Mezmurlar 94

94 ¹Adaleti getiren Babamız — Babamız; adaleti getiren Babamız, parla! ²Kalk, ey dünyanın Yargıcı; küstahlara hak ettiklerini ver. ³Kötüler daha ne kadar, Babamız — kötüler daha ne kadar sevinip coşacak?

⁴Küstahça sözler döktürüyorlar; bütün kötülük yapanlar övünüyor. ⁵Halkını eziyorlar, Babamız, mirasına zulmediyorlar. ⁶Dul kadını ve yabancıyı öldürüyorlar, öksüzleri katlediyorlar. ⁷«RAB görmüyor» diyorlar, «Yakup'un Tanrısı aldırmıyor.»

⁸Dikkat edin, ey halk arasındaki akılsızlar; ey budalalar, ne zaman akıllanacaksınız? ⁹Kulağı yaratan işitmez mi? Gözü biçimlendiren görmez mi? ¹⁰Ulusları terbiye eden onları düzeltmez mi — insana bilgi öğreten O? ¹¹Babamız insanların düşüncelerini bilir, bunların bir soluktan ibaret olduğunu bilir.

¹²Ne mutlu senin terbiye ettiğin kişiye, Babamız, yasandan öğrettiğin insana, ¹³Sıkıntılı günlerden ona rahat verirsin, ta ki kötüler için çukur kazılana dek. ¹⁴Çünkü Babamız halkını terk etmeyecek; mirasını bırakmayacak. ¹⁵Çünkü adalet doğru kişiye geri dönecek, yüreği dürüst olanların hepsi onu izleyecek.

¹⁶Kötülere karşı benim için kim kalkacak? Kötülük yapanlara karşı benim için kim duracak? ¹⁷Babamız yardımcım olmasaydı, canım çoktan ölüm sessizliğine gömülürdü. ¹⁸«Ayağım kayıyor» dediğimde, senin vefalı sevgin, Babamız, bana destek oldu. ¹⁹İçimdeki kaygı büyüdüğünde, senin avuntun canıma sevinç verdi.

²⁰Yozlaşmış bir taht seninle bağdaşabilir mi — adaletsizliği yasaya dönüştüren bir taht? ²¹Doğru kişinin canına karşı birleşiyorlar, suçsuzu da ölüme mahkûm ediyorlar. ²²Ama Babamız benim kalem oldu, Babamız sığınağımın kayası oldu. ²³Kendi suçlarını başlarına döndürecek ve kötülükleri yüzünden onları yok edecek; Babamız onları yok edecek.