ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁਕਾਰ
ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ; ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਦਾਊਦ ਦਾ ਭਜਨ।
ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਵਸੇਬਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ — ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ।
61 1ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੋ; ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵੱਲ ਕੰਨ ਲਾਓ। 2ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਚੱਟਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲੋ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। 3ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਨਾਹ ਰਹੇ ਹੋ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗੜ੍ਹ।
4ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲਵਾਂ। ਸਲਹ 5ਕਿਉਂ ਜੋ ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸੁੱਖਣਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। 6ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਰ੍ਹੇ ਵਧਾਓ; ਉਹਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲਣ। 7ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਰਹੇ; ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਠਹਿਰਾਓ। 8ਤਦ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਦੀ ਉਸਤਤ ਗਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੱਖਣਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ।