சங்கீதம் 31

31 ¹என் பிதாவே, உம்மையே அடைக்கலமாகக் கொள்கிறேன்; நான் ஒருபோதும் வெட்கப்படாதிருப்பேனாக; உம்முடைய நீதியின்படி என்னை விடுவியும். ²உம்முடைய செவியை என்பக்கமாய்ச் சாய்த்து, என்னை விரைவாய் விடுவியும். என் அடைக்கலக் கன்மலையாகவும், என்னை இரட்சிக்கும் பாதுகாப்பின் கோட்டையாகவும் இரும். ³ஏனெனில் நீரே என் கன்மலையும் என் கோட்டையுமாய் இருக்கிறீர்; உம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் என்னை நடத்தி வழிநடத்துகிறீர். ⁴அவர்கள் எனக்காக மறைத்துவைத்த வலையிலிருந்து நீர் என்னை விடுவிக்கிறீர், ஏனெனில் நீரே என் அடைக்கலம்.

⁵உம்முடைய கையில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்; உண்மையும் சத்தியமுமுள்ள என் பிதாவே, நீர் என்னை மீட்டுக்கொண்டீர். ^a a v5 இயேசு மரிக்கும் வேளையில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி ஜெபித்தார் — “பிதாவே, உம்முடைய கைகளில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்” (லூக்கா 23:46) — இந்தச் சங்கீதம் நம்பியிருக்கிற பிதாவானவரிடம் தம்மையே ஒப்படைத்தார். ⁶வீணான விக்கிரகங்களைப் பற்றிக்கொள்கிறவர்களை நான் வெறுக்கிறேன்; ஆனால் என் பிதாவை நம்பியிருக்கிறேன். ⁷உம்முடைய உடன்படிக்கை அன்பில் நான் களிகூர்ந்து மகிழ்வேன், ஏனெனில் என் துன்பத்தை நீர் பார்த்தீர்; என் ஆத்துமாவின் வேதனைகளை அறிந்திருக்கிறீர், ⁸என்னைப் பகைவன் கையில் ஒப்புக்கொடாமல், விசாலமான இடத்தில் என் கால்களை நிறுத்தினீர். ⁹என் பிதாவே, எனக்கு இரங்கும், ஏனெனில் நான் இக்கட்டில் இருக்கிறேன்; என் கண்கள் துக்கத்தால் தேய்ந்துபோயின, என் ஆத்துமாவும் என் சரீரமும்கூட. ¹⁰என் ஜீவன் சஞ்சலத்தால் கழிந்துபோகிறது, என் வருடங்கள் பெருமூச்சால் தேய்கின்றன; என் அக்கிரமத்தினால் என் பெலன் ¹¹என் எதிரிகள் அனைவராலும் நான் நிந்தைக்குரியவனானேன், விசேஷமாய் என் அயலாருக்கும், என் அறிமுகமானவர்களுக்குப் பயங்கரமுமானேன்; வீதியில் என்னைக் காண்கிறவர்கள் என்னைவிட்டு ஓடிப்போகிறார்கள். ¹²செத்தவனைப்போல நான் மறக்கப்பட்டேன், நினைவிலிருந்து அகற்றப்பட்டேன்; உடைந்த பாத்திரம்போல் ஆனேன்.

¹³அநேகரின் கிசுகிசுப்பை நான் கேட்கிறேன்— சுற்றிலும் பயங்கரம்—அவர்கள் எனக்கு விரோதமாய் ஒன்றுகூடி, என் பிராணனை எடுக்க சூழ்ச்சி செய்கிறார்கள். ¹⁴ஆனால் என் பிதாவே, நான் உம்மை நம்பியிருக்கிறேன்; “நீரே என் பிதா” என்று சொல்லுகிறேன். ¹⁵என் காலங்கள் உம்முடைய கையில் இருக்கின்றன; என் எதிரிகளின் கையிலிருந்தும் என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களிடமிருந்தும் என்னை விடுவியும். ¹⁶உம்முடைய அடியேன்மேல் உம்முடைய முகத்தைப் பிரகாசிக்கச்செய்யும்; உம்முடைய உடன்படிக்கை அன்பினால் என்னை இரட்சியும். ¹⁷என் பிதாவே, நான் வெட்கப்படாதிருப்பேனாக, ஏனெனில் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; துன்மார்க்கர் வெட்கப்பட்டு பாதாளத்தில் மவுனமாய் அடங்குவார்களாக.

¹⁸பொய் பேசும் உதடுகள் மவுனமாகட்டும், அவைகள் நீதிமானுக்கு விரோதமாய் அகந்தையோடும் இகழ்ச்சியோடும் இறுமாப்பாய்ப் பேசுகின்றன. ¹⁹உமக்குப் பயந்திருக்கிறவர்களுக்காக நீர் சேமித்துவைத்திருக்கிற, உம்மை அடைக்கலமாகக் கொள்கிறவர்களுக்கு அனைவரும் காணும்படி நீர் காண்பித்திருக்கிற உம்முடைய நன்மை எத்தனை மிகுதியானது!

²⁰உம்முடைய சமுகத்தின் மறைவிலே மனிதரின் சூழ்ச்சிகளுக்கு விலக்கி அவர்களை மறைத்துவைக்கிறீர்; நிந்தையான நாவுகளுக்குத் தப்ப உம்முடைய கூடாரத்தில் அவர்களைப் பத்திரப்படுத்துகிறீர். ²¹என் பிதா ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவாராக, ஏனெனில் முற்றுகையிடப்பட்ட நகரத்தில் நான் இருந்தபோது அவருடைய அற்புதமான உடன்படிக்கை அன்பை எனக்குக் காண்பித்தார்.

²²“உம்முடைய கண்களுக்கு முன்பாக நான் அறுப்புண்டேன்” என்று திடுக்கிட்டு நான் சொன்னேன். ஆனாலும் நான் உம்மை நோக்கி உதவிக்காகக் கூப்பிட்டபோது என் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டீர். ²³எங்கள் பிதாவின் பரிசுத்தவான்களே, நீங்கள் அனைவரும் அவரிடம் அன்புகூருங்கள். எங்கள் பிதா உண்மையுள்ளவர்களைக் காக்கிறார், ஆனால் அகந்தையாய் நடக்கிறவனுக்கு முழுமையாய்ப் பதிலளிக்கிறார். ²⁴எங்கள் பிதாவுக்குக் காத்திருக்கிற நீங்கள் அனைவரும் பலங்கொண்டு தைரியமாயிருங்கள்.