ਜ਼ਬੂਰ 90

90 ¹ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਟਿਕਾਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਪੀੜ੍ਹੀਓ-ਪੀੜ੍ਹੀ। ²ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਦਾ ਤੋਂ ਸਦਾ ਤੀਕ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।

³ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, “ਹੇ ਆਦਮ ਵੰਸ਼ੀਓ, ਮੁੜ ਆਓ।”

⁴ਕਿਉਂਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦਿਨ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਪਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹਨ। ⁵ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਓਹ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਓਸ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ— ⁶ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਵਧਦਾ-ਫੁੱਲਦਾ ਅਤੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਤੀਕ ਇਹ ਕੁਮਲਾ ਕੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

⁷ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ⁸ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਬਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਗੁਪਤ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ। ⁹ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕਹਿਰ ਹੇਠ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰ੍ਹੇ ਇੱਕ ਹੌਕੇ ਵਾਂਗ ਮੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ¹⁰ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹੇ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਾਡਾ ਬਲ ਬਣਿਆ ਰਹੇ ਤਾਂ ਅੱਸੀ ਵਰ੍ਹੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਓਹ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ—ਓਹ ਛੇਤੀ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ¹¹ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਕਹਿਰ ਓਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਭੈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ¹²ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗਿਣਨਾ ਸਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਬੁੱਧ ਵਾਲਾ ਮਨ ਪਾਈਏ।

¹³ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਮੁੜ ਆ! ਕਦ ਤੀਕ? ਆਪਣੇ ਦਾਸਾਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਕਰ। ¹⁴ਸਵੇਰੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਈਏ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਕਰੀਏ। ¹⁵ਸਾਨੂੰ ਓਨੇ ਦਿਨ ਅਨੰਦ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਅਸੀਂ ਬਿਪਤਾ ਵੇਖੀ। ¹⁶ਤੇਰੇ ਦਾਸ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇਰਾ ਪਰਤਾਪ ਵੇਖੇ।

¹⁷ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਥਿਰ ਕਰ—ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਥਿਰ ਕਰ।