Gdzie jesteś?

Otwarta skarga, że nasz Ojciec zdaje się stać z daleka, podczas gdy zuchwali ludzie polują z zasadzki na ubogich, wmawiając sobie, że nikt nie patrzy. Psalmista upiera się, że on to widzi, i prosi go, by działał jako pomocnik sierot.

Rozdział 10.

Czemu, Ojcze nasz, stoisz z daleka? Czemu kryjesz się w czasach niedoli?

W swojej pysze bezbożny zaciekle ściga ubogiego; niech bezbożni wpadną w podstępy, które sami obmyślili. Bo bezbożny chełpi się tym, czego pragnie jego serce; chciwiec złorzeczy i wyrzeka się naszego Ojca. W swojej pysze bezbożny nie szuka go; wszystkie jego myśli brzmią: „Nie ma Boga”. ^a Jego drogi powodzą się w każdym czasie; twoje sądy są wysoko, daleko ponad nim; szydzi ze wszystkich swoich wrogów. Mówi w swoim sercu: „Nigdy nie będę zachwiany; z pokolenia na pokolenie nie spotka mnie niedola”.

Jego usta pełne są złorzeczenia, podstępu i ucisku; pod jego językiem kryją się niedola i nieprawość. Siedzi w zasadzce w pobliżu wiosek; z kryjówek morduje niewinnego, a jego oczy ukradkiem śledzą bezbronnego. Czyha w ukryciu jak lew w swojej gęstwinie; czyha, by porwać ubogiego, i wlecze ubogiego w swojej sieci. Jego ofiary są miażdżone, padają; bezbronni upadają pod jego potęgą. Mówi w swoim sercu: „Bóg zapomniał; zakrył swoje oblicze; nigdy tego nie zobaczy”.

Powstań, Ojcze nasz! Podnieś swoją rękę; nie zapomnij o utrapionych. Czemu bezbożny wyrzeka się naszego Ojca i mówi w swoim sercu: „Nie pociągniesz mnie do odpowiedzialności”? Lecz ty widzisz, bo dostrzegasz niedolę i smutek, by wziąć je w swoją rękę. Bezbronny powierza się tobie; ty jesteś pomocnikiem sieroty. ^b Złam ramię bezbożnego i złego człowieka; rozlicz jego nieprawość, aż nic już nie znajdziesz.

Nasz Ojciec jest królem na wieki wieków; narody giną z jego ziemi. Słyszysz pragnienie utrapionych, Ojcze nasz; umocnisz ich serce; wsłuchasz się uważnie, by wymierzyć sprawiedliwość sierocie i uciśnionemu, aby śmiertelny człowiek już nie budził trwogi.