ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ। ਸ਼ਮੀਨੀਥ ਦੇ ਸੁਰ ਉੱਤੇ। ਦਾਊਦ ਦਾ ਭਜਨ।
ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਦੋਹਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰ-ਲੇਖਕ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੇਖੀਬਾਜ਼ ਜੀਭਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਕਿਉਂਕਿ ਲੋੜਵੰਦ ਹਾਉਕੇ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਠੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਤ ਵਾਰ ਤਾਈ ਹੋਈ ਚਾਂਦੀ ਹਨ।
12 1ਹੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ; ਭਗਤ ਲੋਕ ਆਦਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। 2ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਓਹ ਚਾਪਲੂਸੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੋ-ਦਿਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। 3ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਸੁੱਟਣ ਅਤੇ ਹਰ ਉਸ ਜੀਭ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, 4ਜਿਹੜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪਾਵਾਂਗੇ; ਸਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹਨ — ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੌਣ ਹੈ?”
5“ਕਿਉਂ ਜੋ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਲੋੜਵੰਦ ਹਾਹੁਕੇ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਠਾਂਗਾ,” ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। “ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵਾਂਗਾ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦੀ ਤਾਂਘ ਕਰਦਾ ਹੈ।”
6ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਹਨ, ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਾਈ ਹੋਈ ਚਾਂਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ। 7ਹੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੋਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋਗੇ। 8ਦੁਸ਼ਟ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਚਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
