Wśród tych, którzy nienawidzą pokoju
Pieśń pielgrzymek.
Wędrowiec ma dość życia wśród ludzi, którzy na jego mowę o pokoju odpowiadają wojną. Skarży się naszemu Ojcu na kłamliwe języki, otrzymuje odpowiedź w obrazie strzał wojownika i rozżarzonych węgli i nazywa swoje wygnanie: Meszek, namioty Kedaru.
120 1W swoim utrapieniu wołałem do naszego Ojca, a on mi odpowiedział.
2Wybaw mnie, mój Ojcze, od warg kłamliwych, od języka zdradliwego. 3Cóż ci da nasz Ojciec i cóż ci jeszcze dołoży, języku zdradliwy? 4Zaostrzone strzały wojownika, z płonącymi węglami janowca. a a v4 Janowiec to pustynny krzew, którego węgiel drzewny pali się niezwykle gorąco i bardzo długo.
5Biada mi, że mieszkam w Meszek, że przebywam wśród namiotów Kedaru! b b v5 Meszek leżał daleko na północy, a Kedar daleko na południowym wschodzie, na pustyni arabskiej — miejsca na przeciwległych krańcach znanego świata, wymienione razem, aby zobrazować życie pośród wrogich obcych. 6Zbyt długo mieszkałem wśród tych, którzy nienawidzą pokoju. 7Ja jestem za pokojem; lecz gdy mówię, oni są za wojną.
