Mezmurlar 27

27 ¹Babam ışığım ve kurtuluşumdur — kimden korkayım? Babam yaşamımın kalesidir — kimden yılayım?

²Kötüler etimi yutmak için üzerime saldırınca — hasımlarım ve düşmanlarım — sendeleyip düşecek olanlar onlardır. ³Karşımda bir ordu ordugah kursa da, yüreğim korkmaz; bana karşı savaş açılsa da, yine de güvenim tam olacak.

⁴Babam'dan dilediğim tek şey, aradığım şudur: ömrüm boyunca O'nun evinde oturmak, O'nun güzelliğini seyretmek ve tapınağında O'nu aramak. ⁵Çünkü sıkıntı günü geldiğinde beni çardağında gizleyecek, çadırının örtüsü altında saklayacak; yüksek bir kaya üzerine çıkaracak. ⁶Şimdi başım yükselecek çevremi kuşatan düşmanlarımın üstüne; sevinç çığlıklarıyla O'nun çadırında kurbanlar sunacağım; Babam'a ezgiler söyleyip ilahiler çalacağım.

⁷Sana yakardığımda sesimi işit, Babam; bana lütfet ve yanıtla beni. ⁸Yüreğim senin için, «Onun yüzünü arayın» diyor. Senin yüzünü arıyorum, Babam. ⁹Yüzünü benden gizleme; kulunu öfkeyle geri çevirme — sen bana yardımcı oldun. Beni bırakma, terk etme, ey Babam, kurtuluşum. ¹⁰Annem ile babam beni terk etseler bile, Babam beni bağrına basacak. ^a a v10 En yakın insan sevgisi bile tükense de, Babamız terk edilmiş çocuğu kendi evine alır — bu, çocuklarının her biri için taşıdığı yürektir.

¹¹Yolunu öğret bana, Babam, ve düz bir yolda önderlik et bana beni pusuda bekleyenler yüzünden. ¹²Beni hasımlarımın keyfine bırakma, çünkü yalancı tanıklar dikildi karşıma, ağızlarından şiddet saçıyorlar.

¹³Şundan eminim: göreceğim yaşayanlar diyarında Babam'ın iyiliğini. ¹⁴Babamız'ı bekle; güçlü ol ve yüreğin cesaret bulsun; Babamız'ı bekle.