारले, “मग कोणाचे तारण होऊ शकेल?”

²⁶येशूने त्यांच्याकडे पाहून म्हटले, “हे माणसांना अशक्य आहे, पण आमच्या पित्याला सर्व काही शक्य आहे.”

²⁷मग पेत्र त्याला म्हणाला, “पाहा, आम्ही सर्व काही सोडून तुझ्यामागे आलो आहोत. मग आम्हांला काय मिळेल?”

²⁸येशूने त्यांना सांगितले, “मी खरे सांगतो: नवसृष्टीच्या वेळी, जेव्हा मनुष्याचा पुत्र आपल्या वैभवी सिंहासनावर बसेल, तेव्हा माझ्यामागे आलेले तुम्हीही बारा सिंहासनांवर बसून इस्राएलाच्या बारा वंशांचा न्याय कराल.

²⁹“ज्या कोणी माझ्या नावासाठी घरे किंवा भाऊ किंवा बहिणी किंवा वडील किंवा आई किंवा मुले किंवा शेते सोडली आहेत, त्याला शंभरपट अधिक मिळेल आणि तो सार्वकालिक जीवनाचा वारसा मिळवील. ³⁰पण पहिले असलेले पुष्कळजण शेवटले होतील, आणि शेवटले असलेले पुष्कळजण पहिले होतील.”