Bav Gelê Xwe li Gilgalê Nû Dike

Berî her şer, rawestanek. Nifşekî nû tê sinetkirin û ji bo başbûnê li kampê tê hiştin, Cejna Derbasbûnê tê girtin, û manna wê rojê ku ew ji xwarina welêt bixwin radiweste. Paşê mirovekî bi şûrekî kişandî ji Yêşû re dibêje ku ew serfermandarê artêşa Bavê me ye.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2, 9

Beş 5.

Gava hemû padîşahên Emoriyan ên li aliyê rojavayê Urdunê û hemû padîşahên Kenaniyan ên li ber behrê bihîstin ku Bavê me ava Urdunê li ber Îsraêl zuwa kiribû heta ku ew derbas bûn, dilê wan heliya û ji ber Îsraêl tu ruh di wan de nema.

Di wê demê de Bavê me ji Yêşû re got: “Ji xwe re kêrên ji çeqmaqê çêke û ji nû ve, cara duyem, Îsraêliyan sinet bike.”

Loma Yêşû kêrên ji çeqmaqê çêkirin û kurên Îsraêl li Gibeat-Haaralotê, Girê Serçûnan, sinet kirin. Sedema ku Yêşû ew sinet kirin ev e: hemû gelê ku ji Misrê derketibûn, nêr, hemû şervan, piştî derketina ji Misrê li çolê li ser rê mirîbûn. Her kesê ku derketibû sinet bûbû, lê ewên ku li çolê, li ser riya ji Misrê derketinê çêbûbûn, sinet nebûbûn. Gelê Îsraêl çil salan li çolê meşiyan heta ku hemû netewe—şervanên ku ji Misrê derketibûn—mirin, çimkî wan guh neda dengê Bavê me. Bavê me ji wan re sond xwaribû ku ewê nehêle ew wê welatê ku wî ji bav û kalên wan re sond xwaribû ku bide me bibînin, welatekî ku şîr û hingiv tê de diherike. Wî zarokên wan li şûna wan mezin kirin, û Yêşû ew sinet kirin, çimkî ew sinetkirî nebûn, li ser rê nehatibûn sinetkirin. Gava sinetkirina hemû netewe temam bû, ew li kampê man heta ku başbûn.

Piştre Bavê me ji Yêşû re got: “Îro min şermezariya Misrê ji ser we gêra.” Loma heta îro ji wî cihî re Gilgal tê gotin.

Îsraêlên ku li Gilgalê kamp danîbûn, di roja çardehem a wê mehê de, êvarê, li deşta Erîhayê Cejna Derbasbûnê pîroz kirin. Roja piştî Cejna Derbasbûnê, tam di wê rojê de, wan berhema wî welatî xwar: nanê bêhevîrtirş û genimê biraştî. Roja piştî ku wan berhema wî welatî xwar, man sekinî. Êdî ji Îsraêliyan re man tunebû; wê salê wan berhema Kenanê xwar.

Serokê Artêşa Bav

Li nêzîkî Erîhayê, Yêşû serê xwe hildan û mêrek dît ku li ber wî rawestiyaye, şûrê wî di destê wî de kişandî. Ew nêzîk bû û pirsî: “Tu ji bo me yî an ji bo dijminên me?”

Wî bersiv da: “Na. Ez niha wek serokê artêşa Bavê me hatime.” Yêşû deverû li erdê ket û perizî û got: “Ezbenî ji xulamê xwe re çi dibêje?”

Serokê artêşa Bavê me ji Yêşû re got: “Solên xwe ji lingên xwe derxe, çimkî cihê ku tu lê rawestiyayî pîroz e.” Yêşû wusa kir.