சங்கீதம் 11

11 ¹என் பிதாவை நான் அடைக்கலமாகக் கொண்டேன். “பறவையைப்போல உன் மலைக்குப் பறந்தோடிப்போ” என்று என் ஆத்துமாவுக்கு நீங்கள் எப்படிச் சொல்லலாம்? ²இதோ பாருங்கள்—துன்மார்க்கர் தங்கள் வில்லை நாணேற்றுகிறார்கள்; இருளிலிருந்து செம்மையான இருதயமுள்ளவர்களை எய்யும்படி தங்கள் அம்பை நாணில் தொடுக்கிறார்கள். ³அஸ்திபாரங்கள் தகர்க்கப்பட்டால், நீதிமான் என்ன செய்யக்கூடும்? ⁴எங்கள் பிதா தமது பரிசுத்த ஆலயத்தில் இருக்கிறார்; எங்கள் பிதாவின் சிங்காசனம் பரலோகத்தில் இருக்கிறது. அவருடைய கண்கள் கண்காணிக்கின்றன; அவருடைய பார்வை மனுஷகுமாரரைச் சோதித்தறிகிறது. ⁵எங்கள் பிதா நீதிமானைச் சோதித்தறிகிறார், ஆனால் துன்மார்க்கனையும் கொடுமையை விரும்புகிறவனையும் அவருடைய ஆத்துமா வெறுக்கிறது. ⁶துன்மார்க்கர்மேல் அவர் கண்ணிகளை வருஷிக்கப்பண்ணுவார்—அக்கினியும் கந்தகமும் எரிக்கும் காற்றும் அவர்களுடைய பாத்திரத்தின் பங்காயிருக்கும். ⁷எங்கள் பிதா நீதியுள்ளவர்; அவர் நீதியான செயல்களை விரும்புகிறார். செம்மையானவர்கள் அவருடைய முகத்தைத் தரிசிப்பார்கள். ^a a v7 இந்தச் சங்கீதம் குறிப்பிடுகிற ஆழமான வெகுமதி பாதுகாப்பல்ல, மாறாக எங்கள் பிதாவின் முகத்தைத் தரிசிப்பதே — செம்மையானவர்கள் அவரோடு சேர்ந்தவர்கள், அவரோடு இருப்பதே எல்லாவற்றின் நோக்கமுமாகும்.