ஆதியாகமம் 43

43 ¹அந்தத் தேசத்திலே பஞ்சம் கொடியதாயிருந்தது. ²எகிப்திலிருந்து கொண்டுவந்த தானியத்தை அவர்கள் சாப்பிட்டுத் தீர்ந்தபோது, அவர்களுடைய தகப்பன் அவர்களை நோக்கி, “நீங்கள் திரும்பிப் போய், நமக்குக் கொஞ்சம் தானியம் வாங்கிவாருங்கள்” என்றான்.

³அதற்கு யூதா அவனிடம், “‘உங்கள் சகோதரன் உங்களோடு வராவிட்டால், நீங்கள் என் முகத்தைக் காணமாட்டீர்கள்’ என்று அந்த மனிதன் எங்களை உறுதியாய் எச்சரித்தான். ⁴நீர் எங்கள் சகோதரனை எங்களோடு அனுப்பினால், நாங்கள் போய் உமக்குத் தானியம் வாங்கிவருவோம். ⁵ஆனால் நீர் அவனை அனுப்பாவிட்டால், நாங்கள் போகமாட்டோம்; ஏனெனில், ‘உங்கள் சகோதரன் உங்களோடு வராவிட்டால், நீங்கள் என் முகத்தைக் காணமாட்டீர்கள்’ என்று அந்த மனிதன் எங்களுக்குச் சொன்னான்” என்றான்.

⁶அப்பொழுது இஸ்ரவேல், “உங்களுக்கு இன்னொரு சகோதரன் இருக்கிறான் என்று அந்த மனிதனிடம் சொல்லி, ஏன் எனக்குத் தீங்கு செய்தீர்கள்?” என்றான்.

⁷அதற்கு அவர்கள், “அந்த மனிதன், ‘உங்கள் தகப்பன் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாரா? உங்களுக்கு இன்னொரு சகோதரன் இருக்கிறானா?’ என்று எங்களைக் குறித்தும் எங்கள் குடும்பத்தைக் குறித்தும் நுட்பமாய் விசாரித்தான். அதற்கேற்ப நாங்கள் பதில் சொன்னோம். ‘உங்கள் சகோதரனை அழைத்துவாருங்கள்’ என்று அவன் சொல்வான் என்பதை நாங்கள் எப்படி அறிவோம்?” என்றார்கள்.

⁸பின்பு யூதா தன் தகப்பனாகிய இஸ்ரவேலை நோக்கி, “அந்தப் பையனை என்னோடு அனுப்பும்; நாங்கள் புறப்பட்டுப் போவோம்; அப்பொழுது நாமும், நீரும், நம் பிள்ளைகளும் சாகாமல் பிழைத்திருப்போம். ⁹நான் அவனுக்கு உத்தரவாதியாயிருக்கிறேன்; அவனை என் கையிலே கேளும். நான் அவனைத் திரும்ப அழைத்துவந்து உமக்கு முன்பாக நிறுத்தாவிட்டால், என்றைக்கும் உமக்கு முன்பாகக் குற்றவாளியாய் இருப்பேன். ¹⁰நாங்கள் தாமதிக்காதிருந்தால், இதற்குள்ளாக இரண்டு முறை திரும்பி வந்திருப்போமே” என்றான்.

¹¹அப்பொழுது அவர்களுடைய தகப்பனாகிய இஸ்ரவேல் அவர்களை நோக்கி, “அப்படியே ஆகவேண்டுமானால், இதைச் செய்யுங்கள்: இந்தத் தேசத்தின் சிறந்த பொருட்களை உங்கள் பைகளில் போட்டு, அந்த மனிதனுக்குக் காணிக்கையாகக் கொஞ்சம் பிசின் தைலம், கொஞ்சம் தேன், நறுமணப் பொருட்கள், வெள்ளைப்போளம், பிஸ்தா, வாதுமை ஆகியவற்றைக் கொண்டுபோங்கள். ¹²இரண்டு மடங்கு பணத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; உங்கள் சாக்குகளின் வாயிலே திரும்பக் கொடுக்கப்பட்ட பணத்தையும் திரும்பக் கொண்டுபோங்கள்; ஒருவேளை அது கவனக்குறைவினால் நேர்ந்திருக்கலாம். ¹³உங்கள் சகோதரனையும் அழைத்துக்கொண்டு, திரும்ப அந்த மனிதனிடம் போங்கள். ¹⁴எல் ஷடாய்—எங்கள் பிதாவாகிய சர்வவல்லவர்—அந்த மனிதனுக்கு முன்பாக உங்களுக்கு இரக்கம் கிடைக்கச்செய்து, அவன் உங்கள் மற்றச் சகோதரனையும் பென்யமீனையும் விடுவிக்கும்படி செய்வாராக. நானோ, என் பிள்ளைகளை இழக்கவேண்டுமானால், இழப்பேன்” என்றான்.

¹⁵அந்த மனிதர்கள் அந்தக் காணிக்கையையும், இரட்டிப்பான வெள்ளியையும், பென்யமீனையும் எடுத்துக்கொண்டு, எகிப்துக்குப் போய், யோசேப்புக்கு முன்பாக நின்றார்கள்.

¹⁶பென்யமீன் அவர்களோடிருப்பதை யோசேப்பு கண்டபோது, தன் வீட்டு விசாரிப்புக்காரனை நோக்கி, “இந்த மனிதர்களை வீட்டுக்குள் அழைத்துக்கொண்டுபோய், ஒரு மிருகத்தை அடித்து, சமையல் செய்; இவர்கள் மத்தியானத்தில் என்னோடு சாப்பிடுவார்கள்” என்றான். ¹⁷யோசேப்பு சொன்னபடியே அந்த மனிதன் செய்து, அவர்களை யோசேப்பின் வீட்டுக்குள் அழைத்துக்கொண்டுபோனான். ¹⁸தாங்கள் யோசேப்பின் வீட்டுக்குள் அழைத்துவரப்பட்டதால் அந்த மனிதர்கள் பயந்து, “முதல் முறை நம் சாக்குகளில் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்ட பணத்தினிமித்தமே நாம் உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டோம்; நம்மைத் தாக்கி, நம்மேல் விழுந்து, நம்மை அடிமைகளாகப் பிடித்து, நம் கழுதைகளையும் பறித்துக்கொள்ளத்தான் இப்படிச் செய்கிறார்கள்” என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். ¹⁹ஆகையால் அவர்கள் யோசேப்பின் வீட்டு விசாரிப்புக்காரனிடம் சேர்ந்து, வாசற்படியிலே அவனோடு பேசி, ²⁰“ஐயா, தயவுசெய்யுங்கள்; முதல் முறை நாங்கள் மெய்யாகவே தானியம் வாங்கும்படி வந்தோம். ²¹நாங்கள் தங்குமிடத்தில் எங்கள் சாக்குகளைத் திறந்தபோது, ஒவ்வொருவனுடைய வெள்ளியும் அவனவன் சாக்கின் வாயிலே முழு நிறையாய் இருந்தது. அதை நாங்கள் எங்களோடு திரும்பக் கொண்டுவந்திருக்கிறோம். ²²தானியம் வாங்குவதற்கு வேறு பணத்தையும் கொண்டுவந்திருக்கிறோம்; அந்தப் பணத்தை எங்கள் சாக்குகளில் வைத்தது யார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது” என்றார்கள்.

²³அதற்கு அவன், “உங்களுக்குச் சமாதானம்; பயப்படாதேயுங்கள். உங்கள் பிதாவும் உங்கள் தகப்பனுடைய தேவனுமே உங்கள் சாக்குகளில் உங்களுக்குப் புதையலைத் தந்தார்; உங்கள் பணம் எனக்குக் கிடைத்தது” என்று சொல்லி, சிமியோனை அவர்களிடம் அழைத்துவந்தான். ²⁴அந்த மனிதன் அவர்களை யோசேப்பின் வீட்டுக்குள் அழைத்துக்கொண்டுபோய், தண்ணீர் கொடுத்தான்; அவர்கள் தங்கள் கால்களைக் கழுவினார்கள்; அவன் அவர்களுடைய கழுதைகளுக்கும் தீவனம் கொடுத்தான். ²⁵தாங்கள் அங்கே சாப்பிடப்போகிறோம் என்று அவர்கள் கேள்விப்பட்டிருந்தபடியால், மத்தியானத்தில் யோசேப்பு வரும்போது கொடுக்கும்படி அந்தக் காணிக்கையை ஆயத்தம் செய்தார்கள். ²⁶யோசேப்பு வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவர்கள் தங்கள் கைகளிலிருந்த காணிக்கையை வீட்டுக்குள் அவனிடம் கொண்டுவந்து, தரைமட்டும் குனிந்து அவனை வணங்கினார்கள். ²⁷அவன் அவர்களுடைய சுகசெய்தியை விசாரித்து, “நீங்கள் சொன்ன உங்கள் தகப்பனாகிய அந்த முதியவர் சுகமாய் இருக்கிறாரா? அவர் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாரா?” என்று கேட்டான்.

²⁸அதற்கு அவர்கள், “உம்முடைய அடியானாகிய எங்கள் தகப்பன் சுகமாய் இருக்கிறார்; இன்னும் உயிரோடிருக்கிறார்” என்று சொல்லி, தலைகுனிந்து பணிந்துகொண்டார்கள். ²⁹அவன் நிமிர்ந்து பார்த்து, தன் தாயின் மகனாகிய தன் சகோதரன் பென்யமீனைக் கண்டு, “நீங்கள் என்னிடம் சொன்ன உங்கள் இளைய சகோதரன் இவன்தானா?” என்று கேட்டு, “என் மகனே, எங்கள் பிதா உனக்குக் கிருபை செய்வாராக” என்றான். ³⁰தன் சகோதரன்மேல் இரக்கம் பொங்கினதால், யோசேப்பு அழுவதற்கு இடம் தேடி, விரைந்து வெளியே போய், தன் அறைக்குள் புகுந்து, அங்கே அழுதான். ³¹பின்பு அவன் தன் முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வெளியே வந்து, தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, “போஜனத்தைப் பரிமாருங்கள்” என்றான்.

³²அவர்கள் அவனுக்குத் தனியாகவும், அவனுடைய சகோதரருக்குத் தனியாகவும், அவனோடு சாப்பிட்ட எகிப்தியருக்குத் தனியாகவும் பரிமாறினார்கள்; ஏனெனில், எபிரெயரோடு சேர்ந்து அப்பம் புசிப்பது எகிப்தியருக்கு அருவருப்பாயிருந்ததால், அவர்கள் அப்படிச் செய்யமாட்டார்கள். ³³மூத்தவன் தன் முதற்பேற்றின்படியும், இளையவன் தன் இளமையின்படியும், அவனுக்கு முன்பாக உட்கார்ந்தார்கள்; அந்த மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ³⁴அவன் தன் பந்தியிலிருந்து அவர்களுக்குப் பங்குகளை அனுப்பினான்; பென்யமீனுடைய பங்கு மற்றவர்களுடையதைவிட ஐந்து மடங்கு அதிகமாயிருந்தது. அவர்கள் அவனோடு குடித்து மகிழ்ந்தார்கள்.