ஆதியாகமம் 47

47 ¹யோசேப்பு வந்து பார்வோனிடம், “என் தகப்பனும் என் சகோதரரும், தங்கள் ஆடுமாடு மந்தைகளோடும் தங்களுக்குரிய யாவற்றோடும் கானான் தேசத்திலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் இப்போது கோசேன் நாட்டில் இருக்கிறார்கள்” என்று சொன்னான். ²தன் சகோதரரில் ஐந்து பேரைக் கூட்டிக்கொண்டுவந்து பார்வோனுக்கு முன்பாக நிறுத்தினான். ³பார்வோன் யோசேப்பின் சகோதரரை நோக்கி, “உங்கள் தொழில் என்ன?” என்று கேட்டான். அவர்கள் பார்வோனை நோக்கி, “உமது அடியார்களாகிய நாங்களும் எங்கள் முன்னோர்களும் ஆடு மேய்க்கிற மேய்ப்பர்கள்” என்றார்கள்.

⁴மேலும் அவர்கள் பார்வோனை நோக்கி, “இந்த தேசத்தில் அந்நியராய்த் தங்கியிருக்க வந்தோம்; ஏனெனில் கானான் தேசத்தில் பஞ்சம் கொடிதாய் இருப்பதால், உமது அடியார்களின் மந்தைகளுக்கு மேய்ச்சல் இல்லாமல் போயிற்று. இப்போது உமது அடியார் கோசேன் நாட்டில் குடியிருக்கும்படி தயவுசெய்யும்” என்றார்கள்.

⁵அப்பொழுது பார்வோன் யோசேப்பை நோக்கி, “உன் தகப்பனும் உன் சகோதரரும் உன்னிடத்தில் வந்திருக்கிறார்கள். ⁶எகிப்து தேசம் உனக்கு முன்பாக இருக்கிறது; தேசத்தில் சிறந்த பகுதியில் உன் தகப்பனையும் சகோதரரையும் குடியிருக்கச்செய்; அவர்கள் கோசேன் நாட்டில் வாழட்டும். அவர்களுக்குள் திறமையுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று அறிந்தால், அவர்களை என் மந்தைகளுக்கு அதிகாரிகளாக நியமி” என்றான்.

⁷பின்பு யோசேப்பு தன் தகப்பனாகிய யாக்கோபை உள்ளே அழைத்துவந்து பார்வோனுக்கு முன்பாக நிறுத்தினான்; யாக்கோபு பார்வோனை ஆசீர்வதித்தான். ⁸பார்வோன் யாக்கோபை நோக்கி, “நீ எத்தனை வருடங்கள் வாழ்ந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டான்.

⁹யாக்கோபு பார்வோனை நோக்கி, “நான் பரதேசியாய்ச் சுற்றித்திரிந்த வருடங்கள் நூற்றுமுப்பது. என் ஆயுசின் நாட்கள் சிலவும் கடினமுமாய் இருந்தன; என் முன்னோர்கள் பரதேசிகளாய்ச் சுற்றித்திரிந்த வருடங்களை அவை எட்டவில்லை” என்றான். ¹⁰பின்பு யாக்கோபு பார்வோனை ஆசீர்வதித்து, அவனுடைய சமுகத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டுப்போனான்.

¹¹பார்வோன் கட்டளையிட்டபடியே, யோசேப்பு தன் தகப்பனையும் சகோதரரையும் குடியிருக்கச்செய்து, எகிப்து தேசத்தில் சிறந்த பகுதியாகிய ராமசேஸ் நாட்டில் அவர்களுக்குச் சொத்தைக் கொடுத்தான். ¹²யோசேப்பு தன் தகப்பனையும் தன் சகோதரரையும் தன் தகப்பனுடைய குடும்பம் அனைத்தையும், அவர்களுடைய பிள்ளைகளின் தொகைக்குத் தக்கதாக ஆகாரம் கொடுத்துப் பராமரித்தான்.

பஞ்சம் கொடிதாகிறது

¹³பஞ்சம் மிகவும் கொடிதாய் இருந்ததால், தேசம் முழுவதிலும் ஆகாரம் இல்லாமல் போயிற்று; எகிப்து தேசமும் கானான் தேசமும் பஞ்சத்தினால் பாழாய்ப்போயின. ¹⁴மக்கள் தானியம் வாங்கிக்கொண்டிருந்த பணத்தையெல்லாம், எகிப்து தேசத்திலும் கானான் தேசத்திலும் காணப்பட்ட வெள்ளியனைத்தையும், யோசேப்பு சேர்த்து, அந்த வெள்ளியைப் பார்வோனின் அரமனைக்குள் கொண்டுவந்தான். ¹⁵எகிப்து தேசத்திலும் கானான் தேசத்திலும் வெள்ளி தீர்ந்துபோனபோது, எகிப்தியர் யாவரும் யோசேப்பினிடத்தில் வந்து, “எங்களுக்கு ஆகாரம் கொடும்! வெள்ளி தீர்ந்துபோனபடியால், நாங்கள் உமக்கு முன்பாக ஏன் சாகவேண்டும்?” என்றார்கள்.

¹⁶அதற்கு யோசேப்பு, “உங்கள் வெள்ளி தீர்ந்துபோனபடியால், உங்கள் மந்தைகளைக் கொண்டுவாருங்கள்; உங்கள் மந்தைகளுக்குப் பதிலாக நான் உங்களுக்கு ஆகாரம் கொடுப்பேன்” என்றான். ¹⁷அவர்கள் தங்கள் மந்தைகளை யோசேப்பினிடத்தில் கொண்டுவந்தார்கள்; அவன் குதிரைகளுக்காகவும், ஆட்டு மந்தைகளுக்காகவும், மாட்டு மந்தைகளுக்காகவும், கழுதைகளுக்காகவும் அவர்களுக்கு அப்பம் கொடுத்தான். அந்த வருடத்தில் அவர்களுடைய மந்தைகள் அனைத்திற்கும் பதிலாக அவர்களுக்கு அப்பம் கொடுத்து பராமரித்தான். ¹⁸அந்த வருடம் முடிந்தது; இரண்டாம் வருடத்தில் அவர்கள் அவனிடத்தில் வந்து, “எங்கள் வெள்ளி தீர்ந்துபோயிற்று, எங்கள் மந்தைகள் என் ஆண்டவனுடையதாயின என்பதை என் ஆண்டவனிடத்தில் மறைக்கமாட்டோம்; என் ஆண்டவனுக்கு முன்பாக எங்கள் சரீரங்களும் எங்கள் நிலமும் தவிர வேறொன்றும் மீதியில்லை. ¹⁹நாங்களும் எங்கள் நிலமும் உம்முடைய கண்களுக்கு முன்பாக ஏன் அழியவேண்டும்? எங்களையும் எங்கள் நிலத்தையும் ஆகாரத்திற்குப் பதிலாக வாங்கிக்கொள்ளும்; நாங்களும் எங்கள் நிலமும் பார்வோனுக்கு அடிமையாய் இருப்போம். நாங்கள் சாகாமல் பிழைத்திருக்கவும், நிலம் பாழாய்ப்போகாதிருக்கவும், விதைத்தானியம் கொடும்” என்றார்கள்.

²⁰அப்படியே யோசேப்பு எகிப்தின் நிலம் முழுவதையும் பார்வோனுக்காக வாங்கிக்கொண்டான்; ஏனெனில் பஞ்சம் அவர்களுக்குக் கொடிதாய் இருந்ததால், எகிப்தியர் ஒவ்வொருவரும் தன் வயலை விற்றுவிட்டார்கள். அப்படியே நிலம் பார்வோனுடையதாயிற்று. ²¹அவன் எகிப்தின் ஒரு எல்லைமுதல் மறு எல்லைவரையுள்ள மக்களைப் பட்டணங்களுக்கு இடம்மாற்றினான். ²²ஆசாரியர்களின் நிலத்தை மட்டும் அவன் வாங்கவில்லை; ஏனெனில் பார்வோன் ஆசாரியர்களுக்கு ஒரு நியமித்த பங்கு கொடுத்திருந்தான், அதைக்கொண்டு அவர்கள் பிழைத்தார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் தங்கள் நிலத்தை விற்கவில்லை. ²³யோசேப்பு மக்களை நோக்கி, “இதோ, இன்று உங்களையும் உங்கள் நிலத்தையும் பார்வோனுக்காக வாங்கிக்கொண்டேன்; இதோ, விதைத்தானியம் இருக்கிறது, நிலத்தில் விதையுங்கள். ²⁴அறுவடையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கைப் பார்வோனுக்குக் கொடுங்கள்; மற்ற நான்கு பங்கை வயலுக்கு விதையாகவும், உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பங்களுக்கும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் ஆகாரமாகவும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றான்.

²⁵அதற்கு அவர்கள், “நீர் எங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றினீர்; என் ஆண்டவனுடைய கண்களில் எங்களுக்குத் தயவு கிடைப்பதாக; நாங்கள் பார்வோனுக்கு அடிமைகளாய் இருப்போம்” என்றார்கள். ²⁶அப்படியே ஐந்தில் ஒரு பங்கு பார்வோனுக்குச் சேரவேண்டும் என்று, யோசேப்பு எகிப்து தேசத்தில் இந்நாள்வரை நடைமுறையிலிருக்கிற ஒரு சட்டமாக ஏற்படுத்தினான்; ஆசாரியர்களின் நிலம் மட்டும் பார்வோனுடையதாகவில்லை.

²⁷இஸ்ரவேலர் எகிப்து தேசத்தில் கோசேன் நாட்டில் குடியிருந்தார்கள்; அங்கே அவர்கள் சொத்துச் சம்பாதித்து, மிகுதியாய்ப் பலுகிப் பெருகினார்கள். ²⁸யாக்கோபு எகிப்து தேசத்தில் பதினேழு வருடங்கள் வாழ்ந்தான்; அவனுடைய ஆயுசுகாலம் நூற்று நாற்பத்தேழு வருடங்கள் ஆயிற்று. ²⁹இஸ்ரவேலன் மரிக்கும் காலம் நெருங்கினபோது, அவன் தன் மகனாகிய யோசேப்பை அழைத்து, “உன் கண்களில் எனக்குத் தயவு கிடைத்ததென்றால், தயவுசெய்து உன் கையை என் தொடையின்கீழ் வைத்து, எனக்கு உண்மையான அன்பையும் உண்மையையும் காண்பி; தயவுசெய்து என்னை எகிப்தில் அடக்கம்செய்யாதே. ^a a v29 ஒருவனுடைய தொடையின்கீழ் கையை வைப்பது பூர்வகாலத்தில் ஒரு புனிதமான ஆணை அடையாளம்; அது தன் சந்ததியாருக்கும் அந்த வாக்குறுதியைக் கட்டுப்படுத்துவதாய் இருந்தது. ³⁰நான் என் முன்னோர்களோடு படுத்துக்கொள்ளும்படி, என்னை எகிப்திலிருந்து சுமந்துகொண்டுபோய், அவர்களுடைய கல்லறையில் அடக்கம்செய்” என்றான். அதற்கு யோசேப்பு, “நீர் சொன்னபடியே செய்வேன்” என்றான்.

³¹யாக்கோபு, “எனக்கு ஆணையிடு” என்றான்; யோசேப்பு அவனுக்கு ஆணையிட்டான். அப்பொழுது இஸ்ரவேலன் தன் கட்டிலின் தலைமாட்டில் பணிந்துகொண்டான்.