स्तोत्रसंहिता 90

90 ¹हे सार्वभौम पित्या, तू पिढ्यानपिढ्या आमचे निवासस्थान झाला आहेस. ²पर्वत जन्मण्यापूर्वी, किंवा तू पृथ्वी व जग निर्माण करण्यापूर्वी, अनादिकालापासून अनंतकालापर्यंत तू आमचा पिता आहेस.

³तू माणसांना पुन्हा मातीकडे वळवतोस, आणि म्हणतोस, “हे मानवपुत्रांनो, परत या.”

⁴कारण तुझ्या दृष्टीने हजार वर्षे ही निघून गेलेल्या एका दिवसासारखी, रात्रीच्या एका प्रहरासारखी आहेत. ⁵तू त्यांना पुरासारखे वाहून नेतोस; ते स्वप्नासारखे आहेत, सकाळी उगवणाऱ्या गवतासारखे आहेत, ⁶सकाळी ते बहरते व उगवते; संध्याकाळी ते कोमेजते व वाळते.

⁷कारण तुझ्या कोपाने आम्ही भस्म होतो; तुझ्या क्रोधाने आम्ही घाबरून जातो. ⁸तू आमचे अपराध आपल्यासमोर ठेवले आहेस, आमची गुप्त पापे तुझ्या मुखाच्या प्रकाशात ठेवली आहेस. ⁹कारण आमचे सर्व दिवस तुझ्या क्रोधाखाली निघून जातात; आम्ही आमची वर्षे एका उसाशासारखी संपवतो. ¹⁰आमचे आयुष्य सत्तर वर्षांचे असते, बळ टिकले तर ऐंशी वर्षांचे; तरी त्यांत कष्ट व दुःखाशिवाय काही नसते—ती झटकन निघून जातात, आणि आम्ही उडून जातो. ¹¹तुझ्या कोपाचे सामर्थ्य कोण जाणतो? तुला योग्य असलेल्या भयाइतकाच तुझा क्रोध महान आहे. ¹²आमचे दिवस मोजायला आम्हांला शिकव, म्हणजे आम्हांला ज्ञानी हृदय प्राप्त होईल.

¹³हे आमच्या पित्या, परत ये! कितीकाळ? तुझ्या सेवकांवर कळवळा कर. ¹⁴सकाळी तुझ्या प्रेमदयेने आम्हांला तृप्त कर, म्हणजे आम्ही आनंदाने गाऊ व आमच्या सर्व दिवसांत हर्ष करू. ¹⁵जितके दिवस तू आम्हांला दुःख दिलेस, जितकी वर्षे आम्ही संकट पाहिली, तितके दिवस आम्हांला आनंदित कर. ¹⁶तुझ्या सेवकांना तुझे कार्य दिसो, आणि त्यांच्या मुलांना तुझे वैभव दिसो.

¹⁷सार्वभौम पित्याची कृपा आम्हांवर असो; आमच्या हातांचे काम आमच्यासाठी स्थिर कर—होय, आमच्या हातांचे काम स्थिर कर.