मत्तय 26

अध्याय 26.

26 ¹येशूने ही सर्व वचने सांगून संपवली, तेव्हा तो आपल्या शिष्यांना म्हणाला,

²"तुम्हांला ठाऊक आहे की दोन दिवसांनंतर वल्हांडण येईल, आणि मनुष्याचा पुत्र वधस्तंभावर खिळण्यासाठी धरून दिला जाईल."

³तेव्हा मुख्य याजक व लोकांचे वडीलजन कयफा नामक महायाजकाच्या वाड्यात एकत्र जमले, ⁴आणि त्यांनी येशूला गुप्तपणे धरून ठार मारण्याचा एकत्र कट रचला. ⁵पण ते म्हणाले, "सणाच्या वेळी नको, नाहीतर लोकांमध्ये दंगल माजेल."

ती येशूला दफनासाठी अभिषेक करते

⁶तेव्हा येशू बेथानीमध्ये, शिमोन कुष्ठरोग्याच्या घरी असताना, ⁷एक स्त्री अतिशय मौल्यवान सुगंधी तेलाची संगमरवरी कुपी घेऊन त्याच्याकडे आली, आणि तो भोजनासाठी बसला असता तिने ते त्याच्या मस्तकावर ओतले. ⁸हे पाहून शिष्य संतापले आणि म्हणाले, "हा नाश कशासाठी? ⁹कारण हे मोठ्या किमतीला विकून ते पैसे गरिबांना देता आले असते."

¹⁰येशूला हे कळले आणि तो त्यांना म्हणाला, "या स्त्रीला त्रास का देता? तिने माझ्यासाठी एक सुंदर कृत्य केले आहे. ¹¹कारण गरीब तर सदा तुमच्याजवळ असतात, पण मी सदा तुमच्याजवळ असणार नाही. ¹²तिने माझ्या देहावर हे सुगंधी तेल ओतले, ते तिने मला दफनासाठी तयार करण्याकरिता केले. ¹³मी तुम्हांला खरे सांगतो: जगात जिथे कोठे ही सुवार्ता गाजवली जाईल, तिथे तिच्या स्मरणार्थ तिने केलेले हे कृत्यही सांगितले जाईल."

यहूदा चांदीसाठी पुत्राचा विश्वासघात करतो

¹⁴तेव्हा त्या बारा जणांपैकी एक, म्हणजे यहूदा इस्कर्योत म्हटलेला, मुख्य याजकांकडे गेला, ¹⁵आणि म्हणाला, "मी त्याला तुमच्या हाती धरून दिले तर तुम्ही मला काय देण्यास तयार आहात?" तेव्हा त्यांनी त्याला तीस चांदीची नाणी मोजून दिली. ¹⁶आणि तेव्हापासून तो त्याला विश्वासघाताने धरून देण्याची संधी शोधू लागला.

वल्हांडणाची तयारी

¹⁷बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या पहिल्या दिवशी शिष्यांनी येशूला विचारले, "तुम्ही वल्हांडण भोजन करावे म्हणून आम्ही तुमच्यासाठी तयारी कोठे करावी अशी तुमची इच्छा आहे?"

¹⁸तो म्हणाला, "नगरात अमुक माणसाकडे जा आणि त्याला सांगा, 'गुरुजी म्हणतात: माझी वेळ जवळ आली आहे. मी माझ्या शिष्यांसह तुझ्या घरी वल्हांडण पाळणार आहे.'"

¹⁹येशूने आज्ञा दिल्याप्रमाणे शिष्यांनी केले आणि त्यांनी वल्हांडणाची तयारी केली.

²⁰संध्याकाळ झाली तेव्हा तो त्या बारा जणांसह भोजनास बसला.

²¹आणि ते भोजन करत असता तो म्हणाला, "मी तुम्हांला खरे सांगतो, तुमच्यांपैकी एक जण माझा विश्वासघात करील."

²²अत्यंत दुःखी होऊन त्यांच्यातील प्रत्येकाने त्याला विचारले, "प्रभू, तो मी तर नाही ना?"

²³त्याने उत्तर दिले, "ज्याने माझ्याबरोबर ताटलीत आपला हात बुडवला, तोच माझा विश्वासघात करील. ²⁴मनुष्याचा पुत्र, त्याच्याविषयी जसे लिहिले आहे तसाच जातो. पण ज्याच्या हातून मनुष्याच्या पुत्राचा विश्वासघात होतो, त्या माणसाची केवढी दुर्दशा! तो जन्मला नसता तर त्याच्यासाठी बरे झाले असते."

²⁵त्याचा विश्वासघात करणारा यहूदा म्हणाला, "रब्बी, तो मी तर नाही ना?" त्याने त्याला म्हटले, "तू म्हणालास ते खरे."

²⁶ते भोजन करत असता येशूने भाकर घेतली, आशीर्वाद देऊन ती मोडली, आणि शिष्यांना देऊन म्हणाला, "घ्या, खा; हे माझे शरीर आहे." ²⁷मग त्याने प्याला घेतला व उपकारस्तुती करून तो त्यांना देऊन म्हणाला, "तुम्ही सर्व यातून प्या, ²⁸कारण हे कराराचे माझे रक्त आहे, जे पापांच्या क्षमेसाठी पुष्कळांकरिता ओतले जाते. ²⁹मी तुम्हांला सांगतो: आतापासून माझ्या पित्याच्या राज्यात तुमच्याबरोबर हा द्राक्षारस नवा पिईन त्या दिवसापर्यंत मी हा द्राक्षवेलीचा रस पुन्हा पिणार नाही."

³⁰मग स्तोत्र गाऊन झाल्यावर ते जैतुनाच्या डोंगराकडे निघून गेले.

येशू पेत्राच्या नकाराचे भाकीत करतो

³¹तेव्हा येशू त्यांना म्हणाला, "आज रात्री तुम्ही सर्व माझ्यामुळे अडखळून जाल. कारण असे लिहिले आहे: 'मी मेंढपाळाला मारीन आणि कळपातील मेंढरे पांगतील.' ³²पण मी उठवला गेल्यानंतर तुमच्या आधी गालीलात जाईन."

³³पेत्र त्याला म्हणाला, "तुमच्यामुळे सर्व अडखळून गेले तरी मी कधीच अडखळून जाणार नाही."

³⁴येशू त्याला म्हणाला, "मी तुला खरे सांगतो: आज रात्री कोंबडा आरवण्यापूर्वी तू मला तीन वेळा नाकारशील."

³⁵पेत्र म्हणाला, "तुमच्याबरोबर मला मरावे लागले तरी मी तुम्हांला नाकारणार नाही." आणि सर्व शिष्यांनीही तसेच म्हटले.

पुत्र पित्याला शरण जातो

³⁶मग येशू त्यांच्यासह गेथशेमाने नामक ठिकाणी आला आणि शिष्यांना म्हणाला, "मी तिकडे जाऊन प्रार्थना करेपर्यंत तुम्ही येथे बसा."

³⁷आणि पेत्राला व जब्दीच्या दोन पुत्रांना बरोबर घेऊन तो अत्यंत दुःखी व व्याकूळ होऊ लागला.

³⁸मग तो त्यांना म्हणाला, "माझा जीव मरणप्राय दुःखाने पिळवटला आहे. तुम्ही येथे राहा आणि माझ्याबरोबर जागत राहा."

³⁹थोडे पुढे जाऊन तो पालथा पडला आणि प्रार्थना करू लागला, "हे माझ्या पित्या, शक्य असेल तर हा प्याला माझ्यापासून दूर होवो. तरी माझ्या इच्छेप्रमाणे नव्हे, तर तुझ्या इच्छेप्रमाणे होवो."

⁴⁰तो शिष्यांकडे आला आणि त्यांना झोपलेले पाहिले. तो पेत्राला म्हणाला, "तर काय, तुम्हांला माझ्याबरोबर एक तासभरही जागे राहवले नाही? ⁴¹जागृत राहा आणि प्रार्थना करा, म्हणजे तुम्ही मोहात पडणार नाही; आत्मा उत्सुक आहे, पण देह अशक्त आहे."

⁴²दुसऱ्यांदा तो निघून जाऊन प्रार्थना करू लागला, "हे माझ्या पित्या, मी हा प्याला प्यायल्याशिवाय जर तो टळणे शक्य नसेल, तर तुझी इच्छा पूर्ण होवो."

⁴³आणि तो पुन्हा आला व त्यांना झोपलेले पाहिले, कारण त्यांचे डोळे जड झाले होते. ⁴⁴म्हणून त्यांना पुन्हा सोडून तो निघून गेला आणि तिसऱ्यांदा तेच शब्द बोलून प्रार्थना केली.

⁴⁵मग तो शिष्यांकडे आला आणि त्यांना म्हणाला, "अजून झोपून विश्रांती घेत आहात काय? पाहा, वेळ आली आहे, आणि मनुष्याचा पुत्र पाप्यांच्या हाती धरून दिला जात आहे. ⁴⁶उठा, चला जाऊ! पाहा, माझा विश्वासघात करणारा जवळ आला आहे!"

येशूचा विश्वासघात व अटक

⁴⁷तो अजून बोलत असता, त्या बारा जणांपैकी एक यहूदा, मुख्य याजक व लोकांच्या वडीलजनांकडून पाठवलेल्या तलवारी व सोटे घेतलेल्या मोठ्या जमावासह अचानक आला. ⁴⁸त्याचा विश्वासघात करणाऱ्याने त्यांना खूण देऊन ठेवली होती: "ज्याचे मी चुंबन घेईन तोच तो आहे—त्याला धरा." ⁴⁹आणि लगेच येशूजवळ येऊन तो म्हणाला, "रब्बी, नमस्कार!" आणि त्याने त्याचे चुंबन घेतले.

⁵⁰येशू त्याला म्हणाला, "मित्रा, ज्यासाठी तू आलास ते कर." तेव्हा त्यांनी पुढे येऊन येशूला धरले व पकडून ठेवले.

⁵¹आणि पाहा, येशूबरोबर असलेल्यांतील एकाने आपला हात पुढे करून आपली तलवार उपसली आणि महायाजकाच्या दासावर वार करून त्याचा कान कापून टाकला.

⁵²तेव्हा येशू त्याला म्हणाला, "आपली तलवार पुन्हा तिच्या जागी ठेव. जे सर्व तलवार धरतात ते तलवारीनेच मरतील. ⁵³मला असे वाटते काय की मी माझ्या पित्याला हाक मारू शकत नाही, आणि तो मला लगेच बारा सैन्यांहूनही अधिक देवदूत पाठवणार नाही? ⁵⁴पण असे असेल तर, हे असेच घडले पाहिजे असे सांगणारी शास्त्रवचने कशी पूर्ण होतील?"

⁵⁵त्या वेळी येशू जमावांना म्हणाला, "जणू एखाद्या लुटारूवर चालून यावे तसे तुम्ही मला धरण्यासाठी तलवारी व सोटे घेऊन आलात काय? मी रोज मंदिरात बसून शिकवत असे, तरी तुम्ही मला अटक केली नाही. ⁵⁶पण संदेष्ट्यांची शास्त्रवचने पूर्ण व्हावी म्हणून हे सर्व घडले." तेव्हा सर्व शिष्य त्याला सोडून पळून गेले.

येशू आपल्या आरोप करणाऱ्यांसमोर

⁵⁷मग ज्यांनी येशूला अटक केली होती त्यांनी त्याला कयफा महायाजकाकडे नेले, तेथे शास्त्री व वडीलजन जमले होते. ⁵⁸पेत्र दुरून त्याच्यामागे महायाजकाच्या वाड्यापर्यंत गेला, आत जाऊन याचा शेवट कसा होतो हे पाहण्यासाठी पहारेकऱ्यांसोबत बसला.

⁵⁹मुख्य याजक व सर्व न्यायसभा येशूला ठार मारण्यासाठी त्याच्याविरुद्ध खोटी साक्ष शोधत होते, ⁶⁰पण पुष्कळ खोटे साक्षीदार पुढे आले तरी त्यांना काहीच सापडले नाही. शेवटी दोघे पुढे आले, ⁶¹आणि म्हणाले, "हा माणूस म्हणाला होता, 'मी देवाचे मंदिर मोडून तीन दिवसांत पुन्हा बांधू शकतो.'"

⁶²महायाजक उभा राहून त्याला म्हणाला, "तुला काहीच उत्तर नाही काय? हे लोक तुझ्याविरुद्ध काय साक्ष देत आहेत?" ⁶³पण येशू गप्प राहिला. महायाजक त्याला म्हणाला, "जिवंत देवाची शपथ घालून मी तुला सांगतो: तू ख्रिस्त, देवाचा पुत्र आहेस का ते आम्हांला सांग."

⁶⁴येशू त्याला म्हणाला, "तू म्हणालास ते खरे. पण मी तुम्हांला सांगतो: आतापासून तुम्ही मनुष्याच्या पुत्राला सामर्थ्याच्या उजव्या बाजूला बसलेले आणि आकाशाच्या मेघांवर येताना पाहाल."

⁶⁵तेव्हा महायाजकाने आपली वस्त्रे फाडली आणि म्हणाला, "याने देवाची निंदा केली आहे! आपल्याला आणखी साक्षीदारांची काय गरज? आता तुम्ही ही निंदा ऐकलीच आहे. ⁶⁶तुमचे मत काय?" त्यांनी उत्तर दिले, "हा मरणास योग्य आहे."

⁶⁷मग त्यांनी त्याच्या तोंडावर थुंकून त्याला बुक्क्या मारल्या; आणि काहींनी त्याला थपडा मारून ⁶⁸म्हटले, "अरे ख्रिस्ता, आम्हांला भविष्य सांग! तुला कोणी मारले?"

पेत्र येशूला ओळखत नाही म्हणतो

⁶⁹पेत्र बाहेर वाड्यात बसला होता. एक दासी त्याच्याजवळ येऊन म्हणाली, "तूही गालीलकर येशूबरोबर होतास."

⁷⁰पण त्याने सर्वांसमोर हे नाकारून म्हटले, "तू काय बोलतेस ते मला ठाऊक नाही."

⁷¹तो वेशीकडे बाहेर गेला असता दुसऱ्या एका दासीने त्याला पाहिले आणि तेथील लोकांना म्हणाली, "हा माणूस नासरेथकर येशूबरोबर होता."

⁷²आणि त्याने पुन्हा शपथ घेऊन नाकारले, "मी त्या माणसाला ओळखत नाही."

⁷³थोड्या वेळाने तेथे उभे असलेले पेत्राजवळ येऊन म्हणाले, "खरोखर तूही त्यांच्यांपैकी एक आहेस, कारण तुझ्या बोलण्यावरून ते उघड होते."

⁷⁴तेव्हा तो स्वतःला शाप देऊ लागला व शपथ वाहून म्हणू लागला, "मी त्या माणसाला ओळखत नाही." आणि लगेच कोंबडा आरवला.

⁷⁵पेत्राला येशूचे शब्द आठवले: "कोंबडा आरवण्यापूर्वी तू मला तीन वेळा नाकारशील." आणि तो बाहेर जाऊन मोठ्या दुःखाने रडला.