नीतिसूत्रे 30

30 ¹याकेहाचा मुलगा अगूर याचे शब्द—ही देववाणी. तो पुरुष म्हणतो: हे माझ्या पित्या, मी थकून गेलो आहे; हे माझ्या पित्या, मी थकून गेलो आहे आणि गळून गेलो आहे. ²खरोखर, मनुष्य म्हणवून घ्यावे इतकाही मी नाही, इतका मी पशुतुल्य आहे; मनुष्याला असते ती समजही माझ्याजवळ नाही. ³मी ज्ञान शिकलो नाही, आणि परमपवित्राचे ज्ञानही माझ्याजवळ नाही. ⁴स्वर्गात कोण चढून गेला आणि खाली उतरला? आपल्या ओंजळीत वारा कोणी जमवला? पाण्याला वस्त्रात कोणी गुंडाळले? पृथ्वीच्या सर्व सीमा कोणी स्थापल्या? त्याचे नाव काय, आणि त्याच्या पुत्राचे नाव काय? तुला खचित माहीत असेल! ^a a v4 या गोष्टी कोणी केल्या आणि त्याच्या पुत्राचे नाव काय, असे अगूर विचारतो. येशूने हे कोडे सोडवले: “जो स्वर्गातून खाली उतरला त्या मनुष्याच्या पुत्राशिवाय कोणीही स्वर्गात चढून गेलेला नाही” (योहान ३:१३). पित्याला एक पुत्र आहे. ⁵आमच्या पित्याचा प्रत्येक शब्द खरा ठरतो; जे त्याच्यात आश्रय घेतात त्यांना तो ढाल आहे. ⁶त्याच्या शब्दांत भर घालू नकोस, नाहीतर तो तुला ताडील आणि तू लबाड ठरशील. ⁷मी तुझ्याजवळ दोन गोष्टी मागतो; मी मरण्यापूर्वी त्या मला नाकारू नकोस: ⁸असत्य आणि लबाडी माझ्यापासून दूर ठेव; मला दारिद्र्यही देऊ नकोस आणि श्रीमंतीही देऊ नकोस; माझ्या वाट्याची भाकरच तेवढी मला दे, ⁹कारण मी तृप्त झालो तर कदाचित तुला नाकारीन आणि म्हणेन, “देव कोण आहे?” किंवा मी गरीब झालो तर कदाचित चोरी करीन आणि माझ्या देवाचे नाव विटाळीन. ¹⁰दासाची त्याच्या धन्याजवळ चहाडी करू नकोस, नाहीतर तो तुला शाप देईल आणि तू दोषी ठरशील. ¹¹एक अशी पिढी आहे जी आपल्या बापाला शाप देते आणि आपल्या आईला आशीर्वाद देत नाही. ¹²एक अशी पिढी आहे जी आपल्याच दृष्टीने शुद्ध आहे, तरी आपल्या मलिनतेपासून धुतलेली नाही. ¹³एक अशी पिढी आहे—किती गर्विष्ठ तिचे डोळे, किती तुच्छतेने पाहणारी तिची नजर! ¹⁴एक अशी पिढी आहे जिचे दात तलवारी आहेत, जिच्या दाढा सुऱ्या आहेत, त्या पृथ्वीवरील दीनांना आणि माणसांतील गरजवंतांना गिळून टाकतात. ¹⁵जळवेला दोन कन्या आहेत: “दे” आणि “दे.” तीन गोष्टी कधीच तृप्त होत नाहीत; चार गोष्टी कधीच म्हणत नाहीत, “पुरे”: ¹⁶कबर, वांझ गर्भ, पाण्याने कधीच तृप्त न होणारी भूमी, आणि कधीच “पुरे” न म्हणणारा अग्नी. ¹⁷जो डोळा बापाची थट्टा करतो आणि आईचे ऐकण्यास तुच्छ मानतो— त्याला दरीतले कावळे उपटून काढतील, आणि गिधाडांची पिल्ले तो खातील. ¹⁸तीन गोष्टी मला अति अद्भुत वाटतात; चार गोष्टी मला समजत नाहीत: ¹⁹आकाशातील गरुडाची वाट, खडकावरील सापाची वाट, समुद्राच्या मध्यभागी जहाजाची वाट, आणि तरुणीबरोबर पुरुषाची वाट. ²⁰व्यभिचारिणीची वाट अशी आहे: ती खाते आणि आपले तोंड पुसते आणि म्हणते, “मी काही वाईट केले नाही.” ²¹तीन गोष्टींनी पृथ्वी थरथरते; चार गोष्टी तिला सहन होत नाहीत: ²²दास जेव्हा राजा होतो, आणि मूर्ख जेव्हा अन्नाने तृप्त होतो; ²³अप्रिय स्त्री जेव्हा शेवटी विवाहित होते, आणि दासी जेव्हा आपल्या मालकिणीची जागा घेते. ²⁴पृथ्वीवरील चार गोष्टी लहान आहेत, तरी त्या अत्यंत शहाण्या आहेत: ²⁵मुंग्या हा बलवान नसलेला लोक आहे, तरी त्या उन्हाळ्यात आपले अन्न साठवतात; ²⁶ससे हा सामर्थ्यवान नसलेला लोक आहे, तरी ते कड्यांत आपली घरे करतात; ²⁷टोळांना राजा नाही, तरी ते सर्व रांगेने पुढे चालतात; ²⁸पाल तू हातांनी पकडू शकतोस, तरी ती राजांच्या महालांत आढळते. ²⁹तीन गोष्टींची चाल ऐटदार असते; चार गोष्टींची पावले डौलदार असतात: ³⁰सिंह, पशूंत सर्वांहून बलवान, जो कशापुढेही माघार घेत नाही; ³¹ऐटीने चालणारा कोंबडा, बोकड, आणि ज्याच्याबरोबर त्याचे सैन्य आहे असा राजा. ³²जर तू स्वतःला उंचावत मूर्खपणा केला असशील, किंवा तू वाईट कट रचला असशील, तर आपला हात आपल्या तोंडावर ठेव. ³³कारण दूध घुसळल्याने लोणी निघते, नाक पिळल्याने रक्त निघते, आणि राग चेतवल्याने भांडण निर्माण होते.