Bav Êlyas bi Qijikan Têr Dike

Êlyas hişkesaliyê îlan dike û Bavê me wî li ber newalekê vedişêre ku qijik wî xwedî dikin. Gava ew ziwa dibe, jinebiyeke birçî li Sareptayê ardê xwe yê dawî jê re xerc dike û tu caran kêm nabe; gava kurê wê bêhna xwe nagire, qîrîna Êlyas wî vedigerîne.

Bavê me di ayetan de dipeyive 3–4, 9, 14

Beş 17.

Êlyasê Tîşbî, ê ji Tîşbeya li Gilead, ji Ahab re got: “Bi saxiya Bavê me, Xwedayê Îsraêl, ê ku ez li ber wî disekinim — di van salan de ne xunav û ne jî baran wê bibare, ji bilî bi gotina min.”

Paşê peyva Bavê me ji Êlyas re hat:

“Ji vir derkeve, berê xwe bide rojhilatê, û xwe li ber Newala Kerît, li rojhilatê Urdunê, veşêre. Tê ji newalê vexwî, û min emir li qijikan kir ku li wir te xwedî bikin.”

Loma çû û wek ku Bavê me got kir; çû û li ber Newala Kerît, li rojhilatê Urdunê, ma. Qijikan sibehê nan û goşt, û êvarê jî nan û goşt jê re anîn, û ew ji newalê vedixwar. Piştî demekê newal ziwa bû, çimkî li welêt baran nebariya bû.

Bav bi Jinebiyekê Dabîn Dike

Hingê peyva Bavê me ji wî re hat:

“Rabe, here Sareptaya li nêzî Saydayê, li wir bimîne. Min li wir emir li jinebiyekê kir ku te xwedî bike.”

Loma çû Sareptayê. Li ber deriyê bajêr, jinebiyek êzing berhev dikir. Gazî wê kir û got: “Ji kerema xwe hinek av di cêrekê de bîne ku ez vexwim.” Gava ew çû ku wê bîne, gazî kir û got: “Ji kerema xwe perçeyek nan jî ji min re bîne.”

Wê got: “Bi saxiya Xudan Xwedayê te, nanê min tuneye — tenê mistek ard di firaxê de û hinek rûn di kûpê de. Ez çend êzingan berhev dikim ku herim hundir û ji xwe û kurê xwe re amade bikim, da ku em wî bixwin, paşê bimirin.”

Êlyas jê re got: “Netirse. Here, wek ku te got bike. Lê pêşî ji wê ji min re nanekî piçûk çêke û ji min re bîne; paşê ji xwe û kurê xwe re çêke.”

Çimkî Bavê me, Xwedayê Îsraêl, dibêje: “Firaxa ard xilas nabe, û kûpê rûn jî kêm nabe, heta roja ku Bavê me li welêt baranê bibarîne.”

Çû û wek ku Êlyas got kir, û wê, wî û malbata wê gelek rojan xwarin. Firaxa ard xilas nebû û kûpê rûn jî ziwa nebû, wek ku Bavê me bi devê Êlyas got.

Paşê kurê wê jinê, ya ku xwediya malê bû, nexweş ket. Nexweşiya wî ewqas giran bû ku di wî de nefes nema. Wê ji Êlyas pirsî: “Di navbera me de çi heye, ey mêrê Xwedê? Ma tu hatî ku gunehê min bînî bîra min û kurê min bikujî?”

Wî got: “Kurê xwe bide min.” Paşê ew ji hembêza wê girt, hilkişand jûra xwe ya jorîn, û li ser nivîna xwe dirêj kir. Gazî Bavê me kir û got: “Bavo, ma te li ser vê jinebiya ku ez li cem wê dimînim jî bela aniye, bi kuştina kurê wê?” Sê caran xwe li ser zarok dirêj kir û gazî Bavê me kir: “Bavo, bila jiyana vî zarokî vegere wî.”

Bavê me gaziya Êlyas bihîst, û jiyana zarok vegeriya wî, û ew sax bû. ^a Êlyas zarok hilgirt, ew ji jûra jorîn anî hundirê malê, û da diya wî. Êlyas got: “Binêre, kurê te sax e.”

Jinê ji Êlyas re got: “Niha ez dizanim ku tu mêrê Xwedê yî, û peyva Xwedê ya di devê te de rast e.”