Stworzenie przemawia
Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.
Dwóch świadków połączonych w jedno. Słońce i niebo mówią bez słów aż po krańce ziemi. Potem przemawia jasno pouczenie naszego Ojca, słodsze niż miód z plastra. Usłyszawszy obu, psalmista prosi o oczyszczenie z win, których sam nie dostrzega.
19 1Niebiosa głoszą chwałę naszego Ojca, a firmament obwieszcza dzieło jego rąk. 2Dzień za dniem wylewają swoje słowa, noc za nocą objawiają wiedzę. 3Nie ma mowy, nie ma słów — ich głosu nigdy nie słychać. 4A jednak ich głos rozchodzi się po całej ziemi, a ich słowa aż po krańce świata. Na niebiosach rozbił namiot dla słońca, 5które jest jak oblubieniec wychodzący ze swojej komnaty, jak mocarz radujący się, że może przebiec swój bieg. 6Wschodzi na jednym krańcu niebios, a jego obieg sięga drugiego; nic nie jest ukryte przed jego żarem.
7Prawo naszego Ojca jest doskonałe, pokrzepia duszę; świadectwo naszego Ojca jest godne zaufania, czyni mądrym prostaczka. 8Nakazy naszego Ojca są słuszne, rozweselają serce; przykazanie naszego Ojca jest promienne, oświeca oczy. 9Bojaźń naszego Ojca jest czysta, trwa na wieki; wyroki naszego Ojca są prawdziwe, i wszystkie sprawiedliwe. 10Są bardziej pożądane niż złoto, niż nawet najczystsze złoto; słodsze niż miód, niż miód z plastra. 11Ostrzegają twego sługę; ich przestrzeganie przynosi wielką nagrodę.
12Któż dostrzeże własne błędy? Oczyść mnie z moich ukrytych win. 13Zachowaj też twego sługę od grzechów zuchwałych; niech nie panują nade mną. Wtedy będę nienaganny, niewinny wielkiego buntu.
14Niech słowa moich ust i rozmyślanie mojego serca będą miłe w twoich oczach, mój Ojcze, moja Skało i mój Odkupicielu.
