சங்கீதம் 102

102 ¹எங்கள் பிதாவே, என் ஜெபத்தைக் கேளும்; உதவிக்காக நான் கூப்பிடும் கூக்குரல் உம்மிடத்தில் வந்து சேரட்டும். ²என் நெருக்கடியின் நாளில் உம்முடைய முகத்தை எனக்கு மறைக்காதேயும். உம்முடைய செவியை என் பக்கமாய்ச் சாயும்; நான் கூப்பிடும் நாளில் எனக்குச் சீக்கிரமாய் உத்தரவு அருளும்.

³என் நாட்கள் புகையைப்போல் அழிந்துபோகின்றன, என் எலும்புகள் சூளையைப்போல் எரிகின்றன. ⁴என் இருதயம் புல்லைப்போல் அடிபட்டு வாடிப்போயிற்று; என் அப்பத்தைச் சாப்பிடவும் நான் மறந்துபோகிறேன். ⁵என் தவிப்பின் நிமித்தம், நான் தோலும் எலும்புமாய் மெலிந்துபோனேன். ⁶வனாந்தரத்தின் ஆந்தையைப்போல் இருக்கிறேன், பாழிடங்களில் தங்கும் கோட்டானைப்போல் இருக்கிறேன். ^a a v6 வனாந்தரத்தின் ஆந்தையும் பாழிடங்களில் தங்கும் கோட்டானும் கைவிடப்பட்ட, பாழடைந்த இடங்களில் வாழும் பறவைகள் — முழுமையான தனிமையையும் கைவிடப்பட்ட நிலையையும் விளக்கும் தத்ரூபமான உருவகங்கள். ⁷நான் தூங்காமல் விழித்திருக்கிறேன்; வீட்டின்மேலிருக்கும் தனிக் குருவியைப்போல் ஆனேன். ⁸நாள்முழுவதும் என் சத்துருக்கள் என்னை நிந்திக்கிறார்கள்; என்மேல் கடுங்கோபமாய் இருக்கிறவர்கள் என் பேரையே சாபவார்த்தையாய்ப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ⁹நான் அப்பத்தைப்போல் சாம்பலைப் புசித்து, என் பானத்தைக் கண்ணீரோடே கலந்து குடிக்கிறேன், ¹⁰உம்முடைய சினத்தினாலும் உம்முடைய கோபத்தினாலும் இது நேரிட்டது; ஏனெனில் நீர் என்னைத் தூக்கியெடுத்து எறிந்துவிட்டீர். ¹¹என் நாட்கள் நீண்டுசெல்லும் நிழலைப்போல் இருக்கின்றன, நான் புல்லைப்போல் வாடிப்போகிறேன்.

¹²ஆனால் எங்கள் பிதாவே, நீர் என்றென்றைக்கும் சிங்காசனத்தில் வீற்றிருக்கிறீர்; உம்முடைய புகழ் தலைமுறை தலைமுறையாய் நிலைத்திருக்கிறது. ¹³நீர் எழுந்து சீயோன்மேல் இரக்கம் காட்டுவீர், ஏனெனில் அதற்குத் தயவு காட்டும் காலம் வந்துவிட்டது; குறித்த வேளை வந்தாயிற்று. ¹⁴ஏனெனில் உம்முடைய ஊழியக்காரர் அதின் கற்களில் மகிழ்ச்சியடைந்து, அதின் தூளின்மேல் இரக்கம் காட்டுகிறார்கள். ¹⁵ஜாதிகள் எங்கள் பிதாவின் நாமத்திற்குப் பயப்படுவார்கள், பூமியின் ராஜாக்கள் அனைவரும் உம்முடைய மகிமைக்குப் பயப்படுவார்கள். ¹⁶ஏனெனில் எங்கள் பிதா சீயோனைக் கட்டியெழுப்புவார்; அவர் தம்முடைய மகிமையோடே காட்சியளிப்பார். ¹⁷திக்கற்றவர்களின் ஜெபத்திற்கு அவர் செவிகொடுத்து, அவர்களுடைய வேண்டுதலை அலட்சியம் செய்யமாட்டார்.

¹⁸இது வருங்கால தலைமுறைக்காக எழுதப்படட்டும், அப்பொழுது இன்னும் உண்டாக்கப்படாத ஒரு ஜனம் எங்கள் பிதாவைத் துதிக்கும்படியாக: ¹⁹அவர் தம்முடைய பரிசுத்த உன்னதத்திலிருந்து கீழே நோக்கிப்பார்த்தார்; வானத்திலிருந்து எங்கள் பிதா பூமியை நோக்கிப்பார்த்தார், ²⁰கட்டுண்டவனுடைய பெருமூச்சைக் கேட்கும்படிக்கும், மரணத்திற்கு நியமிக்கப்பட்டவர்களை விடுதலையாக்கும்படிக்கும், ²¹எங்கள் பிதாவின் நாமம் சீயோனிலும், அவருடைய துதி எருசலேமிலும் அறிவிக்கப்படும்படியாக, ²²ஜனங்களும் ராஜ்யங்களும் எங்கள் பிதாவைத் தொழுதுகொள்ளும்படி ஒன்றாய்க் கூடிவரும்போது இது நிறைவேறும்.

²³அவர் வழியிலேயே என் பெலனை முறித்துப்போட்டார்; என் நாட்களைச் சுருக்கிப்போட்டார். ²⁴ஆகையால் நான் சொன்னேன்: “என் பிதாவே, என் ஆயுளின் நடுவிலே என்னை எடுத்துக்கொள்ளாதேயும்—உம்முடைய ஆண்டுகள் தலைமுறை தலைமுறையாய் நிலைத்திருக்கிறதே. ²⁵பூர்வத்திலே நீர் பூமியின் அஸ்திபாரங்களை இட்டீர், வானங்கள் உம்முடைய கரங்களின் கிரியை. ^b b v25 எபிரெயர் 1:10-12 இந்த வார்த்தைகளை இயேசுவுக்கு ஏற்படுத்துகிறது — நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு, எங்கள் பிதா எல்லாவற்றையும் யாரால் உண்டாக்கினாரோ அந்த நித்திய குமாரன். ²⁶அவை அழிந்துபோகும், ஆனால் நீர் நிலைத்திருப்பீர்; அவையெல்லாம் வஸ்திரத்தைப்போல் பழையதாய்ப் போகும். உடையை மாற்றுகிறதுபோல் நீர் அவற்றை மாற்றுவீர், அவை ஒழிந்துபோகும். ²⁷ஆனால் நீரோ மாறாதவராயிருக்கிறீர், உம்முடைய ஆண்டுகள் ஒருபோதும் முடிவடையாது. ²⁸உம்முடைய ஊழியக்காரரின் பிள்ளைகள் பத்திரமாய் வாசம்பண்ணுவார்கள், அவர்களுடைய சந்ததி உமக்குமுன்பாக உறுதியாய் நிலைநிற்கும்.”