ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ। ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਭਜਨ।
ਚਾਰ ਵਾਰ ਦਾਊਦ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਦੋਂ ਤੱਕ — ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਭੁੱਲਿਆ ਰਹਾਂ, ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਮੂੰਹ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇ, ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸੋਗ ਚੁੱਕਾਂ, ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਉੱਪਰ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਜ਼ਬੂਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਉੱਤੇ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲੀ ਭਲਿਆਈ ਬਾਰੇ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
13 1ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲਿਆ ਰਹੇਂਗਾ? ਕੀ ਸਦਾ ਲਈ? ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੁਕਾਈ ਰੱਖੇਂਗਾ?
2ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਣਾ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਗ ਢੋਣਾ ਪਵੇਗਾ? ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਰਹੇਗਾ? 3ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ; ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਸੌਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
4ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਆਖੇਗਾ, “ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੈ,” ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ। 5ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ। 6ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਗਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਲਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।
