मत्तय 27

अध्याय 27.

27 ¹पहाटे सर्व मुख्य याजक व लोकांचे वडीलजन एकत्र आले आणि येशूला ठार मारण्याचा कट रचला. ²मग त्यांनी त्याला बांधले, घेऊन गेले आणि पिलात राज्यपालाच्या स्वाधीन केले.

³तेव्हा त्याला धरून देणारा यहूदा, येशूला दोषी ठरवलेले पाहून, पश्चात्तापाने भरून गेला आणि त्याने ती तीस चांदीची नाणी मुख्य याजकांना व वडीलजनांना परत आणून दिली, ⁴आणि म्हणाला, “मी निरपराध रक्ताचा विश्वासघात करून पाप केले आहे.” ते म्हणाले, “त्याच्याशी आमचा काय संबंध? ते तू पाहून घे.”

⁵तेव्हा त्याने ती चांदीची नाणी मंदिरात फेकून दिली, बाहेर निघून गेला आणि गळफास घेऊन आपला जीव दिला.

⁶मुख्य याजकांनी ती नाणी घेतली आणि म्हणाले, “ही भांडारात ठेवणे आम्हांला योग्य नाही, कारण हे रक्ताचे मोल आहे.” ⁷म्हणून त्यांनी विचार करून त्या पैशांनी कुंभाराचे शेत विकत घेतले, यासाठी की परक्यांना तेथे पुरता यावे. ⁸म्हणूनच त्या शेताला आजपर्यंत रक्ताचे शेत असे म्हटले जाते. ⁹तेव्हा यिर्मया संदेष्ट्याने सांगितलेले वचन पूर्ण झाले: “त्यांनी ती तीस चांदीची नाणी घेतली—ज्याचे मोल ठरवले होते, ज्याचे मोल इस्राएलाच्या काही पुत्रांनी ठरवले होते, ¹⁰आणि ती त्यांनी कुंभाराच्या शेतासाठी दिली, जसे आमच्या पित्याने मला आज्ञा केली.”

येशू पिलातासमोर मौन राहतो

¹¹येशू राज्यपालासमोर उभा राहिला; राज्यपालाने त्याला विचारले, “तू यहूद्यांचा राजा आहेस काय?” येशू म्हणाला, “तू म्हणतोस तसेच.”

¹²पण मुख्य याजक व वडीलजन त्याच्यावर दोषारोप करत असता, त्याने काहीच उत्तर दिले नाही. ¹³तेव्हा पिलात त्याला म्हणाला, “हे लोक तुझ्याविरुद्ध किती आरोप करत आहेत, ते तू ऐकत नाहीस काय?”

¹⁴पण त्याने त्याला एकाही आरोपाचे उत्तर दिले नाही, म्हणून राज्यपालाला फार आश्चर्य वाटले.

¹⁵प्रत्येक सणाला राज्यपाल लोकसमुदायाच्या इच्छेप्रमाणे एका बंदिवानाला सोडत असे. ¹⁶त्या वेळी बरब्बा नावाचा एक कुख्यात बंदिवान त्यांच्या ताब्यात होता. ¹⁷म्हणून ते जमले असता पिलाताने त्यांना विचारले, “मी तुमच्यासाठी कोणाला सोडावे अशी तुमची इच्छा आहे—बरब्बाला की ख्रिस्त म्हटलेल्या येशूला?” ¹⁸कारण त्यांनी हेव्यामुळेच त्याला स्वाधीन केले होते, हे त्याला ठाऊक होते.

¹⁹तो न्यायासनावर बसलेला असता, त्याच्या पत्नीने त्याला निरोप पाठवला: त्या नीतिमान माणसाच्या भानगडीत तू पडू नकोस, कारण आज स्वप्नात मी त्याच्यामुळे फार दुःख भोगले आहे.

²⁰पण मुख्य याजकांनी व वडीलजनांनी लोकसमुदायांचे मन वळवले की त्यांनी बरब्बाला मागावे आणि येशूला ठार मारवावे. ²¹राज्यपालाने त्यांना विचारले, “या दोघांतून मी कोणाला तुमच्यासाठी सोडावे?” ते म्हणाले, “बरब्बाला.”

²²पिलाताने त्यांना विचारले, “तर मग ख्रिस्त म्हटलेल्या येशूचे मी काय करावे?” ते सर्व म्हणाले, “त्याला वधस्तंभावर खिळा!”

²³तो म्हणाला, “का? त्याने कोणते वाईट कृत्य केले आहे?” पण ते अधिकच मोठ्याने ओरडले, “त्याला वधस्तंभावर खिळा!”

²⁴आपल्याने काही होत नाही, उलट दंगल सुरू होत आहे, हे पाहून पिलाताने पाणी घेतले, लोकसमुदायासमोर आपले हात धुतले आणि म्हणाला, “या माणसाच्या रक्ताविषयी मी निर्दोष आहे; ते तुम्ही पाहून घ्या.”

²⁵तेव्हा सर्व लोकांनी उत्तर दिले, “त्याचे रक्त आमच्यावर व आमच्या मुलांबाळांवर असो!” ^a a v25 ‘त्याचे रक्त आमच्यावर असो’ असे म्हणणे ही एक प्राचीन रूढ म्हण होती, ज्याद्वारे लोकसमुदाय एखाद्या मृत्यूची कायदेशीर व नैतिक जबाबदारी औपचारिकरीत्या स्वीकारत असे.

²⁶तेव्हा त्याने बरब्बाला त्यांच्यासाठी सोडले आणि येशूला फटके मारवून वधस्तंभावर खिळण्यासाठी स्वाधीन केले.

शिपाई राजाची थट्टा करतात

²⁷मग राज्यपालाच्या शिपायांनी येशूला राज्यपालाच्या वाड्यात नेले आणि सर्व सैन्यपथक त्याच्याभोवती जमवले. ²⁸त्यांनी त्याचे कपडे काढून त्याला किरमिजी रंगाचा झगा घातला. ²⁹त्यांनी काट्यांचा मुकुट विणून त्याच्या डोक्यावर ठेवला, त्याच्या उजव्या हातात एक बोरू दिला, त्याच्यापुढे गुडघे टेकले आणि त्याची थट्टा करत म्हणाले, “यहूद्यांच्या राजाचा जयजयकार असो!” ³⁰आणि त्यांनी त्याच्यावर थुंकले, तो बोरू घेतला आणि पुन्हा पुन्हा त्याच्या डोक्यावर मारले. ³¹त्याची थट्टा केल्यावर त्यांनी तो झगा काढून टाकला, त्याला त्याचेच कपडे घातले आणि त्याला वधस्तंभावर खिळण्यासाठी घेऊन गेले.

देवाचा पुत्र वधस्तंभावर खिळला जातो

³²बाहेर जाताना त्यांना शिमोन नावाचा एक कुरेनेकर भेटला; त्याला त्यांनी येशूचा वधस्तंभ वाहण्यास भाग पाडले. ³³आणि गुलगुथा (म्हणजे कवटीचे ठिकाण) नावाच्या ठिकाणी ते आले, ³⁴तेव्हा त्यांनी त्याला कडू पित्त मिसळलेला द्राक्षारस पिण्यास दिला; पण त्याने तो चाखल्यावर प्यायला नकार दिला. ³⁵त्यांनी त्याला वधस्तंभावर खिळल्यावर चिठ्ठ्या टाकून त्याचे कपडे आपसात वाटून घेतले. ³⁶मग ते तेथे बसून त्याच्यावर पहारा करू लागले. ³⁷त्यांनी त्याच्यावरचा आरोप लिहून त्याच्या डोक्यावर लावला: “हा येशू, यहूद्यांचा राजा आहे.”

³⁸तेव्हा त्याच्याबरोबर दोन दरोडेखोरही वधस्तंभावर खिळले गेले, एक त्याच्या उजवीकडे व एक डावीकडे.

³⁹जवळून जाणारे लोक आपली डोकी हलवत त्याची निंदा करत म्हणाले, ⁴⁰“मंदिर पाडून तीन दिवसांत पुन्हा बांधणाऱ्या, स्वतःला वाचव! तू देवाचा पुत्र असलास, तर वधस्तंभावरून खाली उतर!”

⁴¹त्याचप्रमाणे मुख्य याजकांनीही, शास्त्री व वडीलजनांसह, त्याची थट्टा करत म्हटले, ⁴²“त्याने दुसऱ्यांना वाचवले; स्वतःला मात्र तो वाचवू शकत नाही. तो इस्राएलाचा राजा आहे—आता तो वधस्तंभावरून खाली उतरो, म्हणजे आम्ही त्याच्यावर विश्वास ठेवू. ⁴³तो देवावर भरवसा ठेवतो—देवाला त्याची इच्छा असल्यास, आता देवाने त्याला सोडवावे; कारण तो म्हणाला, ‘मी देवाचा पुत्र आहे.’” ⁴⁴आणि त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळलेल्या दरोडेखोरांनीही त्याच प्रकारे त्याची निंदा केली.

त्यागलेला पुत्र आपला आत्मा सोडतो

⁴⁵मग दुपारपासून तीन वाजेपर्यंत सर्व भूमीवर अंधार पडला.

⁴⁶सुमारे तीन वाजता येशूने मोठ्याने आरोळी मारली, “एली, एली, लमा सबखथनी?”—म्हणजे, “माझ्या देवा, माझ्या देवा, तू माझा त्याग का केलास?”

⁴⁷तेथे उभे असलेल्यांपैकी काहींनी हे ऐकून म्हटले, “हा एलियाला हाक मारत आहे.” ⁴⁸त्यांच्यातील एकजण लगेच धावला, त्याने एक स्पंज आंबट द्राक्षारसात भिजवला, बोरूवर लावला आणि त्याला प्यायला दिला. ⁴⁹पण इतर म्हणाले, “त्याला असूच द्या. एलिया त्याला वाचवायला येतो का, ते आपण पाहू.”

⁵⁰मग येशूने पुन्हा मोठ्याने आरोळी मारली आणि आपला आत्मा सोडला. ⁵¹एकाएकी मंदिराचा पडदा वरपासून खालपर्यंत फाटून त्याचे दोन तुकडे झाले. भूमी हादरली, खडक फुटले. ⁵²कबरा उघडल्या गेल्या आणि निजून गेलेल्या अनेक पवित्र जनांचे देह उठवले गेले. ⁵³येशूच्या पुनरुत्थानानंतर ते कबरांतून बाहेर आले, पवित्र नगरात गेले आणि अनेकांना दिसले.

⁵⁴शताधिपती व त्याच्याबरोबर येशूवर पहारा करणारे यांनी तो भूकंप व घडलेल्या गोष्टी पाहून ते फार भयभीत झाले आणि म्हणाले, “खरोखर हा देवाचा पुत्र होता!”

⁵⁵पुष्कळ स्त्रिया दुरून पाहत होत्या; त्या गालीलापासून येशूची सेवा करत त्याच्यामागे आल्या होत्या. ⁵⁶त्यांच्यामध्ये मरीया मग्दालिया, याकोब व योसेफ यांची आई मरीया, आणि जब्दीच्या पुत्रांची आई होत्या.

येशूला कबरेत ठेवले जाते

⁵⁷संध्याकाळी अरिमथाईचा योसेफ नावाचा एक श्रीमंत मनुष्य आला, तो स्वतः येशूचा शिष्य होता. ⁵⁸त्याने पिलाताकडे जाऊन येशूचे शरीर मागितले. तेव्हा पिलाताने ते त्याला देण्याची आज्ञा केली. ⁵⁹योसेफाने ते शरीर घेतले, स्वच्छ तागाच्या वस्त्रात गुंडाळले, ⁶⁰आणि त्याने खडकात खोदलेल्या आपल्या नव्या कबरेत ते ठेवले, कबरेच्या तोंडावर एक मोठा दगड लोटला आणि तो निघून गेला. ⁶¹मरीया मग्दालिया व दुसरी मरीया तेथे कबरेसमोर बसलेल्या होत्या.

कबरेवर शिक्का मारून पहारा बसवला जातो

⁶²दुसऱ्या दिवशी—तयारीच्या दिवसानंतर—मुख्य याजक व परूशी पिलातासमोर एकत्र जमले, ⁶³आणि म्हणाले, “महाराज, आम्हांला आठवते की तो फसवणारा जिवंत असता म्हणाला होता, ‘तीन दिवसांनंतर मी उठेन.’ ⁶⁴म्हणून तिसऱ्या दिवसापर्यंत कबरेचा बंदोबस्त करण्याची आज्ञा द्या, नाहीतर त्याचे शिष्य येऊन त्याला चोरून नेतील आणि लोकांना सांगतील, ‘तो मेलेल्यांतून उठवला गेला आहे.’ मग ही शेवटची फसवणूक पहिल्यापेक्षा वाईट होईल.”

⁶⁵पिलात त्यांना म्हणाला, “तुमच्याजवळ पहारेकरी आहेत. जा, तुम्हांला जमेल तसा बंदोबस्त करा.” ⁶⁶मग त्यांनी जाऊन दगडावर शिक्का मारून व पहारेकरी बसवून कबरेचा बंदोबस्त केला.