Rama Maparin Tedha ka Elia Ngaliwatan Gagak

Elia ngumumkeun halodo panjang, sarta Rama urang nyumputkeun manehna di sisi hiji solokan, di dinya manehna dibere dahar ku gagak. Barang solokanana saat, hiji randa di Sarpat anu keur kalaparan ngaluarkeun tipung panungtungna pikeun manehna, tur tipungna teu beak-beak; barang anakna eureun ambekan, panjerit Elia ngahirupkeun deui eta budak.

Pasal 17.

Elia urang Tisbe, ti Tisbe di tanah Gilead, nyarios ka Ahab, “Demi Rama urang, Allah Israil, anu jumeneng—anu di payuneuna-Na abdi ngadeg—moal aya ibun atawa hujan anu bakal turun salila taun-taun ieu, kajaba ku ucap abdi.”

Tuluy Pangandika Rama urang sumping ka Elia, kieu,

“Geura undur ti dieu, nyimpang ngetan, tuluy nyumput di sisi susukan Kerit, di beulah wetaneun Yordan. Maneh bakal nginum tina susukan eta, jeung Kami geus marentahkeun gagak-gagak sangkan mere maneh tedha di dinya.”

Tuluy anjeunna angkat sarta migawe sakumaha anu didawuhkeun ku Rama urang; anjeunna angkat tuluy matuh di sisi susukan Kerit, di beulah wetaneun Yordan. Gagak-gagak marawa roti jeung daging ka anjeunna unggal isuk, sarta roti jeung daging unggal sore, tuluy anjeunna ngaleueut tina susukan eta. Sanggeus sawatara lila, susukan teh saat, karana di eta tanah teu aya hujan.

Rama Nyayogikeun Pitulung Ngaliwatan Hiji Randa

Tuluy Pangandika Rama urang sumping ka anjeunna, kieu,

“Geura indit ka Sarpat anu deukeut ka Sidon, tuluy matuh di dinya. Kami geus marentahkeun hiji randa di dinya sangkan mere maneh tedha.”

Tuluy anjeunna angkat ka Sarpat. Di lawang kota, aya hiji randa keur nyokot suluh. Anjeunna nyalukan, “Pangbawakeun kuring cai saeutik dina kendi, rek diinum.” Barang manehna indit rek nyokot, anjeunna nyalukan deui, “Pangbawakeun kuring roti saeutik oge.”

Ceuk manehna, “Demi PANGERAN Allah anjeun anu jumeneng, kuring teu boga roti—ngan aya sakeupeul tipung dina paso jeung minyak saeutik dina kendi. Kuring keur nyokot suluh saeutik, rek dibawa ka jero pikeun nyadiakeun dahareun keur kuring jeung anak kuring, supaya bisa didahar, tuluy maot.”

Saur Elia ka manehna, “Ulah sieun. Geura indit, jeung pigawe sakumaha anu ku anjeun diomongkeun. Tapi pangnyieunkeun heula kuring roti leutik tina eta, tuluy bawa ka kuring; sanggeus kitu kakara nyieun keur anjeun jeung anak anjeun.

Sabab kieu dawuhan Rama urang, Allah Israil, ‘Tipung dina paso moal nepi ka beak, minyak dina kendi moal nepi ka suda, nepi ka poe Rama urang nurunkeun hujan ka ieu tanah.’”

Tuluy manehna indit sarta migawe sakumaha anu diomongkeun ku Elia, jeung manehna, Elia, katut saeusi imahna bisa dalahar nepi ka sababaraha poe lilana. Tipung dina paso teu beak jeung minyak dina kendi teu saat, cocog jeung anu geus didawuhkeun ku Rama urang ngaliwatan Elia.

Sanggeus kitu, anak lalaki eta awewe, nu boga imah, ragrag gering. Geringna beuki parna nepi ka teu aya engapan deui dina awakna. Manehna mariksa ka Elia, “Naon urusan abdi jeung Bapa, nun abdi Allah? Naha Bapa sumping teh rek ngelingan dosa abdi sarta maehan anak abdi?”

Waler Elia, “Serenkeun anak anjeun ka kuring.” Tuluy ku anjeunna dicandak tina rangkulan indungna, dibopong ka kamar anjeunna di loteng, terus ditundakeun dina rangjang anjeunna sorangan. Anjeunna sasambat ka Rama urang, “Nun Ama, naha Ama ngadatangkeun kasangsaraan oge ka randa anu keur ditumpangan ku abdi, dugi ka maehan anakna?” Anjeunna ngedengan budak eta tilu kali bari sasambat ka Rama urang, “Nun Ama, mugi nyawa ieu budak dipulihkeun deui ka manehna.”

Rama urang ngadangu panyambat Elia, tuluy nyawa budak teh mulih deui ka manehna, sarta hirup deui. ^a Elia nyandak budak eta, dibopong ti loteng ka jero imah, tuluy diserenkeun ka indungna. Saur Elia, “Tingali, anak anjeun hirup.”

Ceuk eta awewe ka Elia, “Ayeuna abdi terang yen Bapa teh leres abdi Allah, sarta pangandika Allah anu kaluar tina lisan Bapa teh estu sayaktina.”