मत्तय 21

अध्याय 21.

21 ¹ते यरूशलेमेजवळ आले आणि जैतून डोंगरावरील बेथफगे येथे पोहोचले, तेव्हा येशूने दोन शिष्यांना पुढे पाठवले,

²त्यांना म्हणाला, “तुमच्यासमोरच्या गावात जा. लगेच तुम्हाला एक गाढवी बांधलेली दिसेल आणि तिच्याजवळ एक शिंगरू असेल. त्यांना सोडून माझ्याकडे आणा. ³जर कोणी तुम्हाला काही म्हणाले, तर सांगा, ‘प्रभूला त्यांची गरज आहे,’ म्हणजे तो लगेच त्यांना पाठवील.”

⁴संदेष्ट्याने जे सांगितले होते ते पूर्ण व्हावे म्हणून हे घडले: ⁵“सीयोनकन्येला सांगा, ‘पाहा, तुझा राजा तुझ्याकडे येत आहे, नम्र आणि गाढवावर बसलेला, शिंगरावर, ओझ्याच्या जनावराच्या पिलावर बसलेला.’”

⁶शिष्य गेले आणि येशूने त्यांना सांगितल्याप्रमाणे त्यांनी केले. ⁷त्यांनी गाढवी व शिंगरू आणले, त्या जनावरांवर आपले झगे घातले आणि येशू त्या झग्यांवर बसला. ⁸जमावातील बहुतेकांनी आपले झगे रस्त्यावर पसरले; इतरांनी झाडांच्या फांद्या तोडून रस्त्यावर पसरल्या. ⁹त्याच्यापुढे व त्याच्यामागे चालणारे जमाव मोठ्याने ओरडत होते, “दाविदाच्या पुत्राला होसान्ना! आमच्या पित्याच्या नावाने येणारा धन्य होय! परात्परात होसान्ना!” ^a a v9 “होसान्ना” ही एक इब्री आरोळी आहे, जिचा अर्थ “आमचे तारण कर!” असा आहे — येथे ती आनंदाने स्तुती व स्वागत करणारी आरोळी म्हणून वापरली आहे.

¹⁰तो यरूशलेमेत आला तेव्हा सर्व नगर ढवळून निघाले आणि विचारू लागले, “हा कोण आहे?”

¹¹जमाव म्हणाले, “हा गालीलातील नासरेथचा संदेष्टा येशू आहे.”

येशू आपल्या पित्याचे घर परत मिळवतो

¹²मग येशू मंदिरात गेला आणि तेथे विकत घेणाऱ्या व विकणाऱ्या सर्वांना बाहेर घालवले; सराफांचे मेज व कबुतरे विकणाऱ्यांची आसने त्याने उलथून टाकली.

¹³तो त्यांना म्हणाला, “असे लिहिले आहे: ‘माझे घर प्रार्थनेचे घर म्हटले जाईल,’ पण तुम्ही त्याची लुटारूंची गुहा करत आहात.”

¹⁴आंधळे व पांगळे मंदिरात त्याच्याकडे आले आणि त्याने त्यांना बरे केले. ¹⁵मुख्य याजक व नियमशास्त्राचे शिक्षक यांनी त्याने केलेली आश्चर्यकारक कृत्ये पाहिली आणि मुले मंदिरात “दाविदाच्या पुत्राला होसान्ना!” असे ओरडताना ऐकली, तेव्हा ते रागावले,

¹⁶आणि त्याला म्हणाले, “हे काय म्हणत आहेत ते तू ऐकतोस का?” येशू त्यांना म्हणाला, “होय. ‘बाळांच्या व अंगावर पिणाऱ्या मुलांच्या मुखातून तू स्तुती सिद्ध केली आहेस,’ हे तुम्ही कधीच वाचले नाही का?”

¹⁷मग तो त्यांना सोडून नगराबाहेर बेथानीस गेला आणि तेथे रात्र घालवली.

पर्वत हलवणारा विश्वास

¹⁸पहाटे नगराकडे परत येताना त्याला भूक लागली.

¹⁹रस्त्याच्या कडेला एक अंजिराचे झाड पाहून तो त्याच्याजवळ गेला, पण त्याला पानांशिवाय काही आढळले नाही. तो म्हणाला, “यापुढे तुला कधीही फळ न येवो!” आणि लगेच ते झाड वाळून गेले.

²⁰हे पाहून शिष्य आश्चर्यचकित झाले आणि विचारले, “अंजिराचे झाड इतक्या लवकर कसे वाळले?”

²¹येशूने उत्तर दिले, “मी तुम्हाला खरे सांगतो: जर तुमचा विश्वास असेल आणि तुम्ही संशय धरला नाही, तर अंजिराच्या झाडाला जे घडले तेवढेच नव्हे, तर या डोंगरालाही तुम्ही म्हणाल, ‘उचलला जा आणि समुद्रात टाकला जा,’ आणि ते घडेल. ²²आणि प्रार्थनेत तुम्ही जे काही मागाल, जर विश्वास ठेवाल, तर ते तुम्हाला मिळेल.”

पुत्राच्या अधिकारावर प्रश्न

²³तो मंदिरात जाऊन शिकवत असता मुख्य याजक व लोकांचे वडील त्याच्याकडे आले आणि विचारले, “तू या गोष्टी कोणत्या अधिकाराने करतोस, आणि तुला हा अधिकार कोणी दिला?”

²⁴येशूने उत्तर दिले, “मीही तुम्हाला एक गोष्ट विचारतो. तिचे उत्तर मला सांगा, म्हणजे मी या गोष्टी कोणत्या अधिकाराने करतो ते सांगेन. ²⁵योहानाचा बाप्तिस्मा—तो कोठून होता? स्वर्गातून की माणसांकडून?” ते आपसात चर्चा करू लागले, “जर आपण म्हटले, ‘स्वर्गातून,’ तर तो आपल्याला म्हणेल, ‘मग तुम्ही त्याच्यावर विश्वास का ठेवला नाही?’

²⁶पण जर आपण म्हटले, ‘माणसांकडून,’ तर आपल्याला जमावाची भीती आहे—कारण ते सर्व योहानाला संदेष्टा मानतात.”

²⁷त्यांनी येशूला उत्तर दिले, “आम्हाला माहीत नाही.” तो म्हणाला, “तर मीही तुम्हाला सांगत नाही की मी या गोष्टी कोणत्या अधिकाराने करतो.”

दोन पुत्र: शब्द की कृती

²⁸“पण तुम्हाला काय वाटते? एका माणसाला दोन पुत्र होते. पहिल्याकडे येऊन तो म्हणाला, ‘मुला, आज द्राक्षमळ्यात जाऊन काम कर.’ ²⁹त्याने उत्तर दिले, ‘मी जाणार नाही,’ पण नंतर त्याचे मन बदलले आणि तो गेला. ³⁰मग तो दुसऱ्याकडे गेला आणि तेच बोलला. ह्याने उत्तर दिले, ‘मी जातो, महाराज’—पण गेला नाही. ³¹या दोघांपैकी कोणी आपल्या पित्याची इच्छा पूर्ण केली?” ते म्हणाले, “पहिल्याने.” येशू त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हाला खरे सांगतो, जकातदार व वेश्या तुमच्या आधी आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करतात.”

³²“कारण योहान नीतिमत्तेच्या मार्गाने तुमच्याकडे आला, आणि तुम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही, पण जकातदार व वेश्या यांनी ठेवला. ते पाहूनही तुम्ही आपले मन बदलले नाही आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही.”

द्राक्षमळा आणि नाकारलेला पुत्र

³³“आणखी एक दृष्टान्त ऐका: एका जमीनमालकाने द्राक्षमळा लावला, त्याभोवती कुंपण घातले, त्यात द्राक्षकुंड खणले, टेहळणीचा बुरूज बांधला, तो शेतकऱ्यांना खंडाने दिला आणि प्रवासाला निघून गेला. ³⁴फळांचा हंगाम जवळ आला तेव्हा त्याने आपली फळे गोळा करण्यासाठी आपल्या दासांना त्या शेतकऱ्यांकडे पाठवले. ³⁵पण शेतकऱ्यांनी त्याच्या दासांना धरले—एकाला मारले, दुसऱ्याला ठार केले आणि तिसऱ्याला दगडमार केला. ³⁶त्याने पुन्हा पहिल्यांपेक्षा अधिक दास पाठवले, आणि त्यांनी त्यांच्याशीही तसेच वागले. ³⁷शेवटी त्याने आपल्या पुत्राला त्यांच्याकडे पाठवले, आणि म्हणाला, ‘ते माझ्या पुत्राचा मान राखतील.’ ³⁸पण शेतकऱ्यांनी पुत्राला पाहून एकमेकांना म्हटले, ‘हाच वारस आहे; चला, याला ठार करू आणि याचे वतन बळकावू.’ ³⁹मग त्यांनी त्याला धरले, द्राक्षमळ्याबाहेर टाकले आणि ठार केले. ⁴⁰तर आता द्राक्षमळ्याचा मालक येईल तेव्हा तो त्या शेतकऱ्यांचे काय करील?”

⁴¹त्यांनी उत्तर दिले, “तो त्या दुष्ट माणसांचा भयंकर नाश करील आणि द्राक्षमळा हंगामात फळ देणाऱ्या इतर शेतकऱ्यांना खंडाने देईल.”

⁴²येशू त्यांना म्हणाला, “तुम्ही शास्त्रलेखात कधीच वाचले नाही का: ‘बांधणाऱ्यांनी नाकारलेला दगड कोनशिला झाला; हे आमच्या पित्याकडून झाले आणि आमच्या दृष्टीने ते आश्चर्यकारक आहे’?”

⁴³“म्हणून मी तुम्हाला सांगतो: आमच्या पित्याचे राज्य तुमच्यापासून काढून घेतले जाईल आणि त्याची फळे देणाऱ्या राष्ट्राला दिले जाईल. ⁴⁴जो कोणी या दगडावर पडेल त्याचे तुकडे तुकडे होतील; आणि ज्याच्यावर तो पडेल त्याचा चुराडा होईल.”

⁴⁵मुख्य याजक व परूशी यांनी त्याचे दृष्टान्त ऐकले तेव्हा त्यांना समजले की तो त्यांच्याविषयी बोलत आहे. ⁴⁶त्यांना त्याला अटक करायचे होते, पण त्यांना जमावाची भीती वाटली, कारण लोक त्याला संदेष्टा मानत होते.