ஆதியாகமம் 44

44 ¹பின்பு அவன் தன் வீட்டு விசாரணைக்காரனை நோக்கி: "இந்த மனிதர்களுடைய சாக்குகளில் அவர்கள் சுமக்கக்கூடிய அளவு தானியத்தை நிரப்பி, ஒவ்வொருவனுடைய பணத்தையும் அவனவன் சாக்கின் வாயிலே வை. ²என் பாத்திரத்தை, அந்த வெள்ளிப் பாத்திரத்தை, இளையவனுடைய சாக்கின் வாயிலே அவன் தானியத்திற்கான பணத்துடன் வை" என்றான். யோசேப்பு சொன்னபடியே அவன் செய்தான். ³விடியற்காலம் வெளுத்தவுடனே, அந்த மனிதர்கள் தங்கள் கழுதைகளோடு அனுப்பிவிடப்பட்டார்கள். ⁴அவர்கள் நகரத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டு, இன்னும் தூரம் போகுமுன்னே, யோசேப்பு தன் விசாரணைக்காரனை நோக்கி: "அந்த மனிதர்களைப் பின்தொடர்ந்துபோ; அவர்களைப் பிடிக்கும்போது, ‘நன்மைக்குப் பதிலாக ஏன் தீமை செய்தீர்கள்? ⁵என் ஆண்டவன் அதில் பானம்பண்ணி, குறிபார்க்கவும் உபயோகிக்கிற பாத்திரம் இதுவல்லவா? நீங்கள் செய்தது தீமையான காரியம்’ என்று கேள்" என்றான். ⁶அவன் அவர்களைப் பிடித்தபோது, இந்த வார்த்தைகளை அவர்களோடே பேசினான்.

⁷அதற்கு அவர்கள்: "என் ஆண்டவன் இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை ஏன் சொல்லுகிறார்? இப்படிப்பட்ட காரியத்தை உம்முடைய அடியார்கள் ஒருபோதும் செய்யமாட்டோம். ⁸இதோ, எங்கள் சாக்குகளின் வாயிலே நாங்கள் கண்ட பணத்தைக் கானான் தேசத்திலிருந்து உம்மிடத்தில் திரும்பக் கொண்டுவந்தோமே; பின்பு உம்முடைய எஜமானுடைய வீட்டிலிருந்து நாங்கள் வெள்ளியையாவது பொன்னையாவது எப்படித் திருடுவோம்? ⁹உம்முடைய அடியாரில் எவனிடத்தில் அது காணப்படுகிறதோ, அவன் சாகக்கடவன்; நாங்களும் என் ஆண்டவனுக்கு அடிமைகளாவோம்" என்றார்கள்.

¹⁰அதற்கு அவன்: "நல்லது—உங்கள் வார்த்தையின்படியே ஆகட்டும். எவனிடத்தில் அது காணப்படுகிறதோ அவன் எனக்கு அடிமையாவான்; மற்றவர்களாகிய நீங்கள் குற்றமற்றவர்கள்" என்றான்.

¹¹அப்பொழுது அவரவர் தீவிரமாய்த் தங்கள் சாக்குகளைத் தரையிலே இறக்கி, அவரவர் தங்கள் சாக்கைத் திறந்தார்கள். ¹²அவன் மூத்தவன் தொடங்கி இளையவன்வரைக்கும் சோதித்துப் பார்த்தான்—அந்தப் பாத்திரம் பென்யமீனுடைய சாக்கிலே காணப்பட்டது. ¹³அப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, அவரவர் தங்கள் கழுதையின்மேல் பாரத்தை ஏற்றிக்கொண்டு, நகரத்திற்குத் திரும்பிவந்தார்கள்.

¹⁴யூதாவும் அவன் சகோதரரும் யோசேப்பின் வீட்டிற்கு வந்தபோது, அவன் இன்னும் அங்கே இருந்தான்; அவர்கள் அவனுக்கு முன்பாகத் தரையிலே விழுந்தார்கள். ¹⁵யோசேப்பு அவர்களை நோக்கி: "நீங்கள் செய்த இந்தக் காரியம் என்ன? என்னைப்போன்ற மனிதன் நிச்சயமாய்க் குறிபார்ப்பான் என்று நீங்கள் அறியீர்களா?" என்றான்.

¹⁶அதற்கு யூதா: "என் ஆண்டவனுக்கு நாங்கள் என்ன சொல்லுவோம்? என்ன பேசுவோம்? எப்படி எங்களை நீதிமான்களாக்கிக்கொள்வோம்? எங்கள் பிதா உம்முடைய அடியாரின் அக்கிரமத்தைக் கண்டுபிடித்தார். இதோ, நாங்களும், யாருடைய கையிலே பாத்திரம் காணப்பட்டதோ அவனும் என் ஆண்டவனுக்கு அடிமைகள்" என்றான். ^a a v16 யோசேப்பை விற்றுப்போட்ட நெடுநாளாய்ப் புதைந்திருந்த குற்றத்தை எங்கள் பிதாவின் கை வெளிப்படுத்துகிறதை யூதா அறிந்துகொள்கிறான் — அது சகோதரர்களை மனந்திரும்புதலின் பக்கமாய் இழுக்கிறது.

¹⁷அதற்கு அவன்: "நான் இப்படிச் செய்வது என்னால் ஒருபோதும் ஆகாது. யாருடைய கையிலே பாத்திரம் காணப்பட்டதோ, அவன் மாத்திரமே எனக்கு அடிமையாவான். மற்றவர்களாகிய நீங்கள் சமாதானத்தோடே உங்கள் தகப்பனிடத்திற்குத் திரும்பிப்போங்கள்" என்றான்.

¹⁸அப்பொழுது யூதா அருகில் வந்து: "ஆண்டவனே, உம்முடைய அடியேன் என் ஆண்டவன் செவிகளில் ஒரு வார்த்தை சொல்ல உத்தரவாகவேண்டும்; உம்முடைய அடியேன்மேல் கோபம் மூளாதிருப்பதாக; நீர் பார்வோனைப்போல் இருக்கிறீரே.

¹⁹என் ஆண்டவன் தம்முடைய அடியாரை நோக்கி: ‘உங்களுக்குத் தகப்பனாவது சகோதரனாவது உண்டா?’ என்று கேட்டீரே. ²⁰அதற்கு நாங்கள் என் ஆண்டவனை நோக்கி: ‘எங்களுக்கு முதிர்வயதான தகப்பனும், அவருடைய முதிர்வயதிலே பிறந்த ஒரு இளைய பிள்ளையும் உண்டு; அவனுடைய சகோதரன் மரித்துப்போனான்; அவன் தன் தாயின் பிள்ளைகளில் தனித்து மீதியாயிருக்கிறான்; அவன் தகப்பன் அவனை நேசிக்கிறார்’ என்றோம். ²¹அப்பொழுது நீர் உம்முடைய அடியாரை நோக்கி: ‘நான் அவனைப் பார்க்கும்படி அவனை என்னிடத்தில் அழைத்துக்கொண்டு வாருங்கள்’ என்றீர். ²²அதற்கு நாங்கள் என் ஆண்டவனை நோக்கி: ‘அந்தப் பிள்ளை தன் தகப்பனை விட்டுப் பிரிந்துவரக்கூடாது; பிரிந்துவந்தால், அவன் தகப்பன் இறந்துபோவார்’ என்றோம். ²³அதற்கு நீர் உம்முடைய அடியாரை நோக்கி: ‘உங்கள் இளைய சகோதரன் உங்களோடேகூட வராவிட்டால், நீங்கள் என் முகத்தை இனிக் காணமாட்டீர்கள்’ என்றீர். ²⁴நாங்கள் உம்முடைய அடியானாகிய என் தகப்பனிடத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்தபோது, நீர் சொன்ன வார்த்தைகளை அவருக்கு அறிவித்தோம். ²⁵பின்பு எங்கள் தகப்பன்: ‘நீங்கள் திரும்பப்போய், நமக்குக் கொஞ்சம் தானியம் கொள்ளுங்கள்’ என்றார். ²⁶அதற்கு நாங்கள்: ‘நாங்கள் போகக்கூடாது; எங்கள் இளைய சகோதரன் எங்களோடேகூட வந்தால் போவோம்; எங்கள் இளைய சகோதரன் எங்களோடே இல்லாவிட்டால், அந்த மனிதனுடைய முகத்தைக் காணக்கூடாது’ என்றோம். ²⁷அப்பொழுது உம்முடைய அடியானாகிய என் தகப்பன் எங்களை நோக்கி: ‘என் மனைவி எனக்கு இரண்டு குமாரரைப் பெற்றாள் என்று நீங்கள் அறிவீர்கள். ²⁸அவர்களில் ஒருவன் என்னைவிட்டுப் பிரிந்துபோனான்; அவன் நிச்சயமாய்ப் பீறுண்டுபோனான் என்று நான் சொன்னேன்; அன்றுமுதல் அவனை நான் காணவில்லை. ²⁹இவனையும் நீங்கள் என்னைவிட்டுக் கொண்டுபோனால், இவனுக்கு ஆபத்து நேரிட்டால், நரைத்த என் தலையை நீங்கள் துக்கத்தோடே பாதாளத்தில் இறங்கப்பண்ணுவீர்கள்’ என்றார். ³⁰இப்பொழுது உம்முடைய அடியானாகிய என் தகப்பனிடத்திற்கு நான் போகும்போது, பிள்ளை எங்களோடே இல்லாதிருந்தால்—அவருடைய உயிர் இப் பிள்ளையின் உயிரோடே பிணைந்திருக்கிறபடியால், ³¹பிள்ளை இல்லை என்று அவர் கண்டால், அவர் இறந்துபோவார்; அப்படியே உம்முடைய அடியார் உம்முடைய அடியானாகிய எங்கள் தகப்பனுடைய நரைமயிரை துக்கத்தோடே பாதாளத்தில் இறங்கப்பண்ணுவோம். ³²உம்முடைய அடியேன் என் தகப்பனிடத்தில் இப் பிள்ளைக்குப் பொறுப்பாகி: ‘நான் இவனை உம்மிடத்தில் திரும்பக் கொண்டுவராவிட்டால், என் தகப்பனுக்கு முன்பாக என் ஜீவகாலமெல்லாம் குற்றவாளியாய் இருப்பேன்’ என்று சொன்னேன். ³³ஆகையால், அந்தப் பிள்ளைக்குப் பதிலாக உம்முடைய அடியேன் என் ஆண்டவனுக்கு அடிமையாய்த் தங்கும்படி உத்தரவாகவேண்டும்; பிள்ளையோ தன் சகோதரரோடே திரும்பிப்போகட்டும். ^b b v33 யூதா தன் சொந்த உயிரை பென்யமீனுக்குப் பதிலாக ஒப்புக்கொடுக்கிறான் — இஸ்ரவேலின் ஒரு குமாரனால் நடந்த முதலாவது வேதப்பதிலீடு இதுவே. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகிய இயேசு, சிலுவையிலே நமக்குப் பதிலாகத் தம்மைத் தந்து இந்த முன்னடையாளத்தை நிறைவேற்றுகிறார். ³⁴பிள்ளை இல்லாமல் நான் என் தகப்பனிடத்திற்கு எப்படித் திரும்பிப்போவேன்? என் தகப்பனுக்கு நேரிடும் தீங்கை நான் கண்டு சகிக்கமாட்டேனே" என்றான்.