சங்கீதம் 42

42 ¹மான் நீரோடைகளை வாஞ்சித்துக் கதறுவதுபோல, என் பிதாவே, என் ஆத்துமா உம்மை வாஞ்சிக்கிறது.

²என் ஆத்துமா என் பிதாவுக்காக, ஜீவனுள்ள பிதாவுக்காகவே தாகமாயிருக்கிறது. நான் எப்பொழுது வந்து அவருக்கு முன்பாகத் தோன்றுவேன்? ³இரவும் பகலும் என் கண்ணீரே எனக்கு உணவாயிற்று; “உன் தேவன் எங்கே?” என்று நாள்முழுவதும் அவர்கள் என்னிடம் சொல்லுகிறார்கள்.

⁴நான் என் ஆத்துமாவை ஊற்றிவிடுகையில் இவைகளை நினைவுகூருகிறேன்: மகிழ்ச்சியின் ஆர்ப்பரிப்போடும் துதிப் பாடல்களோடும், பண்டிகை கொண்டாடும் திரளான கூட்டத்தோடு, நான் ஜனக்கூட்டத்துடன் சென்று, அவர்களை எங்கள் பிதாவின் ஆலயத்திற்கு ஊர்வலமாய் நடத்திச் சென்றேனே.

⁵என் ஆத்துமாவே, நீ ஏன் தளர்ந்துபோகிறாய்? எனக்குள் நீ ஏன் கலங்குகிறாய்? எங்கள் பிதாவை நம்பியிரு; ஏனெனில் என் இரட்சிப்பும் என் பிதாவுமாகிய அவரை நான் இன்னும் துதிப்பேன்.

⁶என் பிதாவே, என் ஆத்துமா எனக்குள் தளர்ந்துபோயிருக்கிறது; ஆகையால் யோர்தான் தேசத்திலிருந்தும், எர்மோனிலிருந்தும், மிசார் மலையிலிருந்தும் உம்மை நினைவுகூருகிறேன்.

⁷உமது நீர்வீழ்ச்சிகளின் இரைச்சலில் ஆழம் ஆழத்தை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது; உமது திரைகளும் அலைகளும் யாவும் என்மேல் புரண்டுவந்தன. ⁸பகலில் எங்கள் பிதா தமது உடன்படிக்கை அன்பைக் கட்டளையிடுகிறார், இரவில் அவருடைய பாடல் என்னோடிருக்கிறது, என் ஜீவனின் பிதாவை நோக்கிய ஜெபமாய்.

⁹என் கன்மலையாகிய என் பிதாவை நோக்கி நான்: “ஏன் என்னை மறந்தீர்? சத்துருவின் ஒடுக்குதலினால் நான் ஏன் துக்கத்துடன் திரிகிறேன்?” என்று சொல்லுகிறேன். ¹⁰என் எலும்புகளில் ஏற்பட்ட மரணகரமான காயத்தைப்போல, என் எதிரிகள் என்னை நிந்திக்கிறார்கள்; “உன் தேவன் எங்கே?” என்று நாள்முழுவதும் அவர்கள் என்னிடம் சொல்லுகிறார்கள்.

¹¹என் ஆத்துமாவே, நீ ஏன் தளர்ந்துபோகிறாய்? எனக்குள் நீ ஏன் கலங்குகிறாய்? எங்கள் பிதாவை நம்பியிரு; ஏனெனில் என் இரட்சிப்பும் என் பிதாவுமாகிய அவரை நான் இன்னும் துதிப்பேன்.