ஆதியாகமம் 42

42 ¹எகிப்திலே தானியம் உண்டென்று யாக்கோபு கண்டபோது, அவன் தன் குமாரரை நோக்கி, “நீங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது ஏன்?” என்றான். ²மேலும் அவன், “இதோ, எகிப்திலே தானியம் உண்டென்று கேள்விப்பட்டேன்; நாம் சாகாமல் பிழைத்திருக்கும்படி, நீங்கள் அங்கே போய், நமக்காக அதில் சிறிது வாங்கிக்கொண்டு வாருங்கள்” என்றான். ³அப்படியே யோசேப்பின் சகோதரர் பத்துபேர் எகிப்திலே தானியம் வாங்கும்படி போனார்கள். ⁴ஆனாலும் யோசேப்பின் சகோதரனாகிய பென்யமீனுக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, யாக்கோபு அவனை அவர்களோடே அனுப்பவில்லை. ⁵கானான் தேசத்திலே பஞ்சம் உண்டாயிருந்தபடியால், தானியம் வாங்கவந்த மற்றவர்களுடனே இஸ்ரவேலின் குமாரரும் வந்தார்கள். ⁶யோசேப்பு அந்தத் தேசத்திற்கு அதிபதியாயிருந்து, தேசத்து ஜனங்கள் யாவருக்கும் தானியம் விற்றுவந்தான். யோசேப்பின் சகோதரர் வந்து, தரைமட்டும் முகங்குனிந்து அவனை வணங்கினார்கள். ⁷யோசேப்பு தன் சகோதரரைக் கண்டு அறிந்துகொண்டான்; ஆனாலும் அவர்களுக்கு அந்நியனைப்போல் நடித்து, கடினமாய்ப் பேசி, “நீங்கள் எங்கேயிருந்து வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவர்கள், “உணவு வாங்கும்படி கானான் தேசத்திலிருந்து வந்தோம்” என்றார்கள்.

⁸யோசேப்பு தன் சகோதரரை அறிந்துகொண்டான்; அவர்களோ அவனை அறியவில்லை. ⁹அப்பொழுது யோசேப்பு அவர்களைக்குறித்துத் தான் கண்ட கனவுகளை நினைவுகூர்ந்து, அவர்களை நோக்கி, “நீங்கள் ஒற்றர்கள்! இத்தேசத்தின் பாதுகாப்பற்ற பகுதிகளைப் பார்க்கவே வந்தீர்கள்” என்றான்.

¹⁰அதற்கு அவர்கள் அவனை நோக்கி, “அப்படியல்ல, என் ஆண்டவனே; உமது அடியார்கள் உணவு வாங்கவே வந்தோம். ¹¹நாங்கள் எல்லோரும் ஒரே மனிதனுடைய குமாரர்; நாங்கள் நேர்மையானவர்கள்; உமது அடியார்கள் ஒருபோதும் ஒற்றர்களாயிருந்ததில்லை” என்றார்கள்.

¹²அவனோ அவர்களை நோக்கி, “அப்படியல்ல, இத்தேசத்தின் பாதுகாப்பற்ற பகுதிகளைப் பார்க்கவே வந்தீர்கள்” என்றான்.

¹³அதற்கு அவர்கள், “உமது அடியார்களாகிய நாங்கள் கானான் தேசத்திலுள்ள ஒரே மனிதனுடைய குமாரராகிய பன்னிரண்டு சகோதரர்; இதோ, இளையவன் இன்று எங்கள் தகப்பனோடே இருக்கிறான், ஒருவனோ இப்பொழுது இல்லை” என்றார்கள்.

¹⁴அதற்கு யோசேப்பு அவர்களை நோக்கி, “நான் உங்களுக்குச் சொன்னபடியே, நீங்கள் ஒற்றர்கள்தான். ¹⁵இதினாலே நீங்கள் சோதிக்கப்படுவீர்கள்: பார்வோனுடைய ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன், உங்கள் இளைய சகோதரன் இங்கே வந்தாலொழிய நீங்கள் இவ்விடம்விட்டுப் புறப்படமாட்டீர்கள். ¹⁶உங்கள் சகோதரனை அழைத்துவரும்படி உங்களில் ஒருவனை அனுப்புங்கள்; மற்றவர்களோ காவலில் இருங்கள்; உங்களிடத்தில் உண்மை உண்டோ என்று உங்கள் வார்த்தைகள் சோதிக்கப்படும். இல்லாவிட்டால், பார்வோனுடைய ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன், நீங்கள் நிச்சயமாய் ஒற்றர்கள்தான்” என்றான். ¹⁷அப்பொழுது அவன் அவர்கள் எல்லாரையும் மூன்று நாள் காவலில் வைத்தான். ¹⁸மூன்றாம் நாளிலே யோசேப்பு அவர்களை நோக்கி, “நான் எங்கள் பிதாவுக்குப் பயந்து நடக்கிறேன்; ஆகையால் இதைச் செய்யுங்கள், அப்பொழுது பிழைப்பீர்கள். ^a a v18 தான் யாருக்குப் பயந்து நடக்கிறானோ அந்தத் தேவனை — எங்கள் பிதாவை — யோசேப்பு பெயர்சொல்லி அறிக்கையிடுகிறான்; தன் சகோதரர் முன் மறைவேடம் பூண்டிருந்தபோதும் தன் உண்மையான பக்திக்கு இது சாட்சி. யோசேப்பின் வரலாற்றின் ஒவ்வொரு அடியையும் மறைவாய் நடத்திய பிதாவே, அவன் சகோதரர் தொழுதுகொள்கிற அதே பிதா. ¹⁹நீங்கள் நேர்மையானவர்களானால், உங்கள் சகோதரரில் ஒருவன் இந்தக் காவலில் இருக்கட்டும்; மற்றவர்கள் புறப்பட்டு, உங்கள் வீட்டாரின் பஞ்சத்திற்காகத் தானியம் கொண்டுபோங்கள். ²⁰உங்கள் வார்த்தைகள் மெய்யென்று விளங்கும்படியும் நீங்கள் சாகாதிருக்கும்படியும், உங்கள் இளைய சகோதரனை என்னிடத்தில் அழைத்துவாருங்கள்” என்றான். அவர்களும் அப்படியே செய்தார்கள்.

²¹அப்பொழுது அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி, “மெய்யாகவே நம்முடைய சகோதரன் நிமித்தம் நாம் குற்றவாளிகள்; அவன் நம்மைக் கெஞ்சிக் கேட்டபோது அவனுடைய ஆத்துமாவின் வேதனையைக் கண்டும் நாம் செவிகொடாமற்போனோம்; அதினாலேயே இந்த வேதனை நமக்கு வந்திருக்கிறது” என்றார்கள். ²²ரூபன் அவர்களுக்கு மறுமொழியாக, “அந்தப் பிள்ளைக்கு விரோதமாய்ப் பாவம் செய்யவேண்டாம் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்லவில்லையா? நீங்களோ செவிகொடுக்கவில்லை; இதோ, இப்பொழுது அவனுடைய இரத்தப்பழி வாங்கப்படுகிறது” என்றான். ²³யோசேப்புக்கும் அவர்களுக்கும் நடுவே மொழிபெயர்ப்பாளன் இருந்தபடியால், அவன் தங்கள் பேச்சை அறிந்துகொண்டானென்று அவர்கள் அறியாதிருந்தார்கள். ²⁴அவன் அவர்களை விட்டு விலகிப்போய் அழுது, திரும்பி வந்து அவர்களோடே பேசி, அவர்களில் சிமியோனைப் பிடித்து அவர்கள் கண்களுக்கு முன்பாகக் கட்டினான்.

²⁵பின்பு யோசேப்பு அவர்களுடைய சாக்குகளைத் தானியத்தால் நிரப்பவும், அவரவருடைய பணத்தை அவரவருடைய சாக்கில் திரும்பவைக்கவும், வழிக்கு உணவுப்பொருள் கொடுக்கவும் கட்டளையிட்டான்; அவர்களுக்கு அப்படியே செய்யப்பட்டது. ²⁶அவர்கள் தங்கள் தானியத்தைத் தங்கள் கழுதைகள்மேல் ஏற்றிக்கொண்டு, அவ்விடத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டார்கள். ²⁷தங்கும் இடத்திலே ஒருவன் தன் கழுதைக்குத் தீன் போடும்படி தன் சாக்கைத் திறந்தபோது, சாக்கின் வாயிலே தன் பணத்தைக் கண்டான். ²⁸அவன் தன் சகோதரரை நோக்கி, “என் பணம் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது; இதோ, என் சாக்கிலே இருக்கிறது!” என்றான். அப்பொழுது அவர்களுடைய இருதயம் அதிர்ந்து, நடுங்கி, ஒருவரையொருவர் நோக்கி, “எங்கள் பிதா நமக்கு இப்படிச் செய்தது என்ன?” என்றார்கள். ^b b v28 பிதாவின் கரம் செயல்படுவதை சகோதரர் முதன்முதலாய் உணரும் தருணம் இது — தங்கள் பயத்திலும்கூட, இது வெறும் தற்செயல் அல்ல என்று அவர்கள் அறிந்துகொள்கிறார்கள். யோசேப்பின் மறைவான இரக்கத்தின் வழியாய்ப் பிதா பொறுமையோடே அவர்களைத் தம் இடத்திற்குத் திரும்பவழைத்துக்கொண்டு வருகிறார். ²⁹அவர்கள் கானான் தேசத்திலிருந்த தங்கள் தகப்பனாகிய யாக்கோபினிடத்தில் வந்து, தங்களுக்கு நேரிட்ட யாவையும் அவனுக்குத் தெரிவித்து: ³⁰“அந்தத் தேசத்திற்கு அதிபதியாகிய அந்த மனிதன் எங்களோடே கடினமாய்ப் பேசி, எங்களைத் தேசத்தின் ஒற்றர்கள்போல் நடத்தினான். ³¹நாங்களோ அவனை நோக்கி, ‘நாங்கள் நேர்மையானவர்கள்; ஒருபோதும் ஒற்றர்கள் அல்ல. ³²நாங்கள் எங்கள் தகப்பனுடைய குமாரராகிய பன்னிரண்டு சகோதரர்; ஒருவன் இப்பொழுது இல்லை; இளையவன் இப்பொழுது கானான் தேசத்தில் எங்கள் தகப்பனோடே இருக்கிறான்’ என்றோம். ³³அதற்கு அந்தத் தேசத்திற்கு அதிபதியாகிய அந்த மனிதன் எங்களை நோக்கி, ‘நீங்கள் நேர்மையானவர்களென்று நான் இதினாலே அறிந்துகொள்வேன்: உங்கள் சகோதரரில் ஒருவனை என்னிடத்தில் விட்டு, உங்கள் வீட்டாரின் பஞ்சத்திற்குத் தானியம் எடுத்துக்கொண்டு போங்கள். ³⁴உங்கள் இளைய சகோதரனை என்னிடத்தில் அழைத்துவாருங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் ஒற்றர்கள் அல்ல, நேர்மையானவர்கள் என்று அறிந்துகொள்வேன்; உங்கள் சகோதரனை உங்களிடத்தில் ஒப்புவிப்பேன்; தேசத்திலே நீங்கள் வியாபாரமும் செய்யலாம்’ என்றான்” என்று சொன்னார்கள்.

³⁵பின்பு அவர்கள் தங்கள் சாக்குகளைக் காலிசெய்கையில், இதோ, அவரவருடைய பணமுடிப்பு அவரவருடைய சாக்கில் இருந்தது; அவர்களும் அவர்கள் தகப்பனும் பணமுடிப்புகளைக் கண்டு பயந்தார்கள். ³⁶அவர்களுடைய தகப்பனாகிய யாக்கோபு அவர்களை நோக்கி, “நீங்கள் என்னைப் பிள்ளையற்றவனாக்கினீர்கள்: யோசேப்பு இல்லை, சிமியோன் இல்லை, இப்பொழுது பென்யமீனையும் கொண்டுபோகப் பார்க்கிறீர்கள்; இவையெல்லாம் எனக்கு விரோதமாயிருக்கிறது!” என்றான்.

³⁷அப்பொழுது ரூபன் தன் தகப்பனை நோக்கி, “நான் அவனை உம்மிடத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுவராவிட்டால், என் இரண்டு குமாரரையும் கொன்றுபோடும்; அவனை என் கையில் ஒப்புவியும், நான் அவனை உம்மிடத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுவருவேன்” என்றான்.

³⁸அதற்கு அவன், “என் மகன் உங்களோடே போகமாட்டான்; அவனுடைய சகோதரன் இறந்துபோனான், இவன் ஒருவனே மீதியாயிருக்கிறான்; நீங்கள் போகிற வழியிலே இவனுக்கு ஏதாவது ஆபத்து நேரிட்டால், என் நரைமயிரை நீங்கள் துக்கத்தோடே பாதாளத்தில் இறங்கச்செய்வீர்கள்” என்றான்.