स्तोत्रसंहिता 144

144 ¹धन्य असो माझा पिता, माझा खडक, जो माझ्या हातांना युद्धासाठी आणि माझ्या बोटांना लढाईसाठी शिकवतो, ²माझी करार-प्रेमदया आणि माझा किल्ला, माझा दुर्ग आणि माझा उद्धारक, माझी ढाल, जिच्यात मी आश्रय घेतो, जो लोकांना माझ्या अधीन करतो.

³माझ्या पित्या, मनुष्य तो काय, की तू त्याची दखल घ्यावी; मनुष्याचा पुत्र तो काय, की तू त्याचा विचार करावा? ⁴मनुष्य श्वासासारखा आहे; त्याचे दिवस निघून जाणाऱ्या सावलीसारखे आहेत.

⁵माझ्या पित्या, तुझे आकाश लववून खाली ये; पर्वतांना स्पर्श कर, म्हणजे त्यांतून धूर निघेल. ⁶तुझी वीज चमकव आणि त्यांना विखरून टाक; तुझे बाण सोड आणि त्यांना पळवून लाव. ⁷उंचावरून तुझा हात पुढे कर; मला वाचव आणि प्रचंड जलांतून, परक्यांच्या हातांतून मला सोडव, ⁸ज्यांची तोंडे लबाडी बोलतात आणि ज्यांचा उजवा हात खोटी शपथ घेतो.

⁹माझ्या पित्या, मी तुला नवे गीत गाईन; दहा तारांच्या वीणेवर मी तुझ्यासाठी वाद्य वाजवीन, ¹⁰जो राजांना विजय देतो त्याला, जो आपला सेवक दावीद याला क्रूर तलवारीपासून सोडवतो.

¹¹मला वाचव आणि परक्यांच्या हातांतून मला सोडव, ज्यांची तोंडे लबाडी बोलतात आणि ज्यांचा उजवा हात खोटी शपथ घेतो.

¹²मग आमचे पुत्र तारुण्यात उंच वाढलेल्या रोपांसारखे होतील, आमच्या कन्या राजमहालासाठी कोरलेल्या कोपऱ्यांच्या खांबांसारख्या होतील. ¹³आमची कोठारे भरून जातील, सर्व प्रकारचे धान्य पुरवतील; आमचे कळप आमच्या शेतांत हजारोंनी, दहा हजारांनी वाढतील; ¹⁴आमची गुरे गाभण असतील; तटबंदी फुटणार नाही, कोणी बंदिवासात जाणार नाही, आणि आमच्या रस्त्यांवर आर्त हाक ऐकू येणार नाही. ¹⁵ज्या लोकांना अशा गोष्टी लाभतात ते धन्य; ज्या लोकांचा आमचा पिता स्वतःचा आहे ते लोक धन्य.