Lampa Ojca płonie nieustannie
Oliwa do lampy i dwanaście chlebów stale leżą przed naszym Ojcem, układane na nowo w każdy szabat. Potem pewien człowiek w czasie bójki przeklina Imię i zostaje ukamienowany, a dołączone rozstrzygnięcie mówi, że jedno prawo obejmuje zarówno cudzoziemca, jak i tubylca.
24 1Nasz Ojciec przemówił do Mojżesza:
2„Rozkaż Izraelitom, aby przynieśli ci czystą, tłoczoną oliwę z oliwek do światła, aby lampa płonęła nieustannie. 3Na zewnątrz zasłony świadectwa w Namiocie Spotkania Aaron ma ją doglądać przede mną od wieczora do rana, nieustannie — to wieczne prawo dla waszych pokoleń. a a v3 „Świadectwo” odnosi się do kamiennych tablic przymierza przechowywanych w Arce Przymierza. 4Na czystym świeczniku ma doglądać lamp przede mną nieustannie.
5„Weź najlepszą mąkę i upiecz dwanaście chlebów, każdy z około czterech i pół funta mąki. 6Ułóż je w dwóch rzędach, po sześć w każdym rzędzie, na czystym stole przede mną. 7Na każdym rzędzie połóż czyste kadzidło jako pamiątkową część chleba, ofiarę pokarmową dla mnie. 8W każdy szabat ma je układać przede mną nieustannie, od Izraelitów, jako wieczne przymierze. 9Należy to do Aarona i jego synów, którzy mają je spożywać w miejscu świętym; jest to dla niego część najświętsza z moich ofiar pokarmowych, ich wieczny dział.”
W obronie imienia Ojca
10Syn pewnej Izraelitki, którego ojciec był Egipcjaninem, wyszedł między Izraelitów; i syn Izraelitki wdał się w bójkę z pewnym Izraelitą w obozie. 11Syn Izraelitki zbluźnił przeciw Imieniu, złorzecząc, i przyprowadzono go do Mojżesza. Jego matka miała na imię Szelomit, córka Dibriego, z pokolenia Dana. 12I osadzili go pod strażą, aż nasz Ojciec objawi im swoją wolę. 13Potem nasz Ojciec przemówił do Mojżesza:
14„Wyprowadź tego, który złorzeczył, poza obóz. Niech wszyscy, którzy to słyszeli, położą swoje ręce na jego głowie, a potem niech cała społeczność go ukamienuje. b b v14 Świadkowie kładli ręce na głowie bluźniercy, aby przenieść z powrotem winę za usłyszenie przekleństwa. 15Powiedz Izraelitom: Ktokolwiek przeklina naszego Ojca, poniesie swój grzech. 16Kto bluźni mojemu imieniu, musi ponieść śmierć — cała społeczność musi go ukamienować. Zarówno przybysz, jak i tubylec: kto bluźni Imieniu, musi ponieść śmierć.
17„Kto zabije jakiegokolwiek człowieka, musi ponieść śmierć. 18Kto zabije zwierzę, musi je wynagrodzić, życie za życie. 19Jeśli ktoś zrani swojego bliźniego, to samo trzeba uczynić jemu: 20Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb: jak ktoś zrani drugiego, tak jemu zostanie uczynione. 21Kto zabije zwierzę, wynagrodzi je; kto zabije człowieka, poniesie śmierć. 22To samo prawo odnosi się zarówno do przybysza, jak i do tubylca, bo ja jestem waszym Ojcem.”
23Mojżesz powiedział to Izraelitom; i wyprowadzili tego, który złorzeczył, poza obóz, i ukamienowali go kamieniami. Izraelici uczynili tak, jak nasz Ojciec rozkazał Mojżeszowi.
