स्तोत्रसंहिता 104

104 ¹हे माझ्या जिवा, आमच्या पित्याचा धन्यवाद कर. हे माझ्या पित्या, तू फार थोर आहेस; तू वैभव व प्रताप पांघरला आहेस.

²तो वस्त्राप्रमाणे प्रकाश पांघरतो; तो आकाश मंडपासारखे पसरतो. ³तो आपल्या माडीवरच्या खोल्यांचे तुळ पाण्यांवर घालतो; तो ढगांना आपला रथ करतो; तो वाऱ्याच्या पंखांवर चालतो. ⁴तो वाऱ्यांना आपले दूत करतो, अग्नीच्या ज्वालांना आपले सेवक करतो. ^a a v4 इब्री लोकांस लिहिलेले पत्र ही ओळ उद्धृत करते, हे दाखवण्यासाठी की आमचा पिता वारा व अग्नी यांनाही आपले सेवक करतो — तर पुत्र सेवक नव्हे, तर अधिपती म्हणून राज्य करतो.

⁵त्याने पृथ्वीला तिच्या पायांवर स्थापिले, यासाठी की ती कधीही ढळणार नाही. ⁶तू तिला वस्त्राप्रमाणे खोल जलाने झाकले; पाणी पर्वतांवर उभे राहिले. ⁷तुझ्या धमकावणीने ते पळाले; तुझ्या गर्जनेच्या आवाजाने ते घाईने निघून गेले. ⁸पर्वत उंचावले, दऱ्या खचल्या तू त्यांच्यासाठी नेमलेल्या ठिकाणी. ⁹तू अशी सीमा घातलीस जी ते ओलांडू शकत नाहीत, यासाठी की ते पुन्हा कधीही पृथ्वीला झाकणार नाहीत.

¹⁰तू दऱ्यांमध्ये झरे उसळवतोस; ते टेकड्यांमधून वाहतात. ¹¹ते प्रत्येक रानपशूला पाणी देतात; रानगाढवे आपली तहान भागवतात. ¹²त्यांच्या काठी आकाशातील पक्षी आपले घरटे करतात; ते फांद्यांमध्ये गातात. ¹³तो आपल्या माडीवरच्या खोल्यांतून पर्वतांना पाणी देतो; तुझ्या कार्याच्या फळाने पृथ्वी तृप्त होते. ¹⁴तो गुरांढोरांसाठी गवत उगवतो, आणि माणसांना लागवडीसाठी वनस्पती, पृथ्वीतून अन्न उत्पन्न करतो, ¹⁵आणि माणसाचे हृदय आनंदित करणारा द्राक्षारस, त्याचे मुख तेजस्वी करणारे तेल, आणि माणसाचे हृदय बळकट करणारी भाकर. ¹⁶आमच्या पित्याच्या वृक्षांना विपुल पाणी मिळते, त्याने लावलेले लबानोनाचे गंधसरू. ¹⁷त्यांमध्ये पक्षी आपली घरटी बांधतात; करकोच्याचे घर देवदार वृक्षांत आहे. ¹⁸उंच पर्वत रानबकऱ्यांसाठी आहेत; खडक ससोल्यांसाठी आश्रयस्थान आहेत.

¹⁹त्याने ऋतू दर्शवण्यासाठी चंद्र निर्माण केला; सूर्याला आपल्या मावळण्याची वेळ ठाऊक आहे. ²⁰तू अंधार करतोस, आणि रात्र होते, तेव्हा रानातील सर्व पशू फिरू लागतात. ²¹तरुण सिंह आपल्या भक्ष्यासाठी गर्जना करतात, आमच्या पित्याकडून आपले अन्न शोधतात. ²²सूर्य उगवला की ते निघून जातात आणि आपल्या गुहांमध्ये पडून राहतात. ²³माणसे आपल्या कामाला बाहेर पडतात आणि संध्याकाळपर्यंत आपल्या श्रमाला लागतात.

²⁴हे आमच्या पित्या, तुझी कृत्ये किती आहेत! तू ती सर्व ज्ञानाने केलीस; पृथ्वी तुझ्या निर्मितीने भरली आहे. ²⁵हा समुद्र पाहा, थोर व विशाल, असंख्य जीवांनी भरलेला, लहान व मोठे सजीव प्राणी. ²⁶तेथे जहाजे इकडून तिकडे जातात, आणि लिव्याथान, ज्याला तू त्यात खेळण्यासाठी घडवलेस. ^b b v26 लिव्याथान: प्राचीन इब्री परंपरेतील एक भयंकर सागरी राक्षस, येथे देवाच्याच निर्मितीतील एक प्राणी म्हणून समुद्रात खेळताना चित्रित केलेला.

²⁷हे सर्व वाट पाहतात की तू त्यांना योग्य वेळी त्यांचे अन्न द्यावेस. ²⁸तू देतोस तेव्हा ते त्यांना, ते गोळा करतात ते; तू आपला हात उघडतोस तेव्हा, ते उत्तम वस्तूंनी भरून जातात. ²⁹तू आपले मुख लपवतोस तेव्हा, ते भयभीत होतात; तू त्यांचा श्वास काढून घेतोस तेव्हा, ते मरतात आणि आपल्या मातीला परत जातात. ³⁰तू आपला आत्मा पाठवतोस तेव्हा, ते निर्माण होतात, आणि तू नवीन करतोस भूमीचा चेहरा.

³¹आमच्या पित्याचे गौरव सर्वकाळ टिको; आमचा पिता आपल्या कृत्यांत आनंद करो. ³²तो पृथ्वीकडे पाहतो आणि ती थरथरते; तो पर्वतांना स्पर्श करतो आणि त्यांतून धूर निघतो.

³³मी जिवंत आहे तोवर आमच्या पित्याला गीत गाईन; मी श्वास घेतो तोवर आमच्या पित्याची स्तुती गाईन. ³⁴माझे मनन संतोषकारक होवो त्याला, कारण मी आमच्या पित्यामध्ये आनंद करतो. ³⁵पापी पृथ्वीवरून नष्ट होवोत, आणि दुर्जन पुन्हा न राहोत. हे माझ्या जिवा, आमच्या पित्याचा धन्यवाद कर. हालेलूया!