Samiriye'den Geçen Yol
Yakup'un kuyusu başında yorgun düşen İsa, Samiriyeli bir kadından su ister, beş kocası hakkındaki gerçeği söyler ve ona içinde bir pınara dönüşecek su sunar. Baba, ruhta ve gerçekte tapınanları arıyor. Kadının bütün kenti iman eder; ölmek üzere olan bir çocuk yaşar.
4 1İsa, Yahya'dan daha çok öğrenci edinip vaftiz ettiğini Ferisiler'in duyduğunu öğrenince 2(gerçi vaftiz eden İsa'nın kendisi değil, öğrencileriydi) 3Yahudiye'yi bırakıp yeniden Celile'ye döndü. 4Giderken Samiriye'den geçmesi gerekiyordu. 5Böylece Samiriye'nin Sihar denilen kentine geldi. Burası Yakup'un oğlu Yusuf'a verdiği tarlanın yakınındaydı. 6Yakup'un kuyusu da oradaydı. İsa, yolculuktan yorgun düşmüş olarak kuyunun başına oturdu—öğleye doğruydu. a a v6 Gün doğumundan sayıldığında altıncı saat öğle vaktine denk gelir.
7Samiriyeli bir kadın su çekmeye geldi. İsa ona, «Bana içecek su ver» dedi.
8(Çünkü öğrencileri yiyecek satın almak için kente gitmişlerdi.)
9Samiriyeli kadın, «Sen bir Yahudi'sin; nasıl olur da benden, Samiriyeli bir kadından içecek su istersin?» dedi. (Çünkü Yahudiler'in Samiriyeliler'le ilişkisi yoktur.)
10İsa ona şöyle yanıt verdi: «Eğer Babamız'ın armağanını ve sana, ‹Bana içecek su ver› diyenin kim olduğunu bilseydin, sen O'ndan isterdin, O da sana yaşam suyu verirdi.»
11Kadın O'na, «Efendim, su çekecek bir şeyin yok, kuyu da derin. Bu yaşam suyunu nereden bulacaksın?» dedi. 12«Yoksa sen, bu kuyuyu bize veren, kendisi de oğulları ve hayvanları da ondan içen atamız Yakup'tan daha mı büyüksün?»
13İsa ona şöyle dedi: «Bu sudan her içen yine susayacak, 14ama benim vereceğim sudan içen sonsuza dek susamayacak; ona vereceğim su, onun içinde sonsuz yaşam için fışkıran bir su pınarı olacak.»
15Kadın O'na, «Efendim, bana bu sudan ver; artık susamayayım, su çekmek için de buraya gelmeyeyim» dedi.
16İsa ona, «Git, kocanı çağır, sonra buraya gel» dedi.
17Kadın, «Kocam yok» diye yanıt verdi. İsa ona, «‹Kocam yok› demekle doğru söyledin» dedi.
18«Çünkü beş kocan oldu; şimdi birlikte olduğun adam da kocan değil. Bu konuda gerçeği söyledin.»
19Kadın O'na şöyle dedi: «Efendim, anlıyorum ki sen bir peygambersin. 20Atalarımız bu dağda tapındılar, ama sizler tapınılması gereken yerin Yeruşalim olduğunu söylüyorsunuz.»
21İsa ona şöyle dedi: «Kadın, bana inan: Öyle bir saat geliyor ki, Baba'ya ne bu dağda, ne de Yeruşalim'de tapınacaksınız. 22Siz bilmediğinize tapıyorsunuz; biz ise bildiğimize tapıyoruz—çünkü kurtuluş Yahudiler'den gelir. 23Ne var ki, gerçek tapınanların Baba'ya ruhta ve gerçekte tapınacakları saat geliyor; işte o saat şimdidir. Baba da kendisine böyle tapınanları arıyor. 24Baba ruhtur; O'na tapınanlar da ruhta ve gerçekte tapınmalıdır.» b b v24 İsa bu bölümün tümü boyunca Baba'ya tapınmayı öğretir; doğası ruh olan O, gerçek tapınanları arayan aynı Baba'dır.
25Kadın O'na, «Mesih'in—Hristos denilenin—geleceğini biliyorum. O gelince bize her şeyi bildirecek» dedi.
26İsa ona, «Seninle konuşan benim; işte O benim» dedi.
27Tam o sırada öğrencileri döndü ve İsa'nın bir kadınla konuşmasına şaştılar. Yine de hiçbiri, «Ne istiyorsun?» ya da «Neden onunla konuşuyorsun?» demedi. 28Bunun üzerine kadın su testisini bırakıp kente döndü ve halka şöyle dedi: 29«Gelin, yaptığım her şeyi bana söyleyen bir adamı görün. Yoksa Mesih bu mudur?» 30Onlar da kentten çıkıp İsa'ya doğru gelmeye başladılar.
31Bu arada öğrencileri O'na, «Rabbî, yemek ye» diye üsteliyorlardı.
32Ama O onlara, «Benim, sizin bilmediğiniz bir yiyeceğim var» dedi.
33Bunun üzerine öğrenciler birbirlerine, «Yoksa biri O'na yiyecek mi getirdi?» dediler.
34İsa onlara şöyle dedi: «Benim yemeğim, beni gönderenin isteğini yerine getirmek ve O'nun işini tamamlamaktır. 35Siz, ‹Ekine daha dört ay var› demiyor musunuz? İşte size söylüyorum: Gözlerinizi kaldırıp tarlalara bakın—hasat için ağarmışlar. 36Orak vuran şimdiden ücretini alıyor ve sonsuz yaşam için ürün topluyor; öyle ki, eken de biçen de birlikte sevinsin. 37Çünkü burada, ‹Biri eker, başkası biçer› sözü doğrulanıyor. 38Ben sizi, emek vermediğiniz bir ürünü biçmeye gönderdim. Başkaları emek verdi, siz ise onların emeğinden yararlandınız.»
Samiriye İman Ediyor
39O kentteki Samiriyeliler'in birçoğu, kadının, «Yaptığım her şeyi bana söyledi» diyen tanıklığı sayesinde İsa'ya iman etti. 40Samiriyeliler O'na gelince, yanlarında kalması için O'na yalvardılar; O da orada iki gün kaldı. 41O'nun sözü sayesinde daha birçokları iman etti. 42Kadına da, «Artık senin sözlerin yüzünden inanmıyoruz; çünkü kendimiz duyduk ve biliyoruz ki bu adam gerçekten dünyanın Kurtarıcısı'dır» dediler.
Celile'ye Dönüş
43İki günün ardından İsa oradan ayrılıp Celile'ye gitti. 44(Çünkü İsa'nın kendisi, bir peygamberin kendi memleketinde saygı görmediğine tanıklık etmişti.) 45Celile'ye vardığında Celileliler O'nu iyi karşıladılar; çünkü bayramda Yeruşalim'de yaptığı her şeyi görmüşlerdi—onlar da bayrama gitmişlerdi. 46İsa yeniden Celile'deki Kana'ya gitti; burası suyu şaraba çevirdiği yerdi. Kefarnahum'da saray görevlisinin bir oğlu hastaydı. 47Adam, İsa'nın Yahudiye'den Celile'ye geldiğini duyunca O'na gitti ve ölmek üzere olan oğlunu iyileştirmek için gelmesi için yalvardı.
48Bunun üzerine İsa ona, «Siz belirtiler ve harikalar görmedikçe asla iman etmeyeceksiniz» dedi.
49Saray görevlisi O'na, «Efendim, çocuğum ölmeden gel» dedi.
50İsa ona, «Git, oğlun yaşayacak» dedi. Adam, İsa'nın söylediği söze inandı ve yola koyuldu.
51Daha yolda inerken köleleri onu karşıladılar ve çocuğunun yaşadığını söylediler. 52Adam, oğlunun hangi saatte iyileştiğini onlara sordu. Onlar da, «Dün yedinci saatte ateşi düştü» dediler.
53Böylece baba, bunun, İsa'nın kendisine, «Oğlun yaşayacak» dediği saat olduğunu anladı. Kendisi ve bütün ev halkı iman etti.
54İsa, Yahudiye'den Celile'ye geldikten sonra yaptığı bu ikinci belirtiydi.
