Nasz Ojciec odnawia swój lud w Gilgal

Przed jakąkolwiek walką – przerwa. Nowe pokolenie zostaje obrzezane i pozostaje w obozie, by wydobrzeć, obchodzi się Paschę, a manna ustaje w dniu, w którym jedzą plony ziemi. Potem mężczyzna z dobytym mieczem mówi Jozuemu, że dowodzi wojskiem naszego Ojca.

Rozdział 5.

Gdy wszyscy królowie amoryccy na zachód od Jordanu i wszyscy królowie kananejscy nad morzem usłyszeli, że nasz Ojciec wysuszył wody Jordanu przed Izraelem, aż przeszli, zamarły ich serca i nie pozostało w nich ducha z powodu Izraela.

W tym czasie nasz Ojciec powiedział do Jozuego: „Zrób sobie krzemienne noże i ponownie obrzezaj Izraelitów, po raz drugi”.

Zrobił więc Jozue krzemienne noże i obrzezał synów Izraela w Gibeat-Haaralot, na Wzgórzu Napletków. A oto powód, dla którego Jozue ich obrzezał: cały lud, który wyszedł z Egiptu — mężczyźni, wszyscy wojownicy — pomarli na pustyni, w drodze, po wyjściu z Egiptu. Każdy, kto wyszedł, był obrzezany, lecz ci, którzy urodzili się na pustyni, w drodze po wyjściu z Egiptu, nie byli. Lud Izraela chodził czterdzieści lat po pustyni, aż wymarł cały naród — wojownicy, którzy wyszli z Egiptu — ponieważ nie usłuchali głosu naszego Ojca. Im to nasz Ojciec przysiągł, że nie pozwoli im ujrzeć ziemi, którą przysiągł ich przodkom dać nam, ziemi opływającej w mleko i miód. Na ich miejsce wzbudził ich dzieci i je obrzezał Jozue, gdyż były nieobrzezane, bo nie obrzezano ich w drodze. Gdy ukończono obrzezanie całego narodu, pozostali w obozie, aż wyzdrowieli.

Wtedy nasz Ojciec powiedział do Jozuego: „Dzisiaj zdjąłem z was hańbę Egiptu”. Dlatego to miejsce nazywa się Gilgal aż do dnia dzisiejszego.

Izraelici, obozując w Gilgal, obchodzili Paschę czternastego dnia miesiąca, wieczorem, na równinach Jerycha. Nazajutrz po Passze, właśnie tego dnia, jedli plony ziemi: chleb bez zakwasu i prażone ziarno. Manna ustała nazajutrz po tym, jak zjedli plony ziemi. Izraelici nie mieli już manny; tego roku jedli zbiory Kanaanu.

Wódz zastępów naszego Ojca

W pobliżu Jerycha Jozue podniósł oczy i zobaczył męża stojącego przed nim, z dobytym mieczem w ręku. Podszedł do niego i zapytał: „Czy jesteś za nami, czy za naszymi wrogami?”.

„Nie” — odpowiedział — „teraz przyszedłem jako wódz zastępów naszego Ojca”. Jozue upadł twarzą do ziemi, oddał pokłon i powiedział: „Co mój pan rozkaże swojemu słudze?”.

Wódz zastępów naszego Ojca powiedział do Jozuego: „Zdejmij sandały ze swoich stóp, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest święte”. I Jozue tak uczynił.