ਇੱਕ ਗੀਤ। ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਬੂਰ।
ਦਾਊਦ ਦੇ ਦੋ ਪਹਿਲੇ ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਤੋਂ ਜੋੜ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ: ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਜੋ ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਕਮ, ਗਿਲਆਦ ਅਤੇ ਅਦੋਮ ਉੱਤੇ ਮਾਲਕੀ ਦਾ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾਅਵਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਸੰਜੀਦਾ ਸਤਰ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ।
108 1ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਜੂਦ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਵਾਂਗਾ। 2ਜਾਗ, ਹੇ ਬਰਬਤ ਅਤੇ ਰਬਾਬ! ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਜਗਾਵਾਂਗਾ। 3ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਵਾਂਗਾ। 4ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
5ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਰਤਾਪ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। 6ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਛੁਡਾਏ ਜਾਣ।
7ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ: “ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ਕਮ ਨੂੰ ਵੰਡਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸੁੱਕੋਥ ਦੀ ਵਾਦੀ ਨੂੰ ਮਿਣਾਂਗਾ।” 8ਗਿਲਆਦ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਮਨੱਸ਼ਹ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਮੇਰਾ ਟੋਪ ਹੈ, ਯਹੂਦਾਹ ਮੇਰਾ ਰਾਜਦੰਡ।
9ਮੋਆਬ ਮੇਰਾ ਚਿਲਮਚੀ ਹੈ; ਅਦੋਮ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ ਸੁੱਟਦਾ ਹਾਂ; ਫ਼ਲਿਸਤ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਾਰਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
10ਗੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ? ਅਦੋਮ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? 11ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਾਡੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ? 12ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। 13ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਧ ਦੇਵੇਗਾ।
