சங்கீதம் 74

74 ¹எங்கள் பிதாவே, ஏன் எங்களை என்றென்றைக்கும் தள்ளிவிட்டீர்? உம்முடைய மேய்ச்சலின் ஆடுகளுக்கு விரோதமாய் உம்முடைய கோபம் ஏன் புகைகிறது?

²வெகு காலத்திற்குமுன் நீர் சம்பாதித்துக்கொண்ட உம்முடைய சபையை நினைத்தருளும்; உம்முடைய சுதந்தரத்தின் கோத்திரமாக இருக்கும்படி நீர் மீட்டுக்கொண்டதையும், நீர் வாசம்பண்ணின சீயோன் மலையையும் நினைத்தருளும். ³என்றென்றைக்குமான இந்தப் பாழிடங்களை நோக்கி உம்முடைய அடிகளைத் திருப்பும்; பரிசுத்த ஸ்தலத்தின்மேல் சத்துரு கொண்டுவந்த எல்லா அழிவையும் பாரும்.

⁴உம்முடைய சபை கூடும் இடத்தின் நடுவில் உம்முடைய பகைஞர் கெர்ச்சித்தார்கள்; தங்கள் சொந்தக் கொடிகளை அடையாளங்களாய் நாட்டினார்கள். ⁵மரங்கள் அடர்ந்த காட்டில் கோடரிகளை உயர எடுத்து வீசுகிற மனிதரைப்போல் அவர்கள் இருந்தார்கள். ⁶இப்பொழுதோ, அதின் செதுக்கின வேலைப்பாடுகள் யாவையும் கோடரிகளாலும் சம்மட்டிகளாலும் தகர்த்துப்போடுகிறார்கள். ⁷உம்முடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தை நெருப்பினால் சுட்டெரித்தார்கள்; உம்முடைய நாமம் தங்கும் வாசஸ்தலத்தைத் தரைமட்டமாய்த் தீட்டுப்படுத்தினார்கள். ⁸“அவர்களை ஒருமிக்க நசுக்கிப்போடுவோம்” என்று அவர்கள் தங்கள் உள்ளத்தில் சொல்லிக்கொண்டார்கள். தேசத்திலுள்ள எங்கள் பிதாவின் சபை கூடும் இடங்கள் யாவையும் சுட்டெரித்தார்கள்.

⁹எங்களுக்கான அடையாளங்களை நாங்கள் காணோம்; இனிமேல் தீர்க்கதரிசி ஒருவரும் இல்லை, எத்தனை காலம் என்று அறிந்தவன் எங்களில் ஒருவனும் இல்லை. ¹⁰எங்கள் பிதாவே, எத்தனை காலம் பகைஞன் நிந்திப்பான்? சத்துரு உம்முடைய நாமத்தை என்றென்றைக்கும் தூஷிப்பானோ? ¹¹உம்முடைய கையை, உம்முடைய வலதுகையை ஏன் அடக்கிக்கொள்கிறீர்? அதை உம்முடைய மடியிலிருந்து எடுத்து முடிவுகட்டும்!

¹²ஆயினும் எங்கள் பிதாவே பூர்வகாலம் முதற்கொண்டு என் ராஜா; பூமியின் மத்தியில் இரட்சிப்பை நடப்பிக்கிறவர்.

¹³உம்முடைய வல்லமையால் சமுத்திரத்தைப் பிரித்தீர்; தண்ணீர்களின்மேலிருந்த நீர்ப்பிராணிகளின் தலைகளை உடைத்தீர். ¹⁴லிவியாதானின் தலைகளை நசுக்கினீர்; அவனை வனாந்தரத்தின் ஜந்துக்களுக்கு உணவாகக் கொடுத்தீர். ¹⁵ஊற்றுகளையும் ஆறுகளையும் பிளந்து திறந்தீர்; இடைவிடாது ஓடும் நதிகளை வற்றிப்போகப்பண்ணினீர். ¹⁶பகல் உம்முடையது, இரவும் உம்முடையதே; சந்திரனையும் சூரியனையும் நிலைநிறுத்தினீர். ¹⁷பூமியின் எல்லைகளையெல்லாம் ஏற்படுத்தினீர்; கோடைகாலத்தையும் மாரிகாலத்தையும் உண்டாக்கினீர்.

¹⁸இதை நினைத்தருளும்—எங்கள் பிதாவே, சத்துரு நிந்திக்கிறான், மூடஜனங்கள் உம்முடைய நாமத்தைத் தூஷிக்கிறார்கள். ¹⁹உம்முடைய புறாவின் ஜீவனைக் காட்டுமிருகங்களுக்கு ஒப்புக்கொடாதேயும்; உம்முடைய சிறுமைப்பட்டவர்களின் ஜீவனை என்றென்றைக்கும் மறவாதேயும். ^a a v19 “உம்முடைய புறா” என்பது தேவனுடைய ஜனமாகிய இஸ்ரவேலைக் குறிக்கும் ஒரு பரிவான கவிதைச் சொல்.

²⁰உடன்படிக்கையை நோக்கிப்பாரும்; ஏனெனில் தேசத்தின் இருண்ட இடங்கள் கொடுமையின் குடியிருப்புகளால் நிறைந்திருக்கிறது. ²¹ஒடுக்கப்பட்டவன் வெட்கத்தோடே பின்வாங்காதிருப்பானாக; ஏழையும் எளியவனும் உம்முடைய நாமத்தைத் துதிக்கக்கடவர்கள்.

²²எங்கள் பிதாவே, எழுந்தருளும், உம்முடைய வழக்கை நடத்தும்; மூடன் நாள்முழுவதும் உம்மை எப்படி நிந்திக்கிறான் என்பதை நினைத்தருளும். ²³உம்முடைய பகைஞரின் ஆரவாரத்தை மறவாதேயும்; உமக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவர்களின் இரைச்சல் இடைவிடாமல் அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறது.