मत्तय 25

25 ¹“त्या वेळी आमच्या पित्याचे राज्य अशा दहा कुमारिकांसारखे असेल, ज्या आपले दिवे घेऊन वराला भेटण्यास बाहेर निघाल्या. ²त्यांच्यातील पाच जणी मूर्ख होत्या आणि पाच जणी शहाण्या होत्या. ³मूर्ख कुमारिकांनी आपले दिवे घेतले, पण त्यांच्याबरोबर तेल घेतले नाही. ⁴परंतु शहाण्या कुमारिकांनी आपल्या दिव्यांबरोबर कुपींमध्ये तेलही घेतले. ⁵वराला उशीर झाला, तेव्हा त्या सर्वांना डुलकी येऊन त्या झोपी गेल्या. ⁶पण मध्यरात्री आरोळी उठली: ‘पाहा, वर आला! त्याला भेटण्यास बाहेर या!’ ⁷तेव्हा त्या सर्व तरुणी जाग्या झाल्या आणि त्यांनी आपले दिवे नीट केले. ⁸मूर्ख कुमारिका शहाण्यांना म्हणाल्या, ‘तुमच्या तेलातले थोडे आम्हांला द्या, कारण आमचे दिवे विझत आहेत.’ ⁹पण शहाण्यांनी उत्तर दिले, ‘नाही, कदाचित आम्हांला व तुम्हांला दोघांना ते पुरणार नाही. त्यापेक्षा विक्रेत्यांकडे जाऊन स्वतःसाठी विकत घ्या.’ ¹⁰त्या विकत घेण्यास गेल्या असता वर आला. सिद्ध असलेल्या कुमारिका त्याच्याबरोबर लग्नाच्या मेजवानीत गेल्या आणि दार बंद झाले. ¹¹नंतर बाकीच्या तरुणीही आल्या आणि म्हणाल्या, ‘प्रभू, प्रभू, आमच्यासाठी दार उघडा!’ ¹²पण त्याने उत्तर दिले, ‘मी तुम्हांला खचित सांगतो, मी तुम्हांला ओळखत नाही.’ ¹³म्हणून जागृत राहा, कारण तो दिवस किंवा ती घटका तुम्हांला ठाऊक नाही.

सोपवलेल्या प्रत्येक देणगीत विश्वासू

¹⁴“कारण हे अशाही प्रकारे आहे: एक मनुष्य परदेशी जाताना आपल्या दासांना बोलावून त्यांच्यावर आपली मालमत्ता सोपवतो. ¹⁵त्याने एकाला चांदीच्या पाच थैल्या, दुसऱ्याला दोन, आणखी एकाला एक—प्रत्येकाला त्याच्या क्षमतेप्रमाणे—अशा देऊन तो आपल्या प्रवासाला निघून गेला. ¹⁶ज्याला चांदीच्या पाच थैल्या मिळाल्या होत्या, तो लगेच गेला, त्यांचा व्यवहार करून त्याने आणखी पाच थैल्या मिळवल्या. ¹⁷त्याचप्रमाणे, ज्याला दोन थैल्या मिळाल्या होत्या, त्यानेही आणखी दोन मिळवल्या. ¹⁸पण ज्याला एक थैली मिळाली होती, तो निघून गेला, त्याने जमिनीत खणून आपल्या धन्याचा पैसा लपवून ठेवला.

¹⁹“बऱ्याच काळानंतर त्या दासांचा धनी परत आला आणि त्याने त्यांच्याशी हिशेब चुकता केला. ²⁰ज्याला चांदीच्या पाच थैल्या मिळाल्या होत्या, तो आणखी पाच थैल्या घेऊन आला आणि म्हणाला, ‘धनी, तुम्ही माझ्यावर चांदीच्या पाच थैल्या सोपवल्या होत्या; पाहा, मी आणखी पाच मिळवल्या.’

²¹“त्याचा धनी त्याला म्हणाला, ‘शाबास, भल्या व विश्वासू दासा! तू थोडक्यात विश्वासू राहिलास; मी तुला पुष्कळावर नेमीन. तू आपल्या धन्याच्या आनंदात सहभागी हो!’

²²“ज्याला चांदीच्या दोन थैल्या मिळाल्या होत्या, तोही आला आणि म्हणाला, ‘धनी, तुम्ही मला चांदीच्या दोन थैल्या दिल्या होत्या; पाहा, मी आणखी दोन मिळवल्या.’

²³“त्याचा धनी त्याला म्हणाला, ‘शाबास, भल्या व विश्वासू दासा! तू थोडक्यात विश्वासू राहिलास; मी तुला पुष्कळावर नेमीन. तू आपल्या धन्याच्या आनंदात सहभागी हो!’

²⁴“मग ज्याला चांदीची एक थैली मिळाली होती, तो आला आणि म्हणाला, ‘धनी, तुम्ही कठोर मनुष्य आहात, जिथे पेरले नाही तिथे कापणी करता आणि जिथे बी विखरले नाही तिथे गोळा करता, हे मला ठाऊक होते.’ ²⁵म्हणून घाबरून मी गेलो आणि तुमची चांदी जमिनीत लपवून ठेवली. हे पाहा, जे तुमचे आहे ते तुम्हांला मिळाले.

²⁶“त्याच्या धन्याने उत्तर दिले, ‘अरे दुष्ट व आळशी दासा! जिथे मी पेरले नाही तिथे मी कापणी करतो आणि जिथे मी बी विखरले नाही तिथे गोळा करतो, हे तुला ठाऊक होते ना?

²⁷“तर मग तू माझा पैसा सावकारांकडे ठेवायला हवा होतास, म्हणजे परत आल्यावर मला तो व्याजासहित मिळाला असता. ²⁸म्हणून त्याची चांदीची थैली त्याच्याकडून घ्या आणि ज्याच्याकडे चांदीच्या दहा थैल्या आहेत त्याला द्या. ²⁹कारण ज्याच्याकडे आहे त्या प्रत्येकाला आणखी दिले जाईल आणि त्याच्याकडे भरपूर होईल; पण ज्याच्याकडे काही नाही, त्याच्याकडे जे आहे तेही त्याच्याकडून काढून घेतले जाईल. ³⁰त्या निरुपयोगी दासाला बाहेरील अंधारात टाका, जिथे रडणे व दात खाणे चालेल.’

मनुष्याचा पुत्र राष्ट्रांचा न्याय करतो

³¹“जेव्हा मनुष्याचा पुत्र आपल्या सर्व देवदूतांसह आपल्या गौरवाने येईल, तेव्हा तो आपल्या गौरवी सिंहासनावर बसेल. ³²सर्व राष्ट्रे त्याच्यासमोर एकत्र जमवली जातील आणि जसा मेंढपाळ मेंढरांना शेरडांपासून वेगळे करतो, तसा तो त्यांना एकमेकांपासून वेगळे करील. ³³तो मेंढरे आपल्या उजवीकडे व शेरडे आपल्या डावीकडे ठेवील. ³⁴मग राजा आपल्या उजवीकडील लोकांना म्हणेल, ‘या, माझ्या पित्याने आशीर्वादित केलेल्यांनो; जगाच्या स्थापनेपासून तुमच्यासाठी सिद्ध केलेले राज्य वतन म्हणून मिळवा.

³⁵“कारण मी भुकेला होतो आणि तुम्ही मला खाऊ घातले; मी तान्हेला होतो आणि तुम्ही मला प्यायला दिले; मी परका होतो आणि तुम्ही मला आत घेतले, ³⁶मी उघडा होतो आणि तुम्ही मला वस्त्र दिले, मी आजारी होतो आणि तुम्ही माझी काळजी घेतली, मी तुरुंगात होतो आणि तुम्ही माझ्याकडे आलात.’”

³⁷“तेव्हा नीतिमान त्याला उत्तर देतील, ‘प्रभू, आम्ही तुला भुकेला पाहून केव्हा खाऊ घातले, किंवा तान्हेला पाहून केव्हा प्यायला दिले?

³⁸“आम्ही तुला परका पाहून केव्हा आसरा दिला, किंवा उघडा पाहून केव्हा वस्त्र दिले? ³⁹आम्ही तुला आजारी किंवा तुरुंगात केव्हा पाहून तुझ्याकडे आलो?’”

⁴⁰“आणि राजा उत्तर देईल, ‘मी तुम्हांला खचित सांगतो, या माझ्या धाकट्या भावंडांतील एकाला जे काही तुम्ही केले, ते तुम्ही मलाच केले.’ ⁴¹मग तो आपल्या डावीकडील लोकांना म्हणेल, ‘माझ्यापासून दूर व्हा, शापितांनो, सैतान व त्याच्या दूतांसाठी सिद्ध केलेल्या सार्वकालिक अग्नीत जा. ⁴²कारण मी भुकेला होतो आणि तुम्ही मला खायला काही दिले नाही, तान्हेला होतो आणि तुम्ही मला प्यायला काही दिले नाही, ⁴³मी परका होतो आणि तुम्ही मला आत घेतले नाही; उघडा होतो आणि तुम्ही मला वस्त्र दिले नाही; आजारी व तुरुंगात होतो आणि तुम्ही माझ्याकडे आला नाहीत.’”

⁴⁴“तेव्हा तेही उत्तर देतील, ‘प्रभू, आम्ही तुला भुकेला, तान्हेला, परका, उघडा, आजारी किंवा तुरुंगात केव्हा पाहिले आणि तुझी सेवा केली नाही?’

⁴⁵“तो उत्तर देईल, ‘मी तुम्हांला खचित सांगतो: या धाकट्यांतील एकाला जे काही तुम्ही केले नाही, ते तुम्ही मलाच केले नाही.’ ⁴⁶मग ते सार्वकालिक शिक्षेत जातील, पण नीतिमान सार्वकालिक जीवनात जातील.”