ਜ਼ਬੂਰ 44

44 ¹ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ। ²ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲਾਇਆ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ³ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ; ਸਗੋਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਬਾਂਹ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮੁੱਖ ਦਾ ਚਾਨਣ — ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ।

⁴ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ; ਯਾਕੂਬ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਰ। ⁵ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਤਾੜਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ⁶ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਣੁੱਖ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦੀ। ⁷ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ⁸ਅਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਲਹ। ^a a v8 ਸਲਹ: ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤਕ ਜਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਪਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

⁹ਫਿਰ ਵੀ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਡੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ¹⁰ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ। ¹¹ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖਾਧੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ¹²ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੌਡੀਆਂ ਦੇ ਭਾਅ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ। ¹³ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਲਈ ਤਾਹਨਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੱਠਾ ਤੇ ਨਿਰਾਦਰ। ¹⁴ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲੋਕ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ¹⁵ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੇਰੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੈ, ¹⁶ਤਾਹਨਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਉੱਤੇ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।

¹⁷ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ¹⁸ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕਦਮ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕੇ, ¹⁹ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੇ ਅਨ੍ਹੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ²⁰ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਰਾਏ ਦੇਵਤੇ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਸਾਰਦੇ, ²¹ਕੀ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਭੇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ²²ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਵੱਢੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ^b b v22 ਪੌਲੁਸ ਇਸੇ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹਨ — ਫਿਰ ਵੀ “ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਫ਼ਤਹ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਾਂ” (ਰੋਮੀਆਂ 8:36-37)। ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।

²³ਜਾਗ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾਧਾਰੀ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਸੌਂਦਾ ਹੈਂ? ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਾ; ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾ ਰੱਦ ਕਰ। ²⁴ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸਾਡੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ? ²⁵ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਧੂੜ ਤੱਕ ਝੁਕ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਿਆ ਹੈ। ²⁶ਉੱਠ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ! ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਛੁਡਾ।