ஆதியாகமம் 8

8 ¹ஆனால் எங்கள் பிதா நோவாவையும், பேழையில் அவனோடிருந்த சகல உயிரினங்களையும், சகல மிருகஜீவன்களையும் நினைவுகூர்ந்து, பூமியின்மேல் ஒரு காற்றை வீசச்செய்தார்; அப்பொழுது தண்ணீர் வடியத் தொடங்கியது. ^a a v1 வேதவாக்கியம் எங்கள் பிதா “நினைவுகூர்ந்தார்” என்று சொல்லும்போது, அவர் மறந்திருந்தார் என்று அர்த்தமல்ல — குறித்த காலத்தில் தமது உடன்படிக்கை அன்பின்படி அவர் செயலாற்றினார் என்பதே அதன் பொருள். ²ஆழத்தின் ஊற்றுக்கண்களும் வானத்தின் மதகுகளும் அடைபட்டன, வானத்திலிருந்து பெய்த மழையும் நின்றது. ³தண்ணீர் பூமியிலிருந்து ஓயாமல் வடிந்துகொண்டேயிருந்தது; நூற்றைம்பது நாட்களுக்குப்பின் அது குறைந்தது. ⁴ஏழாம் மாதம் பதினேழாம் நாளில் பேழை அரராத் மலைகளின்மேல் தங்கிற்று. ^b b v4 அரராத் என்பது ஒரு தனி சிகரத்தை அல்ல, ஒரு மலைப் பிரதேசத்தையே குறிக்கிறது. ⁵பத்தாம் மாதம்வரை தண்ணீர் ஓயாமல் வடிந்துகொண்டேயிருந்தது; அந்த மாதத்தின் முதல் நாளில் மலைகளின் உச்சிகள் காணப்பட்டன.

⁶நாற்பது நாட்கள் சென்றபின், நோவா தான் பேழையில் செய்திருந்த பலகணியைத் திறந்து, ⁷ஒரு காகத்தை வெளியே அனுப்பினான்; பூமியிலிருந்து தண்ணீர் வற்றிப்போகுமட்டும் அது அங்குமிங்கும் பறந்துகொண்டிருந்தது. ⁸பின்பு தரையின்மேல் தண்ணீர் குறைந்ததோ என்று அறியும்படி, அவன் தன்னிடத்திலிருந்து புறாவை வெளியே விட்டான். ⁹ஆனால் புறா தன் காலை வைத்து இளைப்பாற இடம் காணாமல், அவனிடத்திற்குப் பேழைக்குத் திரும்பிவந்தது; ஏனெனில் பூமியனைத்தின் மேற்பரப்பையும் தண்ணீர் அப்பொழுதும் மூடியிருந்தது. அப்பொழுது அவன் தன் கையை நீட்டி, அதைப் பிடித்து, தன்னிடத்திற்குப் பேழைக்குள் சேர்த்துக்கொண்டான். ¹⁰அவன் இன்னும் ஏழு நாட்கள் காத்திருந்து, மறுபடியும் அந்தப் புறாவைப் பேழையிலிருந்து வெளியே விட்டான். ¹¹அந்தப் புறா மாலைநேரத்தில் அவனிடத்திற்குத் திரும்பிவந்தது; அதின் அலகில் அப்பொழுதுதான் கிள்ளப்பட்ட ஒரு ஒலிவ இலை இருந்தது. இதனால் பூமியிலிருந்து தண்ணீர் வடிந்துபோயிற்று என்று நோவா அறிந்துகொண்டான். ¹²அவன் இன்னும் ஏழு நாட்கள் காத்திருந்து, மறுபடியும் அந்தப் புறாவை வெளியே விட்டான்; அது திரும்பி அவனிடத்திற்கு வரவேயில்லை.

¹³நோவாவின் அறுநூற்றொன்றாம் வருடத்தில், முதலாம் மாதம் முதல் நாளில், தண்ணீர் பூமியிலிருந்து வற்றிப்போயிற்று. நோவா பேழையின் மூடியை எடுத்துப் பார்த்தபோது, தரையின் மேற்பரப்பு உலர்ந்திருக்கக் கண்டான். ¹⁴இரண்டாம் மாதம் இருபத்தேழாம் நாளில் பூமி முழுவதும் காய்ந்திருந்தது.

¹⁵அப்பொழுது எங்கள் பிதா நோவாவை நோக்கி,

¹⁶“நீயும் உன் மனைவியும் உன் குமாரரும் உன் குமாரரின் மனைவிகளும் பேழையைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். ¹⁷பறவைகள், மிருகங்கள், தரையின்மேல் ஊரும் யாவும் என, உன்னோடிருக்கிற சகல மாம்சமான உயிரினங்களையும் உன்னோடேகூட வெளியே கொண்டுவா; அவைகள் பூமியிலே திரளாய்ப் பெருகி, சந்தானம் பெற்று, பூமியில் மிகுதியாய்ப் பலுகட்டும்” என்றார்.

¹⁸அப்படியே நோவா தன் குமாரரோடும் தன் மனைவியோடும் தன் குமாரரின் மனைவிகளோடும் வெளியே வந்தான். ¹⁹சகல மிருகங்களும், ஊரும் யாவும், பறவைகள் யாவும், பூமியில் அசைவாடும் யாவும் தங்கள் தங்கள் ஜாதிகளின்படியே பேழையைவிட்டு வெளியே வந்தன.

²⁰நோவா எங்கள் பிதாவுக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, சுத்தமான சகல மிருகங்களிலும் சுத்தமான சகல பறவைகளிலும் சிலவற்றை எடுத்து, அதின்மேல் தகனபலிகளைச் செலுத்தினான்.

²¹எங்கள் பிதா அந்த மணம்பொருந்திய வாசனையை முகர்ந்து, தமது இருதயத்தில்: “மனுஷனுடைய இருதயத்தின் நினைவுகள் அவனுடைய சிறுவயதுமுதல் பொல்லாததாயிருந்தாலும், இனி நான் மனுஷன் நிமித்தம் பூமியை ஒருபோதும் சபிக்கமாட்டேன்; நான் செய்ததுபோல இனி ஒருபோதும் சகல உயிரினங்களையும் அழிக்கமாட்டேன். ^c c v21 எங்கள் பிதா அந்த வாசனையினால் அல்ல, மாறாக அந்தப் பலி வெளிப்படுத்திய உண்மையான ஆராதனையினாலும் கீழ்ப்படிதலினாலுமே பிரியப்பட்டார். ²²பூமி நிலைத்திருக்கும் நாளெல்லாம் விதைப்பும் அறுப்பும், குளிரும் வெப்பமும், கோடையும் மாரிகாலமும், பகலும் இரவும் ஒருபோதும் ஓய்ந்துபோகாது” என்றார்.